'Nobby' - Deel 50.

'Nobby' - Deel 50.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

‘Ik kan niet zeggen dat ik lekker gegeten heb,’ zei Willem. Hij liet er een vieze boer bij.

‘Ik ook niet,’ antwoordde Deirdre, ‘maar het was beter dan niets. En goedkoop. Toch?’

‘Daar denk ik dus anders over,’ zei Willem, ‘dan heb ik toch echt liever niets.’ Willem betaalde het bedrag van de overnachting aan de balie. Hij voelde zich bekocht en liet dat merken ook.

‘Je hebt ook niet veel op,’ zei Deirdre.

‘Nee, gek hé? Ik weet niet hoe Duitsers denken over ontbijt, maar ik denk er klaarblijkelijk heel anders over,’ mopperde Willem. Deirdre moest ermee lachen.

‘Kom op, ouwe brompot,’ we gaan onze koffers halen.’

‘Ouwe brompot, ouwe brompot,’ herhaalde Willem, ‘een beetje respect, hé!’ Ze liepen voorbij de ingang van het hotel. Willem keek naar buiten en zag in een glimp een zwarte auto staan. Hij zei er maar niets over. Misschien was het wel een andere auto. En waarom slapende honden wakker maken?

‘Daar!’ riep Deirdre, ‘de koffers zijn keurig voor ons klaargezet!’

‘Ja, ja,’ mompelde Willem, ‘het was een keurig verblijf in een net zo keurig vijfsterrenhotel.’ Willem pakte de twee koffertjes en sleurde ze mee op de schouder naar buiten.

‘Zal ik meehelpen?’ vroeg Deirdre. Willem fronste zijn wenkbrauwen.

‘Ben je gek, meid,’ antwoordde Willem, ‘dat lukt wel. Ze zijn niet zwaar.’ Deirdre liep Willem achterna naar buiten. Willem liep met een opvallend vreemde boog naar de parkeerplaats, waar hun auto stond. Het viel Deirdre niet meteen op, maar na een minuutje lopen, vond ze dat ze er wat van moest zeggen.

‘Als je dit paadje had gevolgd, waren we al bij de auto geweest, toch?’ vroeg Deirdre.

‘Laat mij nou maar,’ antwoordde Willem, ‘dit is mijn manier van ochtendgymnastiek.’ Deirdre begreep niets van dat antwoord, maar zei er verder ook niets over. Ze liet hem inderdaad maar begaan. Ouwe, eigenaardige, maar lieve man. Willem keek ondertussen over de parkeerplaats. De zwarte auto zag hij niet meer, maar hij zag in de verte wel een rode auto staan. Zou dat die auto zijn met Nederlands kenteken, die hij eerder op de snelweg al had gezien? Hij vroeg het zich af. Maar dichterbij die rode auto gekomen, zag hij een gewoon Duits kenteken op de auto.

‘Dat kan ook nog,’ fluisterde Willem tegen zichzelf, ‘ook hier rijden genoeg auto’s rond van het zelfde type.’ Deirdre liep een stukje achter Willem en hoorde hem mompelen.

‘Wat zei je?’

‘Niets, meis, niets.’

‘Gaan we nu gelijk door naar Michael?’ vroeg Deirdre.

‘Ja, ja,’ antwoordde Willem, ‘maar ik stop direct eerst nog bij een pompstation.’

‘Waarom? Moet je tanken?’

‘Ook. Maar ik moet ook tanken. Proberen om echte koffie te scoren en iets eetbaars. Ik heb nog steeds honger!’ Het tweetal was ondertussen aangekomen bij de auto. Willem draaide met de sleutel de kofferbak van het slot en legde de beide koffertjes er in. De rest van de vergrendeling schoot ook uit de sloten.

‘We blijven daar niet al te lang, hé?’ vroeg Willem voor de zekerheid.

‘We gaan alleen voor het hoognodige,’ antwoordde Deirdre. Willem knikte instemmend, alhoewel hij ook niet begreep, wat dat ‘hoognodige’ nou moest zijn. Het tweetal stapte in de auto en Willem reed de auto in zijn achteruit het parkeervak uit. Er kwam tegelijkertijd een andere auto aanrijden.

‘Pas op!’ riep Deirdre. Willem stampte meteen met zijn voet op de rem.

‘Shitzooi,’ mompelde Willem, ‘bijna mijn auto in de prak. En dat voor een ander.’ De andere auto passeerde en die bestuurder keek boos de auto van Willem in. Deirdre voelde zich nu voor het eerst wat bezwaard tegenover Willem. Ze voelde zich ineens niet zo heel lekker. Ze had die ouwe Willem toch maar zover gekregen om met haar mee te gaan. Terwijl hij er zelf niets mee op zou schieten. Willem draaide aan het stuur en reed langzaam verder de parkeerplaats af. In zijn binnenspiegel zag hij dat een rode auto hetzelfde deed. Willem kon niet zien of dat dezelfde rode auto met Duits kenteken was, of niet. Hij stopte zijn eigen auto even om zo de rode auto af te wachten. Die kwam al snel achter de auto van Willem staan. De man achter het stuur toeterde hevig. Willem keek in zijn binnenspiegel en zag inderdaad een Duits kenteken. Willem stak zijn hand op en gaf gas. Ze reden vervolgens het parkeerterrein af, terwijl Deirdre het adres dat ze van Michael had gekregen, intypte op het scherm van het navigatiesysteem.

Voor vervolg klik hier




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Maar nummerplaten kan je verwisselen.......
| 17:04 |
Das ook weer zo...
| 17:46 |
Hehe ouwe brombeer lijkt me inderdaad het truckstophaptype
| 18:32 |
Ja hé? Ik had hem al zo in gedachten...
| 19:02 |
Allemaal verdachte auto's daar!
| 13:37 |
Het word steeds gekker Hans...
| 14:36 |
ik geloof het ook :-)
| 15:11 |
Hihihi...
| 15:43 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen