Solitaire_969, Deel 18.

Solitaire_969, Deel 18.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een man kwam naar de balie. Redelijk strak in het pak.

‘Hoi’, ging het.

‘Hoi’, zei Tom terug.

‘Ik ben Frank, de broer van mevrouw Bastiaansen.’ Tom stond op en gaf de man een hand.

‘Aangenaam, Tom.’

‘Luister, Tom, ik ga naar huis, maar mijn zus is nog wel even bezig, denk ik.’

‘Ooh, oké’, antwoordde Tom een beetje gelaten. Hij wist zich duidelijk geen houding te geven.

‘Ik moest jullie alvast de sleutel geven, zodat je straks de kamer kunt afsluiten, wanneer mijn zus daar klaar is, goed?’

‘Eh, ja, dat is in orde mijnheer’, antwoordde Tom en hij nam de hotelklos in ontvangst.

‘Hoi hé’, zei de man. Hij zwaaide gedag en liep het hotel uit.

‘Ja, doei, fijne avond verder’, zei Tom terug. Fijne avond? Wat zeg ik nou? Trouwens, wat had ik anders moeten zeggen? dacht Tom bij zichzelf.

‘Hoi’, ging het. Dat was de stem van Josie. Tom zag haar weer naar binnen lopen.

‘De broer van?’ vroeg Josie. Ze wees met haar duim over haar schouder.

‘Inderdaad’, antwoordde Tom ietwat kortaf. Josie liep gelijk door om koffie te gaan halen. Toen ze terugkwam, zag ze Tom weer met zijn mobiel zitten. Ze zette de kopjes neer en ging naast hem zitten. Ze streelde even over zijn arm. Hij keek naar rechts en glimlachte wat. Josie lachte terug. Stilletjes begonnen ze aan de koffie. Na een uurtje stilte stond Josie op, pakte weer haar sigaretten en nu ook haar telefoon en liep naar buiten. Tom stond op, liep naar zijn jas en pakte uit zijn jaszak de papieren met de puzzels. Hij liep langs de balie en stootte daarbij Josie's tas om. Hij draaide om, pakte haar tas van de vloer en begon de spullen weer terug in haar tas te doen. Een pakje zakdoeken en maar liefst zes pakjes sigaretten lagen op de grond.

‘Zo, die is wat van plan’, zei Tom zachtjes. Onder de stoel zag hij iets glinsteren. Sleutels. Hij pakte die op en zag, dat er een sleutelhanger aan hing, met een foto van Peter. Haar Peter.

‘Krijg nou wat’, zei Tom stilletjes tegen zichzelf. Zou hij er wat van zeggen? Of gewoon de sleutels stilletjes terug in haar tas doen? Waren ze wel uit haar tas gevallen? Lagen de sleutels daar al niet?

Ik doe ze onderin haar tas, besloot Tom en zwijg er verder over. Voorlopig dan. Hij ging weer zitten en ging weer aan het puzzelen. Er ging een snel uur voorbij, toen Tom zich bedacht, om eens uit te kijken waar Josie bleef. Hij liep naar buiten en zag haar een stukje verderop de parkeerplaats staan. Ze was aan het bellen. Het leek op ruzie. Het klonk als ruzie. Plotseling keek Josie naar rechts, alsof ze aanwezigheid voelde. Ze zag Tom staan. Enigszins beschaamd draaide hij zich snel om en ging weer naar binnen.

‘Shit, dat had niet gehoeven,’ fluisterde Tom tegen zichzelf. Wat ga ik zeggen? Dat ik niets gehoord heb? Dat ik haar niet gezien heb? Nee, ze weet dat we elkaar gezien hebben. Misschien weet ze niet dat ik wat gehoord had. Zou ze Peter gebeld hebben? Of andersom? Tom werd er warm van. Josie kwam nog niet naar binnen. De minuten leken wel uren te duren. Plotseling stond ze daar. Bij de schuifdeuren. De ogen gericht op haar telefoontje. Daarna keek ze naar Tom. Die zei niets.

‘Nou, dat was het dan’, hakkelde Josie.

‘Wat?’

‘Einde verhaal met Peter.’

‘Oké’, was het enige antwoord dat Tom terug kon zeggen. Josie liep naar de balie. Ze legde het toestel weg en ging met een diepe zucht zitten.

‘Djoos, ik weet even niet wat ik moet zeggen.’ Josie keek naar links.

‘Dan zeg maar even niets.’ Ze pakte zijn hand vast.

‘Ik hield al lang niet meer van hem.’ Ze keek weer strak voor zich uit. Een stilte viel.

‘Ik ben verliefd, Tommie, ik ben verliefd op iemand anders. Al heel lang.’ Tom kreeg het warm en koud tegelijkertijd.

‘Eh, mag ik vragen... ?’

‘Ja, Tommie, al vanaf de eerste dag dat ik je zag.’

De koudheid in Tom zijn lichaam verdween. Ze pakten elkanders handen. Ze schoven met de stoelen naar elkaar toe. Josie streelde met haar hand door het haar van Tom. Ze naderden hem en ze duwde het hoofd van Tom naar zich toe. Even vergaten ze het hotel. Even vergaten ze het leven om zich heen. Dat bestond niet meer. Voor even.

Voor heel even.

Voor vervolg klik hier




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Oh, het wordt zelfs eng dicht tegen een romance aan, mooi hoor, zwijmel, zwijmel
| 16:57 |
Jahaaaa.... mooi hè hihihi
| 17:19 |
Al was het maar voor even. Toch mooi dat ze er voor uit komt.
| 16:02 |
Hahahaha, dat dan weer wél...
| 20:29 |
Leest lekker weg, ik ga even bij een beginnen morgen :)
| 00:33 |
Ontzettend bedankt Annemieke!!!!
| 00:55 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen