×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Ronddolen in je brein.

Ronddolen in je brein.


Het kan mij overkomen, dat ik uren of dagen, dwaal in mijn eigen hoofd. Niet echt een pretje. 

Ik ben dan ook blij, als ik eindelijk de uitgang heb gevonden. 

Iedereen heeft daar waarschijnlijk wel eens last van, bij mij (en mijn 'soortgenoten'), neemt dat extreme vormen aan. De vergelijking met een doolhof, legt dat nog het makkelijkste uit. 

Je hebt doolhoven, waar je snel de weg naar buiten vind, maar er zijn er ook waar je echt in verdwaalt. 

Je hebt natuurlijk nooit het overzicht van bovenaf, zolang je in het doolhof zit. Dat is dus de opgave.....

 

Oorzaken.

Mensen die als kind te maken hebben gehad met trauma's, hebben een verstoorde ontwikkeling. Daar kunnen de meeste mensen zich wel wat bij voorstellen. 

In een aantal gevallen komen daar nog complicatie's bij, die te maken hebben met het soort trauma en de leeftijd waarop het plaatsvond. Heeft het trauma ('s) te maken gehad met het onthouden van primaire levensbehoeften, zoals eten en drinken, dan is (was) je bestaan bedreigt, dan spreekt men van een existentieel trauma. Deze komen ook vaak voor  bij mensen die in een kamp hebben gezeten en/of gemarteld zijn.

Vond het trauma op erg jonge leeftijd plaats, dan is het zelf  en  het zelf in relatie tot de ander nog niet ontwikkeld. Dit geeft eigenlijk altijd problemen in het latere leven. Je identiteit heeft geen normale ontwikkeling door kunnen maken, vanwege de traumatische ervaring of ervaringen.

 

Wat kan helpen.

Met, wat men een 'helikopter-view' noemt, heb je een prachtig overzicht en vind je snel de weg. 

De kunst is dus, om afstand te nemen van wat er zich in je eigen hoofd afspeelt. Daarvoor moet je goed op de hoogte zijn en je bewust worden van wat er zich afspeelt. Het herkennen, dat je weer in het doolhof zit, is de eerste stap. Vervolgens kun je gaan 'identificeren' om wat voor doolhof het gaat. Daarvoor is zelfkennis en inzicht in je eigen geschiedenis van groot belang. 

Zo kom ik bijna altijd bij angst uit. Een fundamentele angst, die niet meer berust op de werkelijkheid van vandaag, maar is ingegeven door mijn verleden, waar die angst heel terecht was. 

Dat kunnen vergelijken met de werkelijke situatie van nu, helpt je uit het doolhof. Soms, zeker als je dit niet gewend bent te doen, is afstand kunnen nemen het makkelijkst door meteen vertrouwt iemand te praten over dat verleden. Het opschrijven kan ook helderheid geven. 

Een lotgenoot raadplegen is een derde, goede optie, al moet je wel weten wie, want lotgenoten kunnen eenzelfde gekleurde bril op hebben als jij. 

 



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties