×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
Lood om oud ijzer...

Lood om oud ijzer...


“Carla, dokter.”

Met wat ik denk, mijn laatste krachten, stoot ik deze klanken uit richting mijn jongste zoon.

Sinds enkele dagen slaapt hij bij mij in de huiskamer. Van slapen komt bij ons beiden niet veel terecht. Ik zit rechtop in bed, voorover hangend, te hijgen, alsof ik drie marathons gelopen heb. Een rare bromtoon, oerklanken, lange oe’s of ie’s die door hun trilling het zo vastzittende slijm proberen los te bonken, zodat ik het kwijt kan en niet stik. Tussendoor krijg ik steeds minder rust. Mijn zoon probeert te onderscheiden wanneer het serieus dreigt te worden en ik iets nodig heb. Hij blijft op gepaste afstand en houdt zich kalm.

Er is geen ruimte om mij met hem bezig te houden. Natuurlijk kent hij mijn aanvallen van bronchitis maar al te goed. Als daardoor mijn minimale longinhoud nog verder daalt wordt het kritiek. Zondagnacht is het dan zover, ik was al aan de prednison kuur, morfine en luiers.

Al twee dagen stormt het en staan de schuifpui, toiletraam, gangdeur en bovenlicht tegen elkaar open. Dat is wat mij nog van een beetje lucht voorziet.

“Zal ik 112 bellen?” Ik steek mijn duim op, en kijk dankbaar naar hem op. Wat een zoon! De gele hesjes werken snel, al gaat alles mij te traag. Mijn schouders, armen en hoofd, het geheel beweegt mee op iedere adem teug om zoveel mogelijk lucht te happen. Mijn paniek is compleet. Eindelijk zit dan dat kapje over mijn neus en mond en ben ik aangesloten op de hartmonitor. Sneller dan verwacht, herstelt mijn ademhaling zich een beetje. Ook de paniek zakt.

Op tafel liggen verzekeringspapieren en de euthanasieverklaring, meermaals geprint door Carla, mijn persoonlijke thuiszorg. Haar uren zijn opgeschroefd tot terminale fase. Deze maandag zou de huisarts nogmaals komen om de laatste details door te nemen, om de avond erop mijn leven te beëindigen, waarna Carla zich over mijn zoon en alle afgesproken zaken zou ontfermen. In plaats daarvan houdt zij de nieuwe binnenkomers, dienstdoend ambulancearts met assistent, de afspraken t.a.v. mijn wensen onder hun neus. Mevrouw wil niet naar een ziekenhuis!

Naast mijn bed staat onverdroten een rijzige, grijze man. Als een standbeeld straalt hij de kalmte van een grote reus uit. De Antwerpse arts lijkt een tegenpool, kleiner, bewegelijk. In mijn herinnering lijkt het een stripfiguur, hij draagt een keppeltje, wat ik bijzonder grappig vind. Zodra hij zijn mond opent is de toon gezet, ik ben in een scherts beland. “Meevrouw, zegt hij uiterst traag, ik wil u twee spuiten gaan geven.” Hij zegt het alsof hij een wonderlijke genezing uit zijn hoed, euh.....keppeltje, getoverd heeft. Ik reageer niet. Weer dat lijzige meevrouw. “Eéén morfinespuit en daarna nog ééén spuit met prednison.” Hard schud ik mijn hoofd haal het kapje van mijn mond en zeg duidelijk: “nee!”

De afgelopen dagen heb ik al morfinetabletten gehad en ook mijn prednison kuur liep op zijn laatste dag. Het had niets geholpen. Ik moet in heuse onderhandeling met deze arts die mij toespreekt als een kind van vier en uiteindelijk een verhaaltje begint over een ventilator. Ik accepteer de prednison, maar wil de zuurstof houden. Dat gaat niet. Uiteindelijk mag hij mij ook morfine toedienen, als er gewacht wordt of het aanslaat, voordat de zuurstof weggehaald wordt. Daarmee gaat hij akkoord.

Gelukkig houdt mijn grote gele hes de wacht naast mijn bed en fles en ik zie in zijn ogen dat hij ons bewaken zal. Even is er tijd voor reflectie, heel even. Dan is de arts klaar met zijn papieren en wil vertrekken. De zuurstof raakt ook op. De vraag om een nieuwe fles brengt wederom leven in de brouwerij. Meneer ‘ik zal wel zeggen wat u moet doen’ is zijn belofte glad vergeten. Opnieuw schiet ik in de stress, met alle gevolgen van dien voor mijn gebrek aan zuurstof. Ik roep dat dat niet de afspraak is, dat ik dan naar een hospice wil, zoals afgesproken met mijn huisarts. Carla probeert ook nog duidelijk te maken dat er al euthanasie is afgesproken. Niets lijkt te helpen, er wordt wat gebeld, maar ja......het is net tussen de wisselende diensten.

Het is mijn uiterst kalme zoon, die ik in een ooghoek, op afstand in de keuken zie staan, die zeer beheerst de arts vraagt wat wij dan moeten doen. Opnieuw 112 bellen?

Ik geef het op en mij over, stem overal mee in, als zij maar vertrekken en raak langzaam buiten bewustzijn, waarschijnlijk van de morfine. Dit kon niet anders dan theater zijn, besloot ik vredig toen de lange slungel, die keppeltje overal naartoe reed, ineens ook een duit in het zakje deed en zei: ”Ik (wij) hebben nog een volle fles over in de wagen.”





Marion's World
Jeetje wat mis ik een hoop info ineens. Euthanesiedatum gepland!! Ik ben even stil gewoon. Ik heb je maar veel te kort mogen leren 'kennen' , jij, rondeelkoningin ;-) Bijzonder dat je ons 'meeneemt' in deze fase van je leven. Dankjewel! Er komt een nieuwe datum begreep ik uit de reacties. Ik durf amper te vragen natuurlijk hoe jij dit zelf allemaal ervaart, maar ik lees ook een bepaalde rust/overgave.
Dikke dikke zoen en viruele knuffel en nog maar een zoen ... ;-)
21-02-2019 16:16
21-02-2019 16:16 • 2 reacties • Reageer
Miranda Tabor
Marion's World Ja, zoiets had ik niet kunnen verzinnen en als toch, dan had ik het als te theatraal en ongeloofwaardig afgedaan. Zo zie je maar....Het was ook wel heel plotseling en snel dat het achteruit kelderde. Van de reacties kun je niet alles op aan hoor, want ik merk dat er meer mensen zijn, die er dingen uit halen, zoals ik ze niet bedoelt heb. Ik heb nog geen andere datum gekozen. Het gaat nu immers redelijk goed. Natuurlijk kan ik wel, omdat ik immers die toestemming heb, wel weer een datum kiezen als het weer slecht gaat, dan kost het de huisarts een dag of twee om het te kunnen uitvoeren. Het is fijn te weten dat, als het elijk wordt dit dus kan, maar misschien kan ik nu nog maanden mee. 
21-02-2019 16:55
21-02-2019 16:55 • Reageer
Marion's World
Miranda Tabor Wat ben je toch een bijzondere ;-) Niet alleen in je schrijven ... Je kijkt de dood in de ogen en vervolgens gaat het weer redelijk goed en mag je ons nog een tijdje 'lastig vallen' 😊 Dit heb je vast zelf ook niet kunnen voorzien en als eventueel scenario achter de hand gehad. Maar je zal wel regelmatig hondsmoe zijn, kan ik me zo voorstellen. Wát een veerkracht heb jij, zeg! En je lichaam ook.
21-02-2019 17:29
21-02-2019 17:29 • Reageer
1960-1980
Ik ben blij om te lezen, dat het weer wat beter met je gaat. Blijkbaar was het je tijd nog niet. Fijn om je nog in ons midden te hebben 😘
20-02-2019 20:55
20-02-2019 20:55 • Reageer
Mirelle-Creametkids
Wat een gevecht lever jij..telkens weer. Kan me echt niet voorstellen hoe dat voor jou persoonlijk voelt. Maar ik hoop oprecht dat je weer wat kracht kunt vinden om dit te doorstaan. Snap ook heel goed dat hier ook een grens voor jou aan zit. En toch hoop ik een op een wonder 💥die jouw op 1 of andere manier nog wat meer fijne momenten mag bezorgen..dat verdien je echt ❤️💪
20-02-2019 16:17
20-02-2019 16:17 • Reageer
Miranda Tabor
Shit, nu ik de reacties lees, zie ik dat jullie bijna allemaal denken dat het afgelopen is. Het is juist het tegendeel. Doordat ik nu zuurstof heb, gaat het inmiddels al een stuk beter en kan ik dit dus schrijven......zal het ook in volgende blogs proberen recht te zetten, maar het is positief hoor.
20-02-2019 06:36
20-02-2019 06:36 • 4 reacties • Reageer
Filosoofje
Miranda Tabor Vervolgverhaal dus,  gelukkiggggggggg maar!! 🌞🌻
20-02-2019 07:52
20-02-2019 07:52 • Reageer
Marjolein
Miranda Tabor Wat mooi dat het nu beter gaat! Dacht inderdaad dat het over was, omdat ergens stond dat je dinsdagavond eruit zou stappen... 
20-02-2019 11:24
20-02-2019 11:24 • Reageer
Miranda Tabor
Marjolein Dat was de planning. De euthanasie stond op dinsdagavond 12 februari. Had je goed gelezen, maar kon dus niet doorgaan omdat de dag ervoor de ambulance al moest komen en je niet onder morfine en zo nog een laatste maal toestemming kan geven. Dus heel bijzonder, vond ik wel, dat je door een 'spoedgeval' juist een andere dood voorkwam. Nu ik het zo uitleg lijkt het inderdaad ingewikkelder te worden dan het eigenlijk is. Nou ja....Ik leef en moet opnieuw, als ik dat wil een datum prikken voor euthanasie. 
20-02-2019 12:18
20-02-2019 12:18 • Reageer
Marjolein
Miranda Tabor oke, ik dacht deze week... bijzonder inderdaad hoe het dan loopt... het lot grijpt in, je bent nog niet klaar. 
20-02-2019 12:36
20-02-2019 12:36 • Reageer
1960-1980
Lieve Miranda, wat ontzettend knap dat je dit nog hebt kunnen schrijven. Heel mooi dat je ons nog hebt willen meenemen in één van je laatste dagen. Dit getuigt van een enorme kracht, die je in je hebt. Bedankt dat ik je heb mogen leren kennen. Je bent een mooie en lieve vrouw. Ik hoop dat je man je straks zal opwachten en dat jullie in liefde herenigt zullen worden. Veel sterkte nog en ik wens je een rustige en vredige overgang. ❤️❤️
20-02-2019 00:26
20-02-2019 00:26 • Reageer
Chalija
veel sterkte. Liefs en een knuffel😘
19-02-2019 13:06
19-02-2019 13:06 • Reageer
marijke
daar wordt je toch wel weer even stil van hoor. Ik hoop dat het toch weer een beetje dragelijk voor je geworden is. Love you❤️😘
18-02-2019 22:57
18-02-2019 22:57 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Bijzonder dat je dit nog (zo) op papier kunt zetten... hoop dat je overgang zacht en pijnloos zal zijn... liefs!!
18-02-2019 13:16
18-02-2019 13:16 • Reageer
Marjolein
Sterkte, bedankt dat je ons toch nog weer mee wilde nemen in je verhaal. Jouw tijd op deze school die aarde heet, zit er bijna op. Jij mag terug naar huis. Goede reis... 
18-02-2019 12:43
18-02-2019 12:43 • Reageer
Els Vergaerde
Ik ben blij voor je dat je nu zuurstof naast je bed hebt staan.  Dank je wel voor je verhaal.
18-02-2019 11:37
18-02-2019 11:37 • Reageer
Encaustichris
Er vliegen hier wat krachttermen in het rond.... Blij dat je toch zuurstof kreeg!
18-02-2019 11:22
18-02-2019 11:22 • Reageer
Albert van den Berg
Ik wens je veel kracht, warmte en rust toe en hoop dat je een goede vredige overgang toe.
Ik zal je de komende dagen extra in mijn gedachten houden. Bedankt voor je schrijfsels waar ik van heb mogen genieten. ❤️
18-02-2019 10:28
18-02-2019 10:28 • Reageer
Hans van Gemert
Heftig dat het zo gaat, ik wens je heel veel sterkte!
18-02-2019 10:10
18-02-2019 10:10 • Reageer
FrutselenindeMarge
het theatrale zie je nog wel lees ik al,wel naar dat er zo slecht naar je wordt geluisterd
18-02-2019 09:28
18-02-2019 09:28 • Reageer
Annemiek
Ik denk an je en ik hoop dat je een rustige en goede reis naar huis mag maken wanneer de tijd er is.
18-02-2019 09:20
18-02-2019 09:20 • Reageer
De rare kwast
Heel veel kracht gewenst!
18-02-2019 07:39
18-02-2019 07:39 • Reageer
Filosoofje
👍 Puik  geschreven. Je beschermengel "gele hesje"   😀 .
Vervolgverhaal, op naar deel 2.   🌻
18-02-2019 07:18
18-02-2019 07:18 • Reageer
Sonja
Wat een heftig verhaal, Ik wens je heel veel kracht en liefde toe voor jou en iedereen die van je houdt voor de komende dagen, Dikke knuffel Sonja!
18-02-2019 07:08
18-02-2019 07:08 • Reageer
Schorelaar
Een heftig verhaal, en altijd in de nacht. Gelukkig zijn Carla en je zoon er. Dat je nog de kracht hebt om dit te schrijven.
Veel sterkte en vandaag een gesprek met de eigen arts. Liefs
18-02-2019 06:44
18-02-2019 06:44 • Reageer
DiaantjesLife
Jeetje, wat een verhaal weer zeg............... Heel heftig allemaal en het einde is dus heel dichtbij nu 😞 Ik lees dat je gelukkig nu wel constant zuurstof naast je bed hebt, dat is goed! Ik weet gewoon ook niet wat ik moet schrijven als afsluiter.......... weet dat ik aan je denk en je heel veel sterkte en zo min mogelijk pijn wens voor elke dag die je nog onder ons bent. Ik heb diep bewondering voor jou lieve Miranda ❤️ xxx
18-02-2019 06:18
18-02-2019 06:18 • Reageer
Dewaputra
Dat is allemaal behoorlijk aangrijpend. Wat een eigenaardige man, met dat keppeltje.
18-02-2019 04:53
18-02-2019 04:53 • 1 reactie • Reageer
Miranda Tabor
Dewaputra Klopt. Hij heeft er uiteindelijk wel voor gezorgd dat ik nou zuurstof aan mijn bed heb staan en daar ben ik heel blij mee.

18-02-2019 05:51
18-02-2019 05:51 • Reageer