×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Keelkanker en autisme.

Keelkanker en autisme.


Een paar artikelen van Yoors en ik word terug geslingerd in de tijd. Nu Philip (mijn man, hij wilde altijd dat ik van partner sprak) een half jaar geleden, rustig is overleden in zijn slaap aan een hartaanval, zou ik bijna vergeten dat wij drie jaar lang een 'strijd' aan het leveren waren tegen zijn keelkanker. Verwerken kom je niet aan toe, zeker niet omdat Philip ook Asperger had en onze twee volwassen zoons ook beide een vorm van autisme hebben. 

Van gekkigheid weet ik soms dan ook niet waar ik moet beginnen, want het één is zo verbonden met het ander. 

De manier waarop er in huize Tabor wordt en werd omgegaan met gezondheid en ziekte wijkt toch al erg af van het gemiddelde, dus gelden ook alle gemiddelde adviezen niet. Vind maar eens mensen die ervaren zijn op al die gebieden tegelijk?

Ik voelde mij dus ook een duizendpoot, met driedubbele zorgtaken. Een kameleon, die in luttele seconde moest overschakelen, afhankelijk van wie ik voor mij had. Geregeld een olifant, omdat ik soms niet anders kon dan overduidelijk de zeer gevoelige situatie bespreekbaar maken. Een zwarte kat, want ik was, in de ogen van mijn gezin diegene die altijd het slechte nieuws bracht. En tot overmaat een eenzame mier, die bij gebrek aan soortgenoten zelfs hun taken over moest nemen.

Beschrijven kan ik het dus alleen in deze globale termen en/of ik kan er een detail uitlichten, dat dan exemplarisch is voor het geheel. Als ik nu terugkijk, dan weet ik nog niet hoe wij (ik) het gered hebben. De kanker als zodanig was weg en hij hoefde nog maar eens in het half jaar op controle. 

Toen de huisarts, waar wij heel veel aan gehad hebben en nog hebben, in de begintijd van die keelkanker eens bij ons op bezoek was en Philip erg bezig was met hoeveel procent kans er was op genezing en hoe hij die getallen, gehoord van de specialist, moest duiden, antwoordde de huisarts: "Zover ik jouw dossier ken, denk ik niet dat jij doodgaat aan kanker, een hartstilstand lijkt mij eerder aan de orde, gezien je geschiedenis en je slechte conditie." 

Voor mij en waarschijnlijk vele mensen is dat zoiets als een dooie mus en een mokerslag, maar Philips gezicht klaarde helemaal op. Dit was een gouden greep van die man, die er vervolgens nog een paar schepjes bovenop deed, omdat hij het effect zag. Niets politiek correct of voorzichtig het slechte nieuws brengen.....

Natuurlijk vergeet je dan, jezelf. Bij mij kwam de boodschap wel binnen, natuurlijk, maar de blijdschap overheerste, want eindelijk had ik een mede mier gevonden, en ook nog een heel belangrijke. Voortaan geen strijd en spanningen meer van soms maanden, of op mijn tenen moeten lopen, om Philip naar de huisarts te krijgen. 

Zo werkte dat dus. In ons geval. En.....alvast om het voor te zijn. Vanzelfsprekend dacht ik aan mijzelf, al lijkt het op het eerste oog alsof ik mij veel heb weggecijferd, het was altijd dat, ook ik, eieren voor mijn geld kocht. 

 
 

De header heeft een speciale betekenis, afgezien van het woordgrapje welke kaarten je in het leven uitgedeeld hebt gekregen. Philip heeft zijn hele leven bridge gespeeld (en nog enkele andere kaartspellen).

Ik had van een oude spijkerbroek, een speciale tas voor aan zijn rolstoel gemaakt, met lekkers, drinken en administratie toen wij elke dag naar UZ in Gent moesten.