×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het begin!

Het begin!



Hallo Allemaal,


Na regelmatig de vraag te hebben gekregen, zijn we dan toch begonnen met een blog en dit natuurlijk om meerdere redenen.

Op dit moment is schrijven voor mij een welkome afleiding en een kans om een beetje van ons levensverhaal naar buiten te brengen.

Het leven van twee mensen die eigenlijk alleen het beste voor hun dieren willen is niet zo eenvoudig. Je denkt met je hart en niet met je hoofd.

Ik zal beginnen bij het begin, dit lijkt de meest logische stap.


Ons verhaal begon in 1998.

We hadden 1 kind,1 paard, 1 hond en 2 poezen.

We kochten in 1998 met veel moeite vier muren en een dak, maar wel met wat grond erbij. Het was mijn droom om mijn paard bij huis te hebben.

Mijn paard stond bij een boer op pension en deze had er zelf een merrie bij gekocht met verschillende problemen. Zelf kon hij niets met het dier maar de band tussen mijn en zijn paard groeide en ze waren onafscheidelijk.

Met tranen in mijn ogen verteld ik het nieuws, want wat had ik het goed daar bij die stugge boer.

Toen ik een aantal jaar daarvoor aan de deur kwam, op zoek naar een plek voor Joram, zat hij op het dak en riep naar beneden: 'Wat kom je doen! Zeg maar meteen waar je voor komt!' Kort en bot! Zelf was ik ook niet op mijn mondje gevallen en ik vertelde direct uitgebreid dat ik een plek voor mijn paard nodig had en wel heel snel!

Hij gaf aan dat dat wel geregeld kon worden, maar dan moest hij even een extra stal bouwen.

Een week later had hij twee paardenboxen klaar en gaf hij aan dat er maar één extra had gebouwd. 'Voor als je nog eens een vriendin hebt die haar paard ook hier neer wil zetten'. Vloeren lagen er nog niet in, maar het was een immens grote box van 5x5 meter en hij kon er heerlijk droog staan. Die vloer kwam er later wel in volgens hem.

Die vriendin met paard kwam er natuurlijk niet, want ik had het prima naar mijn zin in mijn uppie. Gerrit, de boer, moest daar wel om lachen. Maar hij vond zelf dat Joram paardachtig gezelschap moest hebben. In plaats van koeien. Niet veel langer daarna zijn we samen op pad gegaan en kocht hij al handjeklappend een merrie die niet goed genoeg was voor de fok. Ze had een enorm groot litteken op haar bil en haar schouders waren niet in orde.

Jaren heb ik daar met plezier gestaan en gingen Henk en ik samen op pad met Joram en Lolita tot die bewuste dag dat ik moest gaan vertellen dat we ons eigen plekje met land hadden gevonden. De boer begreep heel goed dat wij uiteindelijk Joram mee naar huis zouden nemen, want hij wist dat dit altijd al mijn droom was. Die dag vertelde hij mij: 'Als Joram vertrekt, dan moet Lolita mee. De twee horen bij elkaar en ik kan toch niets met dat paard zonder Joram erbij'. In al die jaren heeft hij Lolita nooit zelf kunnen pakken, dus bij verplaatsen naar een andere weide deed hij dat met Joram aan de hand. Dan volgde Lolita. Hij vertelde altijd hoe braaf hij hem vond. Met veel passie vertelde ik hem over mijn jeugddroom: Een opvang voor dieren in nood!

We begonnen aan ons avontuur.

Vier muren en een dak, maar wel een stukje vrijheid waar we enorm naar verlangden.

Een huisje met bijna een hectare grond :) Piepklein, lelijk, geen keuken, geen vloeren, geen toilet, geen elektriciteit...er was eigenlijk gewoon helemaal niets.

Geld om te verbouwen was er eigenlijk ook niet. Maar we begonnen bij het begin en gingen opzoek naar tweedehands materialen voor weinig geld. Iedere week kwamen we toch een beetje verder.

Onze trouwe hoefsmid bleef bij ons komen en op een dag vertelde hij ons over een 1-jarige hengst die klaar stond om naar de slager te gaan. Pablo had prachtige papieren maar helaas een klap op zijn knie gekregen en hij had een grote vochtbult op die knie. We besloten hem een huis te geven en dit was het eerste opvangpaard dat bij ons kwam ( zijn verhaal is lang en volgt in een later blog ). Een heel bijzonder paard waar we veel avonturen mee hebben meegemaakt.

Al snel wisten de mensen ons te vinden en volgden er konijnen, kippen, ganzen, geitjes, honden, poezen en nog meer paarden.

Wij waren Mama en Papa van onze lieve Siskel (toen 2 jaar oud) Ik was moeder en verzorgde Siskel en de dieren, zo nu en dan reed ik ook pakketjes rond en dan samen met Siskel. Henk was al enige tijd daarvoor gestart met zijn koeriersbedrijf waardoor we de kosten van onze dieren prima konden betalen.

We groeiden en we groeiden en vijf jaar later hadden we een berg kleine dieren en een tiental paarden. Gelukkig konden we twee weilanden bij huren in het straatje zelf, maar toch het werd te krap en we moesten een keus maken.

Nooit hebben we dieren herplaatst. We boden een permanent huis voor de rest van hun leven.

Het werd te klein en iets groters en betaalbaars vinden in Nederland was eigenlijk onmogelijk, enkel richting het noorden zou dan misschien een optie zijn.

Al jaren kwamen wij zo nu en dan in de Belgische Ardennen, een heerlijke omgeving met rust en ruimte ( dachten we).

Onze zoektocht begon en na ruim een jaar zoeken vonden wij ons plekje in Hoursinne, een gehuchtje met ongeveer 80 inwoners. Een huis met een schuur, een vijver en twee en een halve hectare grond.

Het had maar 1 minpunt en dat was een oprit die naar ons huis ging en ook naar de buren, maar gezien de oprit bij ons huis hoorde leek dit ons verder geen probleem.

De buurvrouw was een gescheiden vrouw en meer wisten we eigenlijk niet.

We zochten een hypotheek en met een beetje overwaarde van ons huis in Nederland kregen we het rond, al waren we wel tien banken verder.

Als zelfstandige met een wisselend inkomen dat eigenlijk altijd op gaat aan dieren is het niet zo eenvoudig om een goed verhaal neer te leggen bij de bank.

We voelden ons gelukkig en hadden eindelijk dan een plek gevonden die geschikt was voor ons en onze dieren.

De verhuizing kon beginnen. Met een grote stoet reden wij met buren, vrienden en een paardentransport naar België.

Wordt vervolgd!





expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties