×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
'Nobby' - Deel 32.

'Nobby' - Deel 32.


‘Adres?’ vroeg Barrie.

‘Gewoon doorgeven wat er op dat gele papiertje staat, Bar!’ riep Jurgen, ‘dan weten ze in ieder geval waar ze heen moeten. Jort, ga jij met mij naar buiten om de ambulance op te vangen? Dan blijven Michael en Barrie bij Milou!’ Jort knikte bevestigend en liep met Jurgen mee naar buiten, naar het begin van het zandpad.

‘Die afstandsbediening van de poort?’ vroeg Jort aan Jurgen.

‘Shit, ja!’ riep Jurgen terug, ‘ik heb die binnen liggen, verdorie!’ Jurgen rende terug het huis in, liep langs Michael en Barrie, die elkaar verbaasd aankeken en rende vervolgens de trap op. In de slaapkamer op het nachtkastje lag het kleinood; de afstandsbediening van de poort. Ondertussen konden de vrouwen én Nobby hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en gingen ondanks de waarschuwing van Barrie toch kijken in de hal.

‘Tanja, haal Nobby daar weg!’ riep Michael, ‘hij hoeft dit niet te zien!’ Jurgen rende de trap weer af naar buiten.

‘Ambulance al gezien?’ vroeg Jurgen aan Jort.

‘Eh, nee,’ antwoordde Jort. Het tweetal rende het zandpad af, naar de poort, met Jurgen vooraan die al snel bij de poort aangekomen was.

‘Verdomme!’ riep Jurgen, ‘dat kun je niet menen hé!’

‘Wat is er?’ vroeg Jort.

‘Die klote buurman van ons is weer bezig geweest!’ Jort rende Jurgen achterna en zag wat die bedoelde; er lagen weer boomstammen achter de poort.

‘Die klote dingen moeten weg!’ riep Jurgen weer. Hij drukte op de knop om de poort te openen.

‘Kom op,’ riep Jurgen naar Jort, ‘sjouwen!’ Met zijn tweetjes begonnen de mannen aan een boomstam, maar kregen die maar enkele centimeters weg. Jurgen vloekte het uit. In de verte was de ambulance echter al te horen.

‘Jort, ga als een gek Michael en Barrie halen, met z’n tweetjes krijgen wij die fucking shit hier niet weg! En vraag of Tanja bij Milou blijft!’ Jort rende weer richting het huis en deed wat Jurgen aan hem gevraagd had. De sirenes waren niet meer te horen. Maar er was ook niets te zien. Geen ambulance? Jurgen stapte langs de boomstammen en keek of hij in de verte iets kon zien. Zouden ze verkeerd gereden zijn? Het adres klopte toch gewoon? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Hij wist zeker dat zijn oom het goede adres had opgeschreven, want had hij gezegd, je weet maar nooit. Jort kwam alweer terug met Barrie en Michael en begonnen meteen aan de boomstammen. Maar het viel hen niet mee. Ineens zag Jurgen de ambulance. Hij rende er een stukje heen en begon hard te roepen.

‘Hee! Hier! Ambulance! Hier!’ Hij zwaaide daarbij met zijn armen. De chauffeur had dat kennelijk gezien en draaide het voertuig op de baan. Met forse snelheid reed de ambulance Jurgen tegemoet. De bestuurder deed zijn raampje open.

‘Sie haben uns für einen Sturz genannt?’

‘In the house,’ antwoordde Jurgen, ‘there is a lady, who’s fallen down!’ De bestuurder gaf al gas en stuurde het voertuig in de richting waar Jurgen naar wees.

‘Wait! Wait!,’ riep Jurgen, ‘we have some troubles over there! Go to there, slowly!’ De ambulance reed langzaam verder het zandpaadje op. Jurgen rende er achteraan. De ambulance moest wel stoppen. De bijrijder stapte uit het voertuig en keek verontwaardigd naar het schouwspel met de boomstammen.

‘Das ist nicht praktisch, Männer!’

‘Yes, we know!’ riep Jurgen er achteraan, ‘some motherfucker pulled this prank on us!’ Hoofdschuddend begon de ambulancemedewerker mee te sjouwen. Met zijn vijven was het klusje binnen een minuut gebeurd. De ambulancemedewerker stapte weer in het voertuig en reed met geringe snelheid het terrein verder op. De mannen renden er achteraan. De ambulance stopte bij de hoofdingang van het huis en de beide mannen stapten uit. De chauffeur zette de achterdeuren open en de bijrijder rende het huis in.

‘Hat sie eine regelmäßige Atmung?’ vroeg de man aan Tanja, die hem vragend aankeek.

‘Was genau ist passiert?’ vroeg de man weer. Jurgen liep ook naar binnen en nam de bestuurder van de ambulance mee in zijn kielzog.

‘She was fallen down from the stairs,’ zei Jurgen. Hij liet de schroevendraaier zien.

‘Ich verstehe,’ antwoordde de man, terwijl hij met een handgebaar Tanja verzocht om opzij te gaan. Zijn collega kwam erbij.

‘Sie nimmt drogen?’ Jurgen keek verbaasd naar de ambulancemedewerker.

‘Drogen? Verboten medikamente?’ vroeg hij weer.

‘Verboten… Nee man! Idioot! Ze is geen Junk!’ riep Jurgen boos, ‘she has diabetes!’

‘Diabetes, ich verstehe,’ antwoordde de man rustig terug. Hij keek zijn collega aan en maande die om de brancard te gaan halen. De bestuurder antwoordde door middel van zijn vinger vlak bij zijn oog te houden. Het leek wel een soort codetaal.

‘Wie rijdt er mee?’ vroeg Jurgen aan de groep.

‘Dat doe ik wel,’ antwoordde Michael, ‘blijven jullie maar hier. Ik laat nog wel wat weten.’ Een van de ambulancemedewerkers bracht Milou voorzichtig een nekbrace aan. Om haar linkerbeen werd een soort spalk aangelegd om het been recht te houden. Met enorme voorzichtigheid werd Milou op de brancard gelegd en naar de ambulance gereden. Daar werd de brancard het voertuig ingeschoven en sloeg de bestuurder de achterdeuren zachtjes dicht. De mannen, mét Michael, stapten in de ambulance en reden zachtjes weg. Ineens regeerde de stilte in het huis. Verslagen keken de mannen en vrouwen elkaar aan. Na een paar minuten hoorden de thuisblijvers de sirenes, die later pas werden aangezet, wegsterven in de verte. Michael keek naar de ambulancemedewerker, die druk aan het werk was. Hij sloot wat draden aan en maakte een infuus vast aan de hand van Milou. Michael haalde zijn mobiele telefoon uit zijn zak. Hij scrolde wat door het menu van zijn toestel en kwam uit bij de lijst van telefoonnummers. Het telefoonnummer uit het oranje boekje. Michael had er ‘Deirdre?’ bijgezet, omdat hij niet zeker wist, óf dat nummer wel van haar zou zijn. Michael drukte op de groene knop. Het toestel begon te bellen. Michael hield het toestel aan zijn oor, maar de ambulancemedewerker zag dat.

‘Rufen Sie nicht!’ riep de man met een boos gezicht. Verschrikt zette Michael zijn telefoontje weer uit en borg deze maar weer terug in zijn zak. Hij stak zijn duim omhoog naar de ambulancemedewerker om aan te tonen, dat hij de waarschuwing begreep. De ambulancemedewerker keek hem nog een keer boos aan. Michael kreeg er een rood hoofd van.

Voor vervolg klik hier





Referendaris
Voordeel van achterlopen: Binge lezen.
02-05-2017 20:53
02-05-2017 20:53 • 1 reactie
Hpj Goossens
Hahaha!!!
03-05-2017 01:53
03-05-2017 01:53
MonsterMam
Sterk staaltje taalkunde. Zo gaat het er hier in huis ook wel eens aan toe
25-04-2017 09:44
25-04-2017 09:44 • 1 reactie
Hpj Goossens
Ooh ja joh?
25-04-2017 18:07
25-04-2017 18:07 • 1 reactie
Hans van Gemert
Er vallen nogal wat slachtoffers....
13-04-2017 18:59
13-04-2017 18:59 • 1 reactie
Hpj Goossens
Erg hé... Hihihi...
13-04-2017 19:11
13-04-2017 19:11 • 1 reactie