Toch een blog

Toch een blog


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling
Half twaalf, bijna nacht. Vrijdagavond. Een uitzondering mag, besluit ik. 

Morgen hoef ik niet vroeg op. Er is teveel gebeurd vandaag, kan toch niet slapen. 

De avond gelezen, her en der wat gedeeld. Het blijft wat onrustig, er knaagt iets, het knabbelt. Het duurt altijd even, ik weet het. Eigen regels zijn streng. Zoek naar muziek, kan het niet vinden. Niet wat ik zoek. 

Stom. Ik vind het te stom voor woorden. Hoe kan ik er dan over schrijven? Er begint een innerlijke strijd.  Summier vertel ik iets in een reactie. Misschien helpt dat. Nou.....alsof de kraan open gaat, huilen. 

Alleen, altijd. Spijt. Woorden vermoorden. Bang. 

Niemand zou weten, zien of begrijpen, daarvan was ik overtuigt, vanmorgen nog. Daar staat het en daar ook, daaronder. Herkenning. Wat? Jouw verhaal is het mijne. Wat zeg je? 

Nou, 

nou zie ik het pas. 

Ik loop enkele blogjes na, herkenbaar zie ik daar bij reacties eronder. Of ik niet kijken kon, eroverheen las? Stom. Ze kwamen niet binnen, dat in ieder geval. 

Waarom vandaag? Ik weet het niet. Misschien moet het heel vaak gezegd?  Ik weet wel dat ik de enige niet ben, maar daar spreekt het verstand. 

In de klas, op het schoolplein, in de fanfare, het koor, de cursus, hobbyclub noem ze maar op, stond ik alleen, in grote groepen trof ik er hooguit 1, die dan net als ik, buiten de groep. Of iemand die begreep dat ik iets wist of kon en daarop rekende. 

Raakte eraan gewend, eigenlijk wist ik ook niet beter. Dus was ik raar, apart of gek, in ieder geval anders, zo voelde ik mij ook. Misschien ben ik mij er wel naar gaan gedragen, weet ik wel zeker, soms bewust. Dan had ik naar het toneel gemoeten, zeiden mensen dan, dat was minder pijnlijk. 

Gekkie, zei mijn moeder regelmatig, niet beseffend dat ik als kind in de jeugdpsychiatrie zou belanden. 

Stom, 

nooit normaal, erbij horen. 

Het is eruit. Gillend wil ik roepen. Maar zes weken! Daarna 'gewoon' nog gestudeerd, getrouwd en kinderen gekregen. 

Het is altijd in mij gebleven, dat blijkt. 

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Je raakt me hiermee. Hoe sterk moet je zijn om dit te kunnen schrijven. Gek? Integendeel! Het gevoel een eenling te zijn herken ik. Pas de laatste jaren kan ik gewoon toegeven 'geen groepsmens te zijn'. Vroeger deed ik maar alsof ik me prettig voelde in die 'benijdenswaardige' rol van populaire  meid/klasgenoot/collega, maar tegelijkertijd sloot ik tegen alle verwachtingen in vriendschap met andere buitenbeentjes. En wat een prachtige, levenslange vriendschappen zijn daar uit ontstaan. Het is zo fijn om uniek te zijn, met je eigen twijfels, verdriet, verlangens en dromen. Durf jezelf te zijn, want  je 'zelf' verdient het. 
| 16:07 |
Die moest ik even verwerken....hier kan ik weer een tijd op teren. Langzaam groei ik dichter naar mijzelf, hoop ik. Het voelt inderdaad wel heel prettig als het lukt.
| 20:55 |
mensen zijn nu eenmaal geneigd iedereen in een groep te willen indelen. Wellicht heb je astrologisch gezien iets staan waardoor je er buiten valt, zo klinkt het mij in de oren. Ik heb het zelf ook wel, maar het voelt voor mij minder traumatisch. En misschien, als ik erbij zou horen, zou ik het niet eens echt willen. Maar het gevoel blijft lastig.
| 12:18 |
Hihi, leuk dat je dat zegt. Ben in het jaar van de Draak geboren, zijn nogal op zichzelf. 
| 12:50 |
Wat is er mis met anders zijn of gek zijn? Zou je echt blijer geweest zijn als je bij (die) de rest had gehoord?
| 20:43 |
Dat zou ik niet weten, want dat kan ik niet vergelijken. Nu hier bij yoors heb ik gevoel erbij te horen en ja ik hoor er graag bij, dat maakt mij een stuk blijer. Er is niks mis met anders zijn, wel met deze mensen discrimineren, stigmatiseren en links laten liggen. Daar wordt niemand blij van, denk ik, bij zulke mensen wil ik inderdaad niet horen. 
| 21:16 |
Fijn dat jij je hier thuis voelt. Zelf vind ik Yoors ook prettig.
De maatschappij labelt, stigmatiseert en discrimineert is mijn ervaring (en ook die van mijn kinderen). Wij zijn ook geen "groepsdieren" en willen er niet bij horen (hoe je ook je best doet en op je tenen loopt het is tich nooit goed). Alleen kan ik uitstekend ongelukkig zijn daar heb ik geen anderen bij nodig. Zo heb ik (alleen) ook aanzienlijk minder stress.
| 21:22 |
Dat zeg je mooi. Nu snap ik ook beter wat je bedoelt.
| 21:48 |
Mooi en eerlijk geschreven. Ieder mens is uniek en speciaal, dus jij ook. De wereld zou erg saai zijn als we allemaal hetzelfde waren.
| 09:37 |
Wauw, heftig. Herkenbaar, niemand zou weten, zien of begrijpen..
| 00:00 |
Ja, dat was het zeker. Had er nog geloven aan toe kunnen voegen. 
| 21:18 |
Maak vooral de eigen regels niet té streng. Diversiteit is mooi.
| 09:41 |
Dat is de kunst, ja. Afleren valt niet mee, maar ik doe mijn best. 
| 11:38 |
Waarom moet iedereen toch in een hokje gestopt worden. En wat is "normaal "?
| 09:19 |
Tja, dat weet ik ook niet. 
| 11:42 |

 

×

Yoors


exit_to_app Inloggen