'Nobby' - Deel 17.

'Nobby' - Deel 17.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

‘Nobby, wat heb je allemaal meegebracht, jongen?’ vroeg Michael aan zijn broer. Hij had Nobby opgehaald, die echter al vroeg buiten zat te wachten op zijn grote broer. Veel te vroeg. Met twee koffertjes naast hem. Michael had ook niet anders verwacht. Daar aangekomen, was Michael vastberaden om bij hem thuis van twee koffertjes één te maken. Zijn auto was dan wel redelijk groot, maar zo groot ook weer niet.

‘Nobby, wat heb je toch allemaal meegebracht?’ vroeg Michael nog een keer. Nobby antwoordde echter niet. Die had het weer te druk met tekenen. Michael klikte de tweede koffer open en zag tot zijn stomme verbazing, dat daar vier pakken kokosmakronen in lagen. Michael pakte de pakjes en hield ze omhoog.

‘Nobby, meen je dit nu echt?’ Nobby keek nu wel om, lachte wat en stak zijn duim omhoog. Michael lachte terug en pakte de tweede koffer verder uit. De koeken legde hij apart. Maar ook Nobby’s complete tekenset lag in het koffertje. Hij had tegen zijn broertje gezegd, dat hij wat spulletjes moest klaarleggen en binnen moest wachten bij het verzorgingstehuis. Echter, dat was tegen dovenmansoren gezegd. Nobby Kon niet wachten en had zelf al zijn koffers ingeruimd. Gepakt en gezakt zat hij daar dan; triomfantelijk te wachten op zijn broer. Michael vond het in eerste instantie eigenlijk wel best, maar kwam nu toch terug op zijn eerdere constatering.

‘Dat kan met minder ook wel,’ mompelde Michael. Michael graaide verder door de koffer. Nobby had geen extra sokken en ondergoed ingepakt.

‘Ik had het kunnen weten,’ zuchtte Michael, ‘hee, Nobby, ik pak wat extra ondergoeden sokken van mij mee, goed?’ Nobby keek even omhoog en ging meteen weer verder met tekenen.

‘Goed Michael, zeker Michael,’ mompelde Michael tegen zichzelf. Hoofdschuddend maakte hij van twee koffertjes één volle. Michael stond op en liep naar zijn broer.

‘Nobby, luister eens, ik ga onze koffers naar de auto brengen, goed?’ Nobby knikte. Michael pakte de koffers op en liep naar buiten. Hij klikte op het knopje van zijn autosleutel en de sloten sprongen meteen van de vergrendeling. Op dat moment kwam er een kleine zwarte auto aanrijden. De auto parkeerde en er stapte een jonge vrouw uit. Michael herkende haar.

‘Hoi, Milou!’ De jonge vrouw stak haar hand omhoog en opende de achterklep van haar auto. Ze haalde er een koffer uit. Milou sloot de achterklep en liep, nadat ze de auto op slot had gezet, direct naar Michael toe.

‘Hoi hoi,’ zei ze opgewekt, ‘gelijk maar in jouw auto leggen?’

‘Strak plan,’ antwoordde Michael. Hij pakte de koffer aan en legde deze in de auto. Hij sloot daarna de achterklep weer.

‘Koffie?’ vroeg Michael

‘Kunnen we wel even doen, toch?’ antwoordde Milou, die op haar horloge keek, ‘het is nog vroeg genoeg, toch?’ het duo liep vervolgens zwijgzaam naar binnen. Michael pakte een extra kom en schonk deze vol. Milou ging wat onwennig aan tafel zitten. Tegenover Nobby. Die leek echter niets in de gaten te hebben, totdat Michael er wat van zei.

‘Nobby, vent, leg je tekenspullen nu maar even aan de kant, we hebben bezoek.’ Milou wilde daar op reageren, maar zag dat Michael vastberaden was om Nobby te betrekken bij het koffieritueel. Nobby legde zijn spullen aan de kant en vouwde enigszins demonstratief zijn armen over elkaar heen. Dat deed hij zo eigenwijs, dat Milou en Michael in de lach schoten. Nobby begreep die reactie niet en keek wat droogjes van de een naar de ander.

‘Wat, eh, wat was je aan het tekenen, Nobby?’ vroeg Milou. Nobby keek Milou aan en keek daarna naar Michael.

‘Diede komt nog,’ antwoordde Nobby.

‘Diede? Wie is Diede, Nobby?’ vroeg Milou.

‘Van het zorgingshuis,’ antwoordde Nobby weer.

‘Verzorgingstehuis,’ verbeterde Michael hem, ‘bedoel je een van de bewoners, Nobby?’ Nobby schudde zijn hoofd. Kennelijk moest Michael het gaan raden, maar deed hij echter niet.

‘En wat zou die Diede dan komen doen?’ vroeg Michael weer. Nobby trok zijn schouders op.

‘Dat weet je niet?’ zei Michael, ‘nou ja, dan houdt het op.’ Michael schonk de kopjes van Nobby en hem ook vol en ging ook aan de tafel zitten.

‘Komt Jort ook hier naartoe?’ vroeg Milou.

‘Als het goed is wel,’ antwoordde Michael, ‘ik bedoel, zo is het in ieder geval wel afgesproken, ja. Barrie en zijn vrouw gaan naar Jurgen en Tanja. Ik had met Jurgen afgesproken, dat wij daar ook gaan verzamelen.’

‘Oh, oké,’ reageerde Milou, ‘ik ben benieuwd.’ Nobby sloot ondertussen zijn ogen en begon weer vervaarlijk te hummen. Uiteindelijk opende hij zijn ogen.

‘Jot bij de deur.’ Nobby wees daarbij richting de voordeur. Michael keek met verbazing naar dezelfde richting.

Voor vervolg klik hier




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wilde gaan slapen...maar nog ff 1 deel lezen
| 23:08 |
Hihihi, dank je wel!!
| 01:33 |
Snel weer verder....
| 13:34 |
Dank u!!!!
| 15:51 |
*MEER MEER MEEEEER*
| 13:17 |
Hihihi...
| 15:08 |
Ik voorspel dat ik nu doorga naar deel 18!
| 20:01 |
Hihihi....
| 20:15 |
Laat dat deel 18 maar komen!
| 17:12 |
Wordt aan gewerkt!!
| 17:29 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen