Ik ben er nog !


#Ik ben er nog.

Korte maar veelzeggende titel.

Ik ben nog steeds op Yoors, al een hele poos niets meer geplaatst, wel vrijwel dagelijks lezen soms reacties geven en natuurlijk persoonlijke berichten beantwoord.

Wat is er gebeurd het laatste 1,5 jaar ?

Gescheiden, we waren al heel lang uit elkaar  gegroeid en bleven het maar proberen. Zoals het cliché zegt : te vaak een komma gezet waar het een punt had moeten zijn.
Mijn ex (stom woord) is terug naar Nederland gegaan en heeft haar zaakjes gelukkig goed op de rit gekregen. Ik heb nog regelmatig en goed contact met haar.

Huisje in Granja verkocht aan hele leuke mensen. Helaas door het Covid gebeuren kunnen ze er nog niet optimaal van genieten.
Ik mocht van mijn ex de rest van mijn leven in het huisje blijven wonen, maar ik vond dat niet eerlijk naar haar toe, ook haar geld zat erin en zij heeft dat in Nederland hard genoeg nodig.

Een vriendin gevonden waar ik hartstikke gek op was, een droomvrouw, helaas veranderde dat naar een nachtmerrie. Ik ga er niet veel over schrijven, er gebeurde dingen die helemaal tegen mijn normen in gingen. Ik heb er veel verdriet van gehad en ook echt een paar weken letterlijk en figuurlijk flink ziek van ben geweest.
Zelfs een opknaphuis met haar gekocht, binnen een maand was het over en gelukkig wilde zij perse het huis hebben en heeft mij uitgekocht.

Beide ouders dit jaar overleden, mijn moeder bijna 86 na een kort ziekbed en mijn vader ook bijna 86 na 2 zware herseninfarcten in zeer korte tijd overleden.
Mooie leeftijd zou je denken, maar mijn ouders waren relatief gezond en zeer actief, mijn vader werkte zelfs nog enkele dagdelen per week.

Nieuw opknaphuisje voor mijzelf gekocht, ongeveer 100 km en ruim 1,5 uur rijden van mijn huidige woonplaats vandaan. Aan de rand van een klein gehuchtje en aan het einde van een doodlopende straat, lekker rustige plek met ook nog eens mooi uitzicht.
Het huis is meer dan groot genoeg voor mij. Bergruimte te over en een kleun stukje land erbij.
Niet zo heel veel werk, voor mijn begrippen en al een functionele badkamer. Elektra is al aangesloten, de watermeter moet herplaatst worden.
Ik plaats nog wel wat foto´s binnenkort.

Tja dan de titel waar het mee begon.
Op 23 september heb ik getekend en de sleutels van mijn huisje gekregen, op 24 september zat ik bij de oncoloog voor mijn jaarlijkse controle. Een van de markers is gestegen en boven de referentiewaarde, de CT scan moest nog gemaakt worden en afhankelijk daarvan en een volgend bloedonderzoek zou de oncoloog beslissen of er een uitgebreide scan gemaakt moet worden.
Afgelopen week een brief ontvangen van de oncoloog dat ik 26 oktober verwacht wordt voor een consult. Gezien de huidige tijd met Covid zal het geen gezelligheid gesprekje worden denk ik.
A.s. vrijdag heb ik een standaard consult met de chirurg, hem eens vragen wat er in het dossier staat, het is wel niet zijn afdeling maar in dit ziekenhuis zijn ze heel transparant en zeer vriendelijk.
Het is raar, ik voel mij lichamelijk sterk, ben nooit ziek of maar iets in die richting, wondjes genezen snel, geen “pijntjes” en mijn stoelgang is zelfs verbeterd.

We gaan het zien, ik hoop over een week meer te weten en hoe en of de toekomst eruit ziet. Ik ga in ieder geval zo veel mogelijk verder met mijn huisje, ik hoop dat ik de tijd en kracht hou om er iets leuks van te maken, ik ben daar op mijn gemak. Mocht het anders lopen heb ik een goede plek.

Soms is het lastig, ik heb hier niemand waar ik goede gesprekken mee kan houden en al helemaal niet om even mijn hoofd op iemand zijn schouder te leggen of voor een knuffel.
Ik ben een sociaal mens, kan overigens prima een tijd op mijzelf zijn, maar af en toe heb ik behoefte aan contact, ook lichamelijk. Ik dacht de laatste weken dat ik een grote behoefte aan seks aan had en misschien wel op springen stond. Maar toen las ik een stuk over huidhonger en werd mij een hoop duidelijk. Het gaat niet om seks maar om de intimiteit van aan geraakt worden, dat kan al een hand op je arm zijn of een aai over de bol.
Maar goed ook dat is lastig hier, dus de hond krijgt nogal eens een knuffel.

Zo een heel verhaal, maar ruim een heftig jaar vertaald naar een A4 tje is ook niet verkeerd.