Van school getrapt!? Wat?!

Van school getrapt!? Wat?!


En toen zat ik niet meer op school..

Begin dit jaar had ik in februari een intake gesprek op school. Toen ben ik niet aangenomen in verband met dat ik een ”onstabiele thuissituatie had.” Waar ik dus totaal niet mee eens was. Ik ging weer bij mijn moeder wonen toen ik uit Limburg kwam. Maar dat vonden ze blijkbaar niet stabiel genoeg. Ik heb vanaf februari een half jaar thuis gezeten omdat ik.. tsja, geen school had. Nadat ik mij in Augustus weer had ingeschreven voor een opleiding ben ik aangenomen waar ik super en super blij mee was. Ik was klaar met het thuis zitten en schulden opbouwen. Waar ik bijna niks aan kon doen.

Werk zoeken met 13% spierkracht.. is dat te doen?

Werk zoeken is voor mij ook erg beperkt omdat ik maar 13% spierkracht heb en geen fysiek zwaar werk kan doen zoals schoonmaak of vakkenvullen. Wat ik toch wel erg leuk werk vind. Kassamedewerker is natuurlijk ook een optie omdat ik daar kan zitten en niet veel hoef te lopen. Maar ik heb ontzettend moeite met rekenen. Bij kassawerk ben je eigenlijk verplicht om terug te tellen als je het geld weer terug geeft aan de klant. Nouuuu, dan klim ik de boom in. Dat heb ik zo vaak geprobeerd en geoefend maar het lukt me gewoon echt niet. Als ik dat niet zou hoeven te doen. Zou ik wel weer kassawerk willen doen. Waar ik nu echt naar op zoek ben, is een productie werk. Aan de lopende band. Ik weet wel, dan zou ik elke dag hetzelfde doen. Maar het is gewoon fijner voor mij.

Waarom moet ik stoppen met school?

In het begin dat het schooljaar begon, ben ik erachter gekomen dat ik zwanger was. Wel had ik met de school al een intake gesprek geplant. Ik weet, dat ik niet verplicht was om te vertellen dat ik zwanger was. Dat heb ik ook niet gedaan in verband met, ze mij dan niet gaan aannemen. Dat wilde ik voorkomen omdat ik er al zo lang op gewacht had. weer met school beginnen en weer een ritme in mijn leven te krijgen. Op een gegeven moment gaat je buik wel groeien. Dat had ik gelukkig niet zo snel. Paar weken later had ik een gesprek bij de verloskundige om te kijken of alles goed was met de baby. Ik zou op die dag zou ik 11 weken moeten zijn. Dus nog een weekje wachten en dan konden we het vertellen tegen de andere naasten. Ik keek er al tegen op en was blij dat ik toch nog een week kon bedenken hoe ik het aan mijn mentor/coach moest gaan vertellen.Tot op een gegeven moment de verloskundige zei: ”nee.. jij bent geen 11 weken zwanger, maar ben jij nu 12 weken en 5 dagen zwanger.” Yes! dacht ik in eerst instantie. Nu kan ik het aan iedereen vertellen! Maar aan de andere kant, shit.. Nu voel ik me wel een soort van verplicht om te vertellen. Als aller eerst heb ik het tegen mijn 5 klasgenoten gezegd en daarna aan mijn mentor. Mijn klasgenoten reageerden gelukkig positief dus dat was al een soort last van mijn schouders af.

Minder aanwezig.. maar met een reden waar ik niks aan kon doen.

In de eerste 3 tot 4 maanden voelde ik me echt niet goed. Ik kon niks eten, en als ik wat at, hield ik niks binnen. Alles kwam er weer uit. Medicijnen die ik had gekregen bij de verloskundige werkten ook niet zoals ik had gewild. Ik was niet alleen ’s ochtends misselijk maar gewoon de hele dag. Vooral in de bus richting school en richting huis was gewoon een hel voor mij. Ik moest het echt binnenhouden. Ik voelde me vaak gewoon écht niet goed. Dus ben ik niet naar school gegaan. Wel altijd netjes afgebeld. Dus ik was vaak afwezig. Ze wisten waardoor het kwam. Op een gegeven moment had ik een soort van 5 minuten gesprek met mijn mentor en die zei dat ze zich zorgen maakte omdat ik weinig op school was. Ik had haar uitgelegd dat ik er niks aan kan doen en zo vaak mogelijk naar school ga als ik me goed voel, en soms ook naar school ga als ik mij niet goed voel. Dat ik erg mijn best doe om toch naar school te gaan. Heb haar ook uitgelegd dat ik niks mis, omdat ik altijd mijn klasgenoten een appje stuur om te vragen of we nog belangrijk huiswerk hadden wat we voor een bepaalde tijd af moeten hebben. Dus ik voelde me al een soort van aangevallen, terwijl ik er echt niks aan kon doen!

Ik houd me ongelovelijk groot, totdat iemand mijn muur breekt..

Ongeveer een week later had ik weer een gesprekje met mijn mentor dat ze mij ging voorbereiden op het exit gesprek. Hier was ik het natuurlijk niet mee eens. Dus ik gooide mijn kop in mijn nek (Spreekwoord op z’n Fries: Heel onverschillig doen.) En gaf op alles een kort antwoord. Ik was er totaal niet mee eens. Heb ik ook duidelijk tegen haar gezegd. In die tussen tijd, heb ik eens heel goed nagedacht. Kan ik school straks wel aan als ik de kleine er bij heb? Zou ik mijn diploma wel binnen 2 jaar kunnen halen? Lukt het mij fysiek wel om alles bij te houden, na de bevalling en voor de bevalling? Ik heb zo en zo lang naar het moment uitgekeken dat ik begin dit schooljaar weer naar school mag en in mijn hoofd ingeprint dat ik in 2019 mijn diploma haal. Omdat ik al 2 keer gestopt ben, wegens verhuizing. Ik dacht, ik doe het wel even. Het lukt me wel. Ik heb thuis veel hulp van mijn begeleider die mij helpt met financiën en andere persoonlijke dingen. Ik heb toch eens goed met haar gepraat en kwam uit eindelijk tot de conclusie dat school, eigenlijk voor mij dit jaar gewoon niks word.

Het Exit gesprek..

Op 2 november om 10:00 stond het exit gesprek gepland. Na de herfstvakantie. Mijn begeleider was er ook bij om mij wat te steunen en mij te helpen uit te leggen aan de docenten hoe ik me voelde. Op het moment dat ik opstond voelde ik me al klote. Ik wist wat er vandaag te wachten stond. Een exit gesprek. Een exit gesprek houd in dat je een gesprek aan gaat met je mentor/coach en vaak een decaan. Zij gaan je vertellen waarom je beter kunt stoppen met school. Daar stond ik dan, om 10:00 voor de deur van mijn coach. Te wachten op dat stomme vervelende rot gesprek waar ik al 2 weken op moest wachten. Zoals verwacht, duurde het gesprek maar 20 minuten.

Definitief gestopt met school. #huilenhuilenennogeenshuilen

De deal was rond, om het zo maar te zeggen. Het was definitief. Ik was een soort van, van school getrapt. Omdat ik in de eerste 2 maanden onvoldoende aanwezig was. Nadat mijn mentor uit het kamertje uit was, zat ik samen met mijn begeleider nog even om te tafel hoe het nu verder moet en hoe ik me nu voel. Ik barstte in tranen uit, meerdere keren zelfs. Ik wou niet stoppen met school. Ik wou doorgaan. Ik wilde het zo graag. Maar ik wist dat ik het eigenlijk niet kon doen. Mijn begeleider bood me haar schouder aan om uit te huilen. Dat het goed was dat ik huilde, ze wist dat ik me sterk hield tijdens het gesprek. Nadat ik was uitgehuild liep ik naar mijn klasgenoten om te zeggen dat het definitief was. Ze waren er niet blij mee en vonden het ook erg sneu voor mij. Waaronder één in het bijzonder. Ook heb ik het met haar over van alles gehad. Ik heb met haar in een korte tijd een erg goeie band opgebouwd. Een band die ik eigenlijk niet wil weggooien en wil laten verwateren. Zij heeft me enorm geholpen.

Laatste schooldag voor mij.

Vrijdag ochtend voor dat ik naar school ging ben ik eerst nog even langs de winkel geweest en voor mijn klasgenoten een chocolade letter gekocht als een soort van afscheid. Ik hoefde eigenlijk niet meer naar school. Maar ik wilde de week afmaken voor mezelf en voor mijn klasgenoten. Anders vond ik het ook zo raar om meteen weg te gaan zonder een of andere uitleg. Ook kreeg ik een heel erg leuk cadeautje van een favo klasgenoot van mij. In een gekleurd pakketje (kleur van het geslacht van ons kleine kindje.) daar zat in een grijs truitje met een leuke tekst er op en grijze sokjes met sterretjes. Er zat ook een kaart bij maar die mocht ik pas lezen als ik thuis kwam. Eind van de schooldag heb ik iedereen nog een knuffel gegeven en daarna toen naar huis gegaan. Het was een zware dag voor mij. Mentaal dan. Ik was heel heel erg blij dat mijn vriend weer thuis kwam na een lange week en kon ik even lekker bij hem zijn. Een lekker lang weekend.

En nu?

Ja en nu.. Mijn begeleider en ik gaan kijken wat voor werk ik zolang kan en mag doen. Om toch nog wat inkomen te krijgen. Dat is vooral erg belangrijk want ik moet mijn schoolgeld wel betalen tot eind schooljaar. Ik heb nog werkelijk geen idee hoe ik dat ga doen, maar met behulp van mijn begeleider en mijn vriend kom ik er wel. Het word moeilijk, echt heel erg moeilijk. Maar ik doe mijn best.

Liefs, Jamietoday.


Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik wens je heel veel succes bij het vinden van een nieuwe baan.
Met wat hulp van je omgeving, komt het wel goed. Have faith!
| 15:59 |
Heel erg bedankt. Het komt wel goed, alleen jammer dat het zo lang duurt voor dat ALLES goed gaat.
:)
| 15:55 |
Jeetje wat een verhaal
Geniet van je zwangerschap en straks van je kindje en maak iets moois van jullie leven
Ik hoop van harte dat je een leuke baan gaat vinden
Succes!
| 23:31 |
Ik zal in deze tijd dat ik thuis zit, zeker genieten van mijn zwangerschap. Het komt wel goed, dat weet ik.. Dankjewel!
| 15:54 |
Lieve jam, ik vind het zo onwijs rot dat je weg gaat. Ondanks dat weet ik dat het al zwaar genoeg is nu voor je, een kindje krijgen, en zo weinig kracht in je benen. En toch probeerde je weer! Ik ben ondanks dat je helaas weg gaat/moet onwijs trots op je, je blijft proberen geeft niet op en zoekt altijd naar de juiste oplossing. In een korte tijd ben ik er achter gekomen hoe onwijs geweldig persoon jij bent! We hebben de zelfde kut humor, kunnen samen altijd lachen en zijn allebei heerlijk onverschillig. ☺' Ondanks we elkaar niet meer 5 dagen per week zien hoop ik dat we nog veel contact zullen houden en ik je snel weer zie! & en natuurlijk de kleine als hij/zei er is! ♥' blijf sterk lieverd, je komt er wel.
| 21:50 |

Yoors Nieuws
Wat is Yoors?
Wat is Yoors?
Boeken & Taal
Kolja
Kolja
 

×

Yoors


exit_to_app Aanmelden