Solitaire_969, Deel 39.

Solitaire_969, Deel 39.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De nacht was weer dag geworden. Kennelijk. Dat was niet te zien, maar het moest wel. Zoveel kon hij ook niet zien, want aan dat ene raampje had-ie niets. Misschien kwam het door haar dat hij weer nacht van dag kon onderscheiden. Misschien had zij hem betoverd. Niet op een nare manier, nee, op een fijne manier. Op en fijne manier betoverd. Dat moest het wel zijn. Hij dacht na over zijn opdracht. Die opdracht die hij van haar had gekregen.

Did you do it, or not? If yes, knot one time, if no, knot two times, if I arrive tomorrow.

Peter dacht na. Eigenlijk wist hij niet, of hij wat gedaan had. Iets, waarvan men dacht, dat Peter ervoor in de gevangenis moest. Eigenlijk wist Peter niets meer zeker.

Zijn maag begon te knorren. Het vertelde hem dat het tijd was, dat het eten gebracht zou worden. Door Anzhelika. Zijn Anzhelika. Er verscheen weer een voorzichtige glimlach op Peters gelaat. Hij was Josie allang weer vergeten. Zij bestond niet meer. Niet voor hem Opeens werd er hard gebonsd op de celdeur. Peter veerde meteen omhoog. De deur zwaaide open en een bewaarder liep meteen naar binnen. Peter keek naar de deuropening. Daar was ze dan. Achter het wagentje. Anzhelika. De wieltjes van het wagentje piepten.

Anzhelika duwde het wagentje naar binnen en keek Peter strak aan. Alsof ze in spanning zat. Peter dacht na over haar briefje. Did you do it, or not?

Het zinnetje spookte door zijn hoofd. Het zinnetje zong door zijn hoofd, alsof het een mantra betrof. Wat zou-ie doen? Gewoon twee keer knikken? Wat zou ze doen als ik maar een keer zou knikken? Dan wil ze me toch niet meer? Did you do it, or not? Peter keek strak naar het gezicht van Anzhelika. Ze keek terug. De bewaarder in de cel merkte dat op en liep naar Peter toe. In een mum van tijd had Peter geknikt. Twee keer. De bewaarder pakte Peter bij zijn kin en draaide met enig geweld zijn hoofd naar de muur.

‘Behave, swine!’ Peter keek de bewaarder aan en knikte ook een keer naar hem. Hij had de boodschap begrepen. Ondertussen zette Anzhelika een paar bakjes met voedsel op de grond. Peter keek stiekem naar haar. De bewaarder zag dat en pakte Peter nu vol bij zijn hals en duwde hem met groot geweld naar de grond. Het deed zoveel pijn, dat hij naar de grond zakte. Na een paar seconden opende Peter zijn ogen. De bewaarder had hem nog altijd goed vast. Peter keek naar de bakjes met voedsel. Daarna naar de enkels van Anzhelika. Ze had een kleine tatoeage op haar enkel staan. Een hartje. Die tatoeage had hij vaker gezien. Maar waar? Er stond een tekst omheen.

Jesteśmy razem, na zawsze.

Anzhelika liep de cel uit. Achter het wagentje. Het gepiep van de wieltjes stierf weg. Na een dikke minuut liet de bewaarder Peter los. Peter bleef nog even liggen. Hij had pijn. Peter hoorde de celdeur hard dichtslaan. Het geluid ebde nog even na door de gangen van het complex. Dat hartje, waar had hij dat eerder gezien? Hij keek naar de bakjes met het eten. Op het eerste schaaltje lag zijn pil. Hij pakte de pil en keek ernaar. Peter twijfelde of hij dat ding wel moest slikken. Hij leefde nu in realiteit en hij was er achter gekomen, dat de realiteit ook niet alles was. Zonder medicatie voelde hij zich lekkerder. Alsof-ie in een soort roes leefde. Soms vond hij dat fijner. Peter legde het pilletje naast zich neer. Hij haalde het dekseltje van het bakje af en begon met zijn vingers in het bakje te scheppen. Een lauwe, muffe, gele smurrie. Maar hij moest wat, beter eten was een illusie. Alhoewel dat dit eten al een forse verbetering was, dan dat harde, vieze, droge brood dat-ie eerst kreeg. Dat had die vent van dat consulaat toch maar mooi voor elkaar. Peter zette het eerste bakje weer terug op de grond. Hij pakte het tweede bakje en haalde daar de deksel van af. Wederom bleek het een weke, kleurloze massa te zijn. Weer begon Peter met zijn handen te scheppen, alsof hij al jaren niet gegeten had. Maar het ging hem niet om het eten, maar misschien had zijn mooie Anzhelika weer een briefje verstopt. Hij zag op de bodem wel iets zitten. Met een bonzend hart begon Peter zijn bakje leeg te scheppen. Hij at zo snel als- ie kon. Toen het bakje leeg was, haalde Peter er inderdaad een briefje uit. Hij likte het papier schoon en vouwde koortsachtig het briefje open. Er stond een tekst op; Jesteśmy razem, na zawsze.

‘Hee, dat is dezelfde tekst...’ fluisterde Peter. Het bleek dezelfde tekst te zijn als hij had gezien bij Anzhelika. Op haar enkel. Bij de tatoeage. Er stond nog een tekst onder.

You and me together, always. Dit begreep Peter wel.

‘Jij en ik, voor altijd samen’, zwijmelde Peter, ‘dat wil ik ook schat, dat wil ik ook.’ Peter ging languit liggen op zijn bed. Dit briefje was nog mooier dan de eerste. Dit briefje betekende echt iets. Dit was goud waard. Hij had goud in bezit. Niet langer was zijn verblijf in de cel uitzichtloos. Alles had weer zin. Eigenlijk had hij het briefje willen opvouwen om deze daarna te gaan verstoppen in het nisje, tussen bed en muur. Maar dit briefje was te mooi om te verstoppen. Hij las het nog tientallen keren achter elkaar. Zo mooi. Hij drukte het briefje tegen zijn borst en zoende het.

You and me together, always.

‘Peter.’

‘Peter, word eens wakker.’ Een hand reikte naar het bedekte lichaam van Peter. Hij werd wakker geschud. Peter opende zijn ogen. Nog slaapdronken keek Peter omhoog. Hij zag een gezicht, dat leek op de zijne. Het was zijn broertje, Kevin.

‘Peet, hoe is het?’

Peter kwam een stukje omhoog en gooide de beddensprei van zich af. Kevin kwam bij hem op het bed zitten.

‘Peet, waarom heb jij je medicatie niet op?’

Peter antwoordde niet. Hij kwam omhoog en ging ook zitten. Hij keek wat om zich heen. Er stond een bewaarder buiten de deuropening en een man in pak stond in de hoek van zijn cel.

‘Peter, luister eens naar mij.’

Peter keek zijn broer aan. Die pakte zijn hand vast.

‘Je moet echt je medicatie nemen, Peter, het moet echt.’

Kevin keek hulpeloos naar de man in het pak. Dat bleek de advocaat te zijn.

‘Kom’, zei de advocaat, die Jensen bleek te heten, ‘we gaan naar de spreekkamer.’ Mijnheer Jensen klopte op de deur die half open stond en een van de bewaarders reageerde meteen. Peter werd door Kevin omhoog geholpen. Twee bewaarders liepen de cel in.


Voor vervolg klik hier



Beoordeel


private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen