×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Solitaire_969, Deel 27.

Solitaire_969, Deel 27.


Het werd al een beetje licht. De eerste zonnestralen braken al door. Buiten regeerde de stralende warmte van de zon, binnen was het een ander verhaal. Peter lag op zijn bed en hij opende zijn ogen. Nou ja, een bed, het was meer een houten plank, dat voor een bed door moest gaan. Hij opende zijn ogen. Het kwam niet door de zonnestralen dat hij wakker werd. Hij hoorde een hysterisch geschreeuw. Dat had hij de hele nacht al gehoord. Doodop van alle emoties viel hij ondanks alles toch nog even in slaap. En nu? Wakker. Wakker geworden. Hij krabbelde overeind en keek om zich heen. Onbekend terrein. Donkere, vieze, vochtige muren. Er stonden wat teksten op gekrast. De betonnen vloer was smerig. Daar loop je niet zomaar met blote voeten overheen. In de hoek stond een grijze wc pot. Peter gruwelde van het aanzicht, dat dat ding gaf. Zo smerig, zo vies, echt ongelooflijk. Er was één raam. Met tralies ervoor. Het raam zat echter zo hoog, dat je er niets aan had. Buiten kijken was een utopie. Hij ging zitten op het bed en keek verdwaasd om zich heen. Is dit het dan? Wordt dit mijn leven? Hij zocht wat door zijn broekzakken. Niets zat er meer in. Alles was hem afgenomen. Zijn portemonnee, zijn telefoon, zelfs zijn zakdoek. Peter keek naar links. Een zware rode deur, met een klepje. Het klepje stond open. Hij stond op en ging op zijn tenen staan om door het klepje te kijken. Tegenover zijn cel zag hij nog zo'n rode deur. Daar kwam de ellendige klaagzang vandaan, die hij de hele nacht al had gehoord. Peter werd er gek van. Het liefst zou hij door de twee deuren willen breken om naar de buurman te gaan. Om die te wurgen. Peter zag zichzelf al in de houding staan. Hij grijnsde erbij. Langzaam aan begon hij te lachen. Hij dacht aan de genoegdoening, wat dat met zich meebrengt. Peter had wat dat betreft bijna een onverzadigbare drang. En waarom niet? De tijd was er toch ook om te doden? Tijd. Wat is dat nou helemaal? Tijd. Niets waard. Peter draaide om en keek naar zijn bed. Hij ging weer zitten. In een split second voelde hij zich toch weer eenzaam. Zo snel kon dat gaan, van diepgelukkig tot miserabel. In ettelijke seconden.

Alleen gelaten. Verlaten.

‘Ik ben alleen’, riep Peter, ‘ik ben alleen.’ Er kwam van niemand een reactie. Het bleef stil.

‘Alleen’, fluisterde hij nogmaals. Peter bleef zichzelf herhalen. Alsof hij op iets of iemand zat te wachten. Op de achtergrond bleef de klaagzang van de buurman maar doorgaan.

‘Heb je er last van schatje?’ Verschrikt keek Peter om zich heen.

‘Schatje, heb je er last van?’

‘Waar bleven jullie nou?’ vroeg Peter wanhopig.

‘Stil maar schatje, we zijn er nu toch voor je?’

‘Jahaa,’ glimlachte Peter. Hij trok er een zaligmakende glimlach bij. Plotseling werd er op de deur gebonsd. ‘Silence, you swine, you have company!’

‘Ssst’ sliste peter, ze zijn er weer, jullie moeten weg nu. Er werd aan de rode deur gerommeld. Hij hoorde sleutels in het slot gaan. De deur ging langzaam open. Daar stond een gevangenisbewaarder. Toen de deur wat verder open ging, stapte een tweede gevangenbewaarder de cel van Peter binnen.

‘Turn around’ baste deze kortaf. Peter stond op en draaide zijn gezicht naar de muur toe. De tweede gevangenbewaarder maakte zijn handen vast met handboeien, op zijn rug. De eerste pakte Peter bij zijn schouders. Dat deed hij zo stevig, dat Peter er pijn van kreeg. Hij werd door de mannen meegesleurd. Ze liepen een donkere gang door. Voorbij vele, vele rode deuren. Aan de meeste deuren zat al haast geen kleur meer, of het moet de bruine roest zijn. De muren waren ook hier getooid in troosteloos donkergrijs. Het was een stille, lange wandel langs dezelfde grijze muren. Ook de stilte regeerde. Het enige wat Peter hoorde, waren de sleutels van de gevangenisbewaarders. Een onophoudelijk vrolijk gerinkel. Na een stevige wandeling bleef het drietal staan, bij een deur, aan het einde van de gang. De eerste klopte rustig op de deur.

‘Come in’ was het antwoord dat daarop volgde. De tweede bewaarder trok de deur open en de eerste duwde Peter naar binnen. In deze kamer zat een man aan een houten tafel. De kamer zelf was niet veel vrolijker dan de cel van Peter.

‘Peter, ga zitten’, zei de man. Peter werd hardhandig op een stoel gezet en de eerste bewaarder ging in de hoek staan, schuin achter Peter. De tweede bewaarder ging de ruimte uit en trok de deur achter zich dicht. De man stond op, deed zijn jasje goed en wilde Peter de hand reiken, maar had pas toen in de gaten, dat Peter nog altijd met handen geboeid was.

‘Sorry’, zei de man verontschuldigend, ‘normaal gaat het er hier niet zo streng aan toe.’

Peter zweeg nog altijd. Hij wist niet wat hij met die man aan moest.

‘Klaasen is de naam, Nederlandse ambassade.’ Peter zweeg, maar gaf een knikje.

‘Peter, hoe word je behandeld hier?’

‘Hoe gaat het met je?’

‘Eh’, stamelde Peter, ‘gaat wel.’ Peter keek de man met vele vraagtekens aan.

‘Peter, de ambassade is op de hoogte gebracht door je broer, in Nederland.’

‘Je broer Kevin is druk doende om een advocaat te regelen, in samenwerking met de ambassade en het consulaat.’

‘Ooh’, reageerde Peter stilletjes.

‘Peter, ik moest je zeggen dat je broer en je zussen je missen en dat ze er alles aan doen om je hier weg te krijgen.’ Peter knikte begrijpend, maar zei verder niets.

‘Eens dezer dagen krijg je bezoek van een advocaat, wanneer, dat kan ik je niet vertellen.’ Klaasen stond op en liep naar Peter toe. Hij legde zijn hand op zijn schouder.

‘Peter, gaat het goed met je?’

‘Laat iets weten, vertel het ons.’

‘Niet nodig’, zei Peter kortaf, ‘ik heb niets te vertellen.’

‘Goed dan’, zei Klaasen, ‘Peter, ik wens je veel sterkte, je staat er echt niet alleen voor.’

‘Nee’, grijnsde Peter, ‘niet alleen voor.’ Peter keek vervolgens in het luchtledige. Klaasen keek naar de bewaarder in de hoek. Hij gaf een teken, dat ie ging vertrekken. De bewaarder liep vervolgens naar de deur, klopte twee keer en de deur werd geopend.

‘Dag, Peter.’

De enige reactie die Peter gaf, was een afwezige grijns.

Voor vervolg klik hier





Dana
Best fijn dat de stemmen op zijn commando verdwijnen (of juist niet)
04-06-2017 15:21
04-06-2017 15:21 • 1 reactie • Reageer
Hpj Goossens
Handig hé, wahahaha!!!
05-06-2017 17:35
05-06-2017 17:35 • Reageer