×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
'Nobby' - Deel 12.

'Nobby' - Deel 12.


Deirdre was er van geschrokken. Niet van dat gevalletje met die Michael, maar van wat ze gezien had. Echt ongelooflijk absurd, vond ze. Maar wat nu te doen? Terug naar die hel? Absoluut geen optie, vond ze. Echt niet. Ze kan toch wel wat beters vinden, zeker? Ze hoorde het de dame van het uitzendbureau nog zeggen; een fijne, flexibele werkplek, met doorgroeimoge-lijkheden. Werken? Afzien zou je bedoelen! En daarbij, die methode van die maffe psycholoog! Slaat helemaal nergens op. Deirdre had haar uniform nog aan. Ze was niet van plan geweest om het in te leveren. Niet meteen tenminste.

‘Ik stuur het wel op,’ mopperde ze. Maar eerst naar dat uitzendbureau. Te voet. In alle consternatie was ze d’r fiets ook al vergeten. De vrouw van het uitzendbureau keek verrast op, toen Deirdre naar binnen liep.

‘Deirdre, eh, moet jij niet werken?’ Deirdre liep naar het bureau van de vrouw en sloeg met haar handen op het werkblad.

‘Werken? Daar? Nooit meer, hoor je me? Nooit meer! Met geen duizend stokslagen, dat ze me daar ooit nog zien!’ De vrouw schrok zichtbaar van de heftige reactie van Deirdre. Ze bood haar maar een stoel aan.

‘Kom, ga zitten, vertel het eens.’

‘Die mensen daar, die sporen niet,’ antwoordde Deirdre, ‘echt niet, Anniko!’

‘Hoe bedoel je dat?’

‘Nou, gewoon, zoals het klinkt! Het is een zooitje mafkezen bij elkaar! Onmogelijke diensten, teveel werk, autoritair volk en dan heb ik het nog niet eens gehad over de manier hoe ze denken, hoe ze met cliënten moeten omgaan!’

‘Ik, eh, ik weet even niet wat ik moet zeggen, Deirdre. Maar als ik het goed begrijp, kun je je dus niet vinden in de visie van de directie en leidinggevenden?’

‘Visie?’ reageerde Deirdre furieus, ‘joh, doe normaal! Ze zijn daar hartstikke gestoord! Compleet gek geworden!’

‘Deirdre, doe even rustig, joh, kalm. Lust je koffie? Ik geef je een bakkie en dan ga ik even bellen.’

‘Doe voor mij geen moeite,’ antwoordde Deirdre zachtjes, maar Anniko was al onderweg naar het koffieautomaatje. Ze zette het kopje koffie voor Deirdre op het bureau en liep vervolgens een kantoortje in, waarvan ze de deur achter haar afsloot. Deirdre keek naar het kop en schoteltje. Er lag zo’n verpakt koekje bij. Ze pakte het koekje en trok er het cellofaan eraf. Er kwam een Café- Noire tevoorschijn. Ze nam er een hap van, maar niet van harte. Het koekje was taai. Met een vies gezicht gooide ze het koekje in de vuilnisemmer.

‘Gore zooi,’ mopperde ze stilletjes. Na een dikke tien minuten kwam Anniko weer tevoorschijn. Deirdre keek haar vragend aan.

‘Eh, first of all,’ begon Anniko, ‘men was zeer verbaasd over je plotselinge vertrek. Sterker nog, men wist nog helemaal niet dat je vertrokken was!’ Anniko nam weer plaats tegenover Deirdre. Deirdre haalde onverschillig haar schouders op.

‘Maar men was eigenlijk zeer tevreden over je! Dat wat ik hoorde over jou, was louter positief, joh!’

‘Oh,’ reageerde Deirdre koeltjes.

‘Maar goed, ze respecteren je beslissing. Niet op de manier zoals je dat aangepakt had, maar met een goed gesprek is men nog wel bereid om over je terugkomst te praten.’

‘Ik wil niet terug!’ riep Deirdre.

‘Oké, oké, rustig, meid. Je moet niet terug, je mag terug. Maar, eh, als je zeker weet dat je niet terug wil, moet ik even kijken of ik iets anders voor je heb.’ Anniko begon vervolgens wat te klikken met haar computermuis en typte wat woorden. Deirdre nam een slok van haar koffie, die eigenlijk al koud geworden was.

‘Eh, het ziekenhuis,’ begon Anniko weer, ‘vind je dat wat?’ Deirdre haalde schouders weer wat onverschillig op.

‘Het is maar voor twintig uur, maar de functie past verder wel bij jouw profiel.’

‘Oké,’ reageerde Deirdre weer koeltjes.

‘Zal ik je daar voorstellen dan?’ Deirdre was opgelucht. Ze was blij. Van binnen. Maar, ze liet het niet aan die Anniko merken. Ze reageerde dan ook erg koeltjes.

‘Ja. Doe maar.’

‘Ik neem nog contact met je op voor de details, Deirdre,’ antwoordde Anniko. Ze stond op en rijkte haar hand uit naar Deirdre, die vervolgens ook opstond. Ze gaf een hand terug uit beleefdheid, maar ze voelde ook wel aan, dat ze moest vertrekken.

‘Enne, dat uniform,’ begon Anniko, ‘dat komt wel goed hé?’ Ze wees daarbij naar Deirdre.

‘Yup.’

‘Daar kan ik op vertrouwen, toch?’ Deirdre had geen zin om met een tweede ‘yup’ te antwoordden. Ze liep al naar buiten. Anniko keek haar nog even na en liep vervolgens hoofdschuddend terug naar haar bureau. Ze pakte het gebruikte kopje van Deirdre met de half opgedronken koffie. Met een zakdoekje haalde ze een koffievlek weg op het bureau en gooide het doekje in het vuilnisemmertje. Met verbazing zag Anniko een half aangevreten koekje liggen.

‘Rare griet,’ mompelde Anniko.

Voor vervolg klik hier





Chalija
Leuk geschreven...opnaar het volgende deel;-)
17-05-2017 22:41
17-05-2017 22:41 • 1 reactie
Hpj Goossens
Dank je Lia!!
17-05-2017 22:49
17-05-2017 22:49
Bodycoach
Op naar deel 13
30-03-2017 15:52
30-03-2017 15:52 • 1 reactie
Hpj Goossens
Dank u!!
30-03-2017 15:53
30-03-2017 15:53
Ingrid Tips en meer
Kan ik Anniko geen ongelijk in geven.
29-03-2017 18:19
29-03-2017 18:19 • 1 reactie
Hpj Goossens
Niet helemaal nee...
29-03-2017 18:40
29-03-2017 18:40 • 1 reactie
Referendaris
The plot thickens and thickens
29-03-2017 12:57
29-03-2017 12:57 • 1 reactie
Hpj Goossens
Yes sir...
29-03-2017 15:50
29-03-2017 15:50 • 1 reactie
MonsterMam
Ben toch wel benieuwd naar een meer gedetailleerde beschrijving van de behandeling. Dergelijke jobfuncties trekken normaal mensen aan die wel wat gewend zijn...inclusief de onmetelijkheid van de sector
28-03-2017 08:49
28-03-2017 08:49 • 1 reactie
Hpj Goossens
Hmm.... ik ben normaal gesproken ook nieuwsgierig, maar deze mensen...
28-03-2017 15:13
28-03-2017 15:13
Grace&
Nou, volgens mij is die Deirdre best puik!
27-03-2017 04:11
27-03-2017 04:11 • 1 reactie
Hpj Goossens
Hihihi... Geen Hazes, maar wel lezen??
27-03-2017 04:45
27-03-2017 04:45 • 1 reactie