Solitaire_969, Deel 56.

Solitaire_969, Deel 56.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

‘Hoi Tom’, zei Petra, ‘kom je even kijken op je moeders werk? Je moeder was al naar huis hoor.’

‘Eh, nee, eh, Josie voelt zich niet zo goed’, antwoordde Tom en hij wees naar Josie die nog steeds flinke buikpijn had. Petra keek naar haar en pakte haar bij haar arm, ‘kom maar even mee dan.’

‘Ga je ook mee?’ vroeg Petra.

‘Nee, ik wacht hier wel even’, antwoordde Tom. Hij pakte een stoel in de ruimte van de verpleging en ging zitten. Hij keek de twee nog even na. Petra nam Josie mee naar een onderzoeksruimte. Tom keek wat om zich heen. Hij was hier al vaker geweest, maar nog nooit onder deze omstandigheden. Hij zat daar nog altijd met die filmcamera in zijn hand. Die filmcamera... Hij was vastbesloten om dat ding naar de politie te brengen, maar zijn nieuwsgierigheid maakte zich meester van hem. Tom klapte het schermpje open en drukte op de playknop. De camera begon het bandje af te spelen dat er in zat. Er verschenen beelden van de villa waar ze geweest waren. Hij herkende de ruimtes waar ze geweest waren. Hij hoorde ook gefluister, maar Tom kon niet horen wat er gezegd werd. Het was niet bijster interessant wat er te zien was. Een hoop geschommel met die camera, terwijl men aan het filmen was. Hij zette de camera op zijn knieën en liet hem verder afspelen. Tom haalde zijn telefoon uit zijn zak en zocht zijn thuisnummer op. Hij liet de telefoon overgaan, maar kreeg geen gehoor. Zijn moeder lag waarschijnlijk weer eens dronken in de bank. Of zoiets. Tom probeerde andermaal zijn moeder te bereiken, maar zonder succes.

Nog even was hij van plan geweest, om het hotel te bellen, maar hij had er geen zin in. Dat hotel, dat kon hem even gestolen worden. Ze zoeken het maar uit daar.

Hij voelde zich totaal niet geroepen om daar bij stil te staan. Tom stopte de telefoon weer weg en ging verder kijken naar de camerabeelden. Die rare afbeeldingen, die de muren van de ruimtes zo rijkelijk vulden, werden getoond. Het altaar werd getoond. Er verscheen iemand in de lens van de camera. Met een maskertje op. Die figuur had lang haar en duidelijk de bouw van een vrouw. Er werd gezongen en er werd gedanst door haar. Tenminste, daar moest het voor door gaan, volgens Tom. Weer die rare Latijnse teksten. Jezelf filmen en dom doen.

‘Zo zeg, dat figuur is echt ziek’, fluisterde Tom tegen zichzelf. Tom keek nog even naar de deur, waar de ruimte achter zat, en waar Petra en Josie naar binnen gingen.

‘Duurt fucking lang’, fluisterde Tom. De beelden op de camera veranderden. Op het beeldschermpje was te zien dat er gestopt werd met het filmen van het dansen en zingen, nadat ze de villa uit liepen. Na een ‘las’ van een seconde, werd er weer verder gefilmd. Tom herkende de achterdeur van de bijkeuken. Hij herkende de buitenomgeving. Met horten en stoten liep men om de villa heen, naar de voorzijde van het pand. Het hart van Tom leek wel even stil te staan, toen hij de daarop volgende beelden zag; de zwarte Peterbilt die al zo lang bij het hotel stond! Er zat ook iemand in dat ding. Er werd gelachen, meende Tom, dat hoorde hij duidelijk. Het portier werd geopend en het gezicht van een bekende was te zien.

‘Nee zeg’, zei Tom tegen zichzelf, ‘dat, dat is die Peter’, stotterde hij. Tom nam de camera dichterbij. Verbijsterd keek hij verder. Wat moet Josie daar wel niet van denken? Moet ik haar dit wel vertellen?

‘Mijn lieve hemel,’ fluisterde Tom tegen zichzelf, ‘hoe leg ik dit uit?’ Tom zat zo geconcentreerd naar het schermpje te kijken, dat hij Petra niet hoorde.

‘Tom, kom even mee, jongen’, zei Petra terwijl ze haar hand op zijn schouder legde, ‘Josie wil dat je er bij bent.’

Tom keek verschrikt omhoog. ‘Eh, ja, natuurlijk.’

Hij stond op en legde de camera op de stoel, terwijl de beelden nog altijd voorbij schoten.

‘Ga even zitten, Tom’, zei Petra.

Tom pakte de stoel naast Josie, keek haar even aan en ging zitten. Josie keek met een lege blik terug. Petra ging ook zitten. Ze typte nog wat in de computer, die op het bureau stond. Josie was stil. Ze keek naar beneden. Tom keek met verbazing naar Petra en daarna naar Josie.

‘Eh, Josie, hoe doen we dit’, begon Petra, ‘wil jij het zeggen, of doe ik het.’

‘Ik zeg het wel’, antwoordde Josie.

‘Wil je dat ik even weg ga?’ vroeg Petra, ‘dan kun je de tijd nemen en rustig aan doen.’

‘Als dat zou kunnen’, antwoordde Josie weer.

‘Goed, tot zo.’ Petra stond op en verliet de onderzoekskamer. Ze sloot de deur. Josie pakte de hand van Tom. Tom zweeg verder, maar had misschien wel een miljoen vragen.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Oude sprookjes hebben hun waarde al vind ik
| 15:43 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen