×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Keelkanker en autisme.

Keelkanker en autisme.


Een paar artikelen van Yoors en ik word terug geslingerd in de tijd. Nu Philip (mijn man, hij wilde altijd dat ik van partner sprak) een half jaar geleden, rustig is overleden in zijn slaap aan een hartaanval, zou ik bijna vergeten dat wij drie jaar lang een 'strijd' aan het leveren waren tegen zijn keelkanker. Verwerken kom je niet aan toe, zeker niet omdat Philip ook Asperger had en onze twee volwassen zoons ook beide een vorm van autisme hebben. 

Van gekkigheid weet ik soms dan ook niet waar ik moet beginnen, want het één is zo verbonden met het ander. 

De manier waarop er in huize Tabor wordt en werd omgegaan met gezondheid en ziekte wijkt toch al erg af van het gemiddelde, dus gelden ook alle gemiddelde adviezen niet. Vind maar eens mensen die ervaren zijn op al die gebieden tegelijk?

Ik voelde mij dus ook een duizendpoot, met driedubbele zorgtaken. Een kameleon, die in luttele seconde moest overschakelen, afhankelijk van wie ik voor mij had. Geregeld een olifant, omdat ik soms niet anders kon dan overduidelijk de zeer gevoelige situatie bespreekbaar maken. Een zwarte kat, want ik was, in de ogen van mijn gezin diegene die altijd het slechte nieuws bracht. En tot overmaat een eenzame mier, die bij gebrek aan soortgenoten zelfs hun taken over moest nemen.

Beschrijven kan ik het dus alleen in deze globale termen en/of ik kan er een detail uitlichten, dat dan exemplarisch is voor het geheel. Als ik nu terugkijk, dan weet ik nog niet hoe wij (ik) het gered hebben. De kanker als zodanig was weg en hij hoefde nog maar eens in het half jaar op controle. 

Toen de huisarts, waar wij heel veel aan gehad hebben en nog hebben, in de begintijd van die keelkanker eens bij ons op bezoek was en Philip erg bezig was met hoeveel procent kans er was op genezing en hoe hij die getallen, gehoord van de specialist, moest duiden, antwoordde de huisarts: "Zover ik jouw dossier ken, denk ik niet dat jij doodgaat aan kanker, een hartstilstand lijkt mij eerder aan de orde, gezien je geschiedenis en je slechte conditie." 

Voor mij en waarschijnlijk vele mensen is dat zoiets als een dooie mus en een mokerslag, maar Philips gezicht klaarde helemaal op. Dit was een gouden greep van die man, die er vervolgens nog een paar schepjes bovenop deed, omdat hij het effect zag. Niets politiek correct of voorzichtig het slechte nieuws brengen.....

Natuurlijk vergeet je dan, jezelf. Bij mij kwam de boodschap wel binnen, natuurlijk, maar de blijdschap overheerste, want eindelijk had ik een mede mier gevonden, en ook nog een heel belangrijke. Voortaan geen strijd en spanningen meer van soms maanden, of op mijn tenen moeten lopen, om Philip naar de huisarts te krijgen. 

Zo werkte dat dus. In ons geval. En.....alvast om het voor te zijn. Vanzelfsprekend dacht ik aan mijzelf, al lijkt het op het eerste oog alsof ik mij veel heb weggecijferd, het was altijd dat, ook ik, eieren voor mijn geld kocht. 

 
 

De header heeft een speciale betekenis, afgezien van het woordgrapje welke kaarten je in het leven uitgedeeld hebt gekregen. Philip heeft zijn hele leven bridge gespeeld (en nog enkele andere kaartspellen).

Ik had van een oude spijkerbroek, een speciale tas voor aan zijn rolstoel gemaakt, met lekkers, drinken en administratie toen wij elke dag naar UZ in Gent moesten.

 



Encaustichris
Heel veel respect voor jou!!!
27-09-2018 09:12
27-09-2018 09:12
DiaantjesLife
Je leest in deze hele blog duidelijk de liefde voor je man en je kinderen. Je zorg is zo groot, maar gelukkig zorg je ook goed voor jezelf. Als je zelf sterk bent, kun je dat ook voor een ander zijn. Je hebt absoluut een fijne huisarts, want wat een autist absoluut nodig heeft is duidelijkheid. Ook al is die soms erg hard............. Je hebt me geraakt met je blog, mede doordat mijn zoon ook autisme heeft en dit jaar ook al het nodige op zijn bordje gehad heeft....... 
24-09-2018 06:15
24-09-2018 06:15
Karin van der Straaten
Het is een hele zware eenzame weg geweest voor jou om mee te moeten wandelen in zijn spoor ja maar t is je gelukt, heftig allemaal
23-09-2018 23:54
23-09-2018 23:54
marijke
meis toch dat is niet niks zeg. Je bent een kanjer en je hebt gewoon het juiste gedaan dat proef ik wel. Liefs en een dikke knuffel.❤️😘
23-09-2018 23:27
23-09-2018 23:27
Passionfilm
ik weet even niet wat ik moet zeggen, komt een beetje dichtbij. Sterkte
23-09-2018 22:41
23-09-2018 22:41
Gerrit112ph
Heb veel respect voor jou 
23-09-2018 14:50
23-09-2018 14:50
Chalija
Diep respect voor jou en hoe je iedereen zo goed mogelijk probeerde te helpen.  
23-09-2018 12:16
23-09-2018 12:16
Filosoofje
Philip had dus een gouden partner én een gouden huisarts. Bij het harde gelag denk ik dat je blij bent,  dat de arts hem goed ingeschat heeft en jullie  het daardoor een stukje leefbaarder heeft gemaakt bij alles wat er al was. Moeilijke jaren toen en nu nog. Krachtige vrouw ben je, die echter ook mag laten blijken dat het soms echt niet meer kan, dan is het tijd voor Miranda zelf! Virtuele knuff voor jou! 🌻
23-09-2018 11:27
23-09-2018 11:27
FrutselenindeMarge
Die man kent zijn patiënt goed 
23-09-2018 11:24
23-09-2018 11:24
jolandemooij
Wat een heftig verhaal!
23-09-2018 11:10
23-09-2018 11:10
Hans van Gemert
Eieren voor je geld - maar je moest er ook op lopen.  Niet gemakkelijk! In ieder geval een geweldige huisarts die wist/weet hoe hij met zijn patiënten moet omgaan!
23-09-2018 11:07
23-09-2018 11:07
Annemiek
Wat heb jij een gouden huisarts! Die wist precies wat de juiste woorden waren om jouw man uit dat dal te trekken. Zoals ik het heel snel lees denk ik dat hij in een neerwaartse spiraal zat en zichzelf al (he hoe zeg ik het goed, na ja ik vul het maar even niet in. Ik denk dat je het wel begrijpt) Ik herken dat malen wel. Laat ik het zo zeggen. Wel heel zuur dat het inderdaad uitkwam. Heel veel sterkte. Ook ij hebt iemand verloren en dat is nog niet zo lang geleden.  ❤️🌺
23-09-2018 10:54
23-09-2018 10:54
Schorelaar
heftig om een duizendpoot met driedubbele zorgtaken te zijn
23-09-2018 10:49
23-09-2018 10:49
1960-1980
Jeetje, wat is dat zwaar geweest voor je Miranda, en nog natuurlijk. Maar wat fijn dat jullie steun hebben gehad aan deze huisarts. Dat is niet altijd zo. En hij kreeg ook nog gelijk met zijn opmerking. Je hebt het heel mooi en liefdevol beschreven.
23-09-2018 10:47
23-09-2018 10:47