×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










'Nobby' - Deel 18.

'Nobby' - Deel 18.


Jort aarzelde toch wel even. Hij stond als versteend voor de deur. Alsof een ‘iets’ hem tegen hield. Natuurlijk had hij zin in het ‘uitje’. Maar dan toch. Het voelde alsof hij naar de slachtbank ging. Het voelde gek. Er was ook zoveel gebeurd, zoveel rare dingen. Hij had zoveel mensen laten zitten. Zoveel mensen teleurgesteld. Dat wilde hij niet meer. Mensen teleurstellen. En dat gevoel had hij echt; dat hij mensen echt teleurstelde. Hij had wat goed te maken, vond hij. Hij was vastberaden, om het goed te maken. Het moest.

‘Kom op, Jorissen, stel je niet aan,’ mopperde Jort tegen zichzelf, ‘druk nu maar op die bel.’ Hij hief zijn hand omhoog en op het moment dat hij wilde aanbellen, deed Michael de deur al open.

‘Je had gelijk Nobby! Jort stond inderdaad aan de deur!’ Jort stond wat verbouwereerd voor zich uit te staren.

‘Eh, ja, hier ben ik dan,’ zei Jort zachtjes. Michael deed de deur wat verder open en gebaarde naar Jort toe, dat die binnen kon komen. Michael zei verder niets, omdat hij de telefoon aan zijn oor had. Jort stapte naar binnen en Michael sloot de deur achter hem.

‘Eh, ja, klopt! Wij zijn nu ook compleet,’ zei Michael. Hij hield het toestel naar beneden en schoof zachtjes zijn andere hand over het spreekgedeelte.

‘Ik heb Jurgen aan de lijn,’ zei hij tegen Jort. Die knikte als bevestiging, dat- ie dat wel begrepen had. Jort liep verder en zag daar Milou en Nobby zitten. Hij stak zijn hand uit naar Milou. Jort stak ook zijn hand uit naar Nobby, maar die beantwoordde zijn uitgestoken hand niet. Onwennig stak Jort zijn hand in zijn zij. Michael zette na het telefoongesprek de telefoon weer in de houder.

‘Koffie Jort?’

‘Eh, ja, is goed,’ hakkelde Jort. Hij voelde zich echt ongemakkelijk. Alles was al zo ontzettend lang geleden, maar toch voelde het alsof het gisteren was.

‘Eh, we doen nog even snel een bakkie en dan gaan we,’ zei Michael en hij pakte er een extra kopje en schoteltje bij.

‘Joepsie!’ riep Nobby en hij gooide daarbij zijn armen hoog in de lucht. Milou moest er mee lachen. Michael schonk nog een keer de kopjes vol en ging daarna zitten.

‘Heb je er zin in, kerel?’ Bij Jort verscheen nu voorzichtig een glimlach.

‘Eh, ja, jazeker.’

‘Alle spullen bij je?’ vroeg Michael.

‘Volgens mij wel,’ antwoordde Jort droogjes.

‘Ik hoop geen kokosmakronen, want die heeft Nobby al voor zestig man mee,’ zei Michael weer. Nobby keek verontwaardigd naar zijn grote broer.

‘Kokoskronen zijn lekker,’ zei Nobby.

‘Ja vent, je hebt gelijk,’ antwoordde Michael weer, ‘zo lekker, dat we de hele groothandel mee nemen. Ik werd gisteren nog gebeld door de minister van ontwikkelingshulp; of we alstublieft een paar pakken konden gaan doneren, want het land kampt met een schaarste.’ Daar werd weer hartelijk om gelachen. Ze dronken het laatste kopje koffie op en maakten al snel aanstalten om te gaan vertrekken naar Jurgen en Tanja.

Voor vervolg klik hier





expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties