×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Ode aan een oude jager

Ode aan een oude jager


Schuin tegenover mij aan de andere kant van de dijk, woonde een alleenstaande man op leeftijd. De man keek altijd nors, maar als je een praatje met hem maakte kwam hij altijd wel los. Vaak liep ik met hond over de dijk en kwam ik hem tegen wanneer hij zijn post uit de brievenbus boven aan de dijk haalde. Ik vermoedde dat deze ontmoetingen niet toevallig waren, de buurman maakte graag een praatje. Mijn hond noemde hij steevast Pluto, het leek niet uit te maken wanneer ik vertelde dat de hond toch echt Simba heette. Simba maakte het niet uit, Pluto was helemaal dol op de buurman. Als Pluto de buurman zag was ze door het dolle heen, een New Foundlander van bijna 70 kilo, dartelend over de dijk om maar zo snel mogelijk naar de buurman te komen, met mij aan de andere kant van de lijn ……. In eerste instantie was er niet veel meer conversatie dan over Pluto, het weer en andere oppervlakkigheden. Denk dat dit ook wel typisch Hoeksche Waards is, men kijkt, in eerste instantie, met een gezonde dosis argwaan naar de nieuwe “stadse” buurman.

Na enige keren deze oppervlakkigheden uitgewisseld te hebben vroeg buurman Teun of ik een kopje koffie bliefde, uit beleefdheid zeg je dan natuurlijk ja. Zodra ik zijn huis binnenkwam was het alsof ik 50 jaar terug in de tijd stapte, de keuken en het toilet waren nog precies hetzelfde zoals het ooit geweest was, veel graniet. Het leek qua inrichting veel op de inrichting van mijn oma’s boerderij waar ik grotendeels van de tijd te vinden was toen ik klein was. Buurman Teun was geboren en getogen in dit huis.

Vanuit zijn primitieve keuken keek je over het prachtige Oudeland heen. Zo ver het oog reikt polder met akkerbouw en sommige stukken grasland voor vee.

Buurman Teun was niet meer zo goed ter been, wat zijn huishouden niet ten goed kwam, echter in een hoekje van de kast wist hij een schoon kopje te vinden waarin hij de koffie schonk. In zijn huiskamer pronkten opgezette dieren, allerlei vogels, vossen en reeën onder een dikke laag stof en spinrag. Hulp wilde de buurman niet hebben, daar was hij veel te trots voor. Hij leefde zijn leven zoals hij dat wilde, zonder zich aan te trekken wat een ander daar van vond. In het gesprek wat volgde werd snel duidelijk dat de buurman goed bij de pinken was, hij wist over alles mee te praten, ook over zeer actuele zaken en had vrijwel overal een uitgesproken mening over.

Tijdens mijn opleiding tot jager, kreeg ik maandelijks het tijdschrift De Jager in de bus, omdat je met het volgen van de opleiding automatisch een jaar lidmaatschap van Koninklijke Nederlandse jagersvereniging krijgt. Opeens had ik twee dezelfde exemplaren in de brievenbus, met op één de naam van Buurman Teun.

Ons contact kreeg een andere dynamiek en intensiteit, vrij regelmatig ging ik op bezoek bij buurman Teun om extra informatie aangaande jagerskwesties met betrekking tot kennis van de natuur en vaardigheden tijdens het jagen. Buurman Teun bleek een onuitputtelijk bron van prachtige jagersverhalen waar ik urenlang naar geluisterd heb. Daarnaast beschikte hij over een enorme kennis van jacht wapens. Bij het uitzoeken van mijn wapens, samen met mijn "jachtmaatzwager" (hij is inmiddels getrouwd met mijn schoonzus :) ) heb ik Teun meerdere malen geconsulteerd over de keuze van wapens. Op een gegeven moment, toen ik geslaagd was voor mijn jachtexamen, mocht ik zowaar in de heilige tempel van de jager komen. De bewuste kamer met daarin zijn wapenkluis, welke hij opende. Hij liet me prachtige collectie wapens zien, verschillende hagelgeweren en kogelgeweren. Sommige wapens dateerde uit de 2e wereldoorlog maar functioneerde nog prima. Eén wapen was hem heel dierbaar, een hagelgeweer van Japanse makelaardij. Dit wapen had hij geërfd van de voormalige jachthouder van het Oudeland. Deze jachthouder was een goede vriend van hem en tevens zijn beste jachtmaat. Enkele jaren geleden is deze overleden aan een rottige ziekte. Het hagelgeweer van de jager, wat hij met gepaste trots liet zien, was prachtig gegraveerd en had een mooie houtenkolf welke spiegelde in het tl licht. Hij woonde een paar huizen verder aan dezelfde dijk waar wij woonden. Hij miste hem nog elke dag. Ik heb hem nooit gekend, wel al zijn jachtmaten, de verhalen die over hem verteld worden na de jacht, doen hem weer herleven. Dat kan ook niet anders want de hazenjachten in het Oudeland werden tot voor kort nog steeds gehouden vanuit de jacht hut van deze jager, met toestemming van zijn weduwe. Hierna heb ik het genoegen gehad om nog enkele keren samen met Teun te mogen jagen. Tijdens hazenjachten zat Teun op post (in een hoek van het veld) met dit prachtige wapen in zijn handen want lopen kon hij niet goed meer. Hij kon er overigens erg goed mee schieten, geen haas kwam langs Teun, wanneer deze door de op linie lopende jagers, drijvers en honden uit het veld werden gedreven.

Vrij kort hierna kwam Teun in het verzorgingstehuis terecht, hij raakte verlamd en hij kon niet meer aan de Oudendijk wonen. Dit was een moeilijke tijd voor Teun, gelukkig waren er mensen in zijn omgeving die hem steunde op veel verschillende manieren en hoefde hij dit verdriet niet helemaal alleen te dragen. Via Teun heb ik andere mensen uit de Hoekse Waard leren kennen waar ik nu goed mee omga. Wekelijks ging ik bij hem langs om te luisteren naar zijn prachtige verhalen, nu niet meer alleen over de jacht maar ook over zijn leven, de tweede wereldoorlog en zijn diensttijd. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Een jaar geleden is hij overleden, gelukkig maar zou ik willen zeggen. Een buiten mens zo vrij van geest en handelen behoort niet weg te kwijnen in heel klein kamertje van een verpleegtehuis. Via een goede vriend van Teun, die zijn belangen behartigde, heb ik zijn hagelgeweer geërfd, wat we nu gekscherend Het Oudelandse hagelgeweer noemen. Binnenkort laat ik het met trots bijschrijven op mijn jachtakte.





sonja1172
Mooi verhaal over een mooie man
19-02-2018 19:32
19-02-2018 19:32 • 1 reactie • Reageer
De jagende imker
Was inderdaad een bijzondere man. Heel veel mensen in de Hoeksche Waard kende deze bijzondere verschijning.
20-02-2018 12:44
20-02-2018 12:44 • Reageer
Schorelaar
Een bijzondere vriendschap.
19-02-2018 17:04
19-02-2018 17:04 • 1 reactie • Reageer
De jagende imker
Zeker weten!
20-02-2018 12:41
20-02-2018 12:41 • Reageer
notifications_noneadd
26-02-2018 21:46
1 volger , 1 antwoord