×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Stempel en nu?

Stempel en nu?


Sinds een aantal weken heb ik de diagnose Borderline. Wat doet dit met mij, wat ga ik er mee doen en hoe reageren mensen om me heen.  Ik wil graag mijn ervaring delen. De komende maanden zal ik hier over schrijven.

Wat vooraf ging...

Juni 2014. Na 8 jaar bij de zelfde werkgever komt er een einde aan deze periode door een reorganisatie. BAM! Ineens is alle zekerheid die ik gewend was weg. Paniek. Hoe ga ik dat doen met mijn hypotheek, wat wil ik nu voor werk gaan doen. En die fijne collega's die ik had, vind ik die ook nog bij een andere werkgever? 

Alles stond op zijn kop. En dat heeft wel zijn uitwerking gehad. Ik vond mezelf altijd de nuchtere, niet gek te krijgen en ik kon 100 dingen te gelijk. Nu weet ik dat  ik ook toen al niet lekker in mijn vel zat. De signalen waren er voldoende, maar ik zag ze niet. Het was gewoon druk en dat accepteerde ik.  Maar dan kom je ineens thuis te zitten en heb je alle tijd om na te denken. Ik was doodop. Kon op het hoogtepunt niet eens de winkelstraat doorlopen. Wist aan het einde van de straat gewoon niet meer hoe ik thuis kwam. Rare ervaring om mee te maken voor iemand die altijd vol energie was.

Gelukkig had en heb ik mensen om me heen die me zeiden dat dat niet langer zo door kon gaan. Als een bang vogeltje ben ik naar de huisarts gegaan en die heeft me toen doorverwezen naar eerst een praktijkbegeleider en toen ik merkte dat ik daar niet veel verder mee kwam naar een psycholoog. Daar was al snel vast gesteld dat ik met een burn-out kampte. Eerst vond ik dat erg raar. Hoe kan je nu een burn-out hebben als je geen werk hebt. Inmiddels begrijp ik dat dat er al veel langer zat.

Ik voelde me mislukt. Geen baan, geen geld, geen relatie. Daar zat ik dan 31 jaar en om me heen vriendinnen die samen gingen wonen en kinderen kregen. Maar ik moest naar mezelf gaan kijken. Het lukte me om een aantal projecten te kunnen doen qua werk. En dit gaf gelijk structuur. Dat was fijn. Daardoor ontstond er rust voelde ik me beter. 

Ik heb ongeveer 1 jaar bij die psycholoog gezeten. Maar nadat ik de burn-out wel had overwonnen haalde ik niet veel meer uit de praatsessies. Ik vond mezelf wel weer oke. Ik wel, mijn omgeving niet.... Veel stemmingswisselingen en ongeremde emotionele uitspattingen. Ja maar ik moet ongesteld worden, ja maar ik heb niet goed geslapen, ja maar... Ik vond overal wel een reden voor. En die redenen klopte dan wel maar als ik er op terug kijk was dat niet normaal. 

Omdat ik zoveel switchte in emoties ben ik uiteindelijk teruggegaan naar mijn huisarts. Ik voelde me namelijk ontzettend down. Het is inmiddels december 2015. Continue had ik schuldgevoelens naar mijn vrienden over mijn stemmingen. Ik kreeg medicijnen. Werd wel gewaarschuwd. Het is niet zomaar een aspirine. Je moet een spiegel opbouwen en vooral ook weer afbouwen.  Het hielp me. Ik kreeg wat rust in mijn hoofd. En de bijwerkingen nam ik voor lief. Want die waren er zeker. Maar op dat moment kon het voor mij niet opwegen tegen de continue drukte in mijn  kop. 

Uiteindelijk had ik per mei 2016 weer een vaste baan. Weer wat vastigheid. Een fatsoenlijk inkomen. Geen sollicitatiestress meer. Dat scheelde alles. Dus ik wilde wel stoppen met mijn medicatie. Maar dat mocht niet zomaar. Even uitzitten dus. Uiteindelijk mocht ik in september pas gaan afbouwen en dat moest rustig aan. In januari 2017 was ik klaar. En zeker de laatste weken van de afbouw voelde ik me echt een verslaafde. Trillen, zweten, onrust, alles kwam er bij kijken. Maar ik was er vanaf. Ik voelde me goed, vond ik zelf. Maar eigenlijk was ik veel te veel bezig met "me goed voelen". Had een bewijsdrang naar mijn omgeving om te laten zien dat ik er weer was.

Dat resulteerde uiteindelijk in 2 tijdelijk verbroken vriendschappen, waar ik kapot van was. Gelukkig heb ik echt geweldige mensen om me heen die mij daardoor heen geholpen hebben. Maar zij gaven ook aan dat ze zagen dat het nog niet goed ging. Niet zoals ik dat zelf vond gaan. Het duurde even voor ik dat ook  kon zien. Ik was inmiddels ook weer mijn baan kwijt. Geen contract verlenging door reorganisatie. Uiteindelijk heeft dat wel geleidt naar een nieuwe afspraak bij mijn psycholoog. 

Zij vond het tijd om eens verder te gaan kijken wat er aan de hand kon zijn. Of het niet op een ander level zat. Ik ging een traject in van allerlei testen en vragenlijsten. Het duurde allemaal heel lang voor alle gesprekken gevoerd waren en alle uitslagen binnen waren en geanalyseerd. Maar sinds een paar weken weet ik dat het Borderline is. 

Oke...en nu?

Ja dan heb je ineens die stempel op je kop staan. Ik was gek genoeg in eerste instantie vooral opgelucht dat er een diagnose was. Ik was namelijk bang dat er niks uit zou komen en ik zou blijven hangen op een level waar ik al zolang op liep te hinken.

Maar wat heb ik nu eigenlijk? Waar moet ik nu wat mee? Ik kende de term Borderline wel, maar had verder geen idee. Dus ging ik me inlezen. En ik viel echt achterover van de herkenning. Zoveel dingen die ik ineens een plek kon geven. En dat is fijn! Die bevestiging.  Maar aan de andere kant kwamen er ook veel vragen. Die vragen zijn er nog steeds. Maar dat komt goed.

Aanstaande woensdag start ik met Schematherapie in groepsvorm. Super spannend. Geen idee wat ik allemaal tegen ga komen. Een jaar lang elke woensdagmiddag in een groep, werken aan mezelf. Ik ben inmiddels overtuigd dat dit voor mij de juiste weg is. Maar spannend is het wel. We gaan het zien, meemaken, ondergaan en vooral er tegenaan. Ik ben er wel klaar voor.

...wordt vervolgd. 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Sabrina van den Heuvel
Wat toevallig, ik heb ook diagnose borderline (en PTSS) sinds ruim een jaar nu. 26 maart heb ik een intake en ga ook schematherapie volgen :) Succes!
01-03-2018 13:35
01-03-2018 13:35
Schorelaar
Moedig dat je dit verhaal deelt, veel sterkte.
21-02-2018 06:55
21-02-2018 06:55
Bodycoach
Amai!! heftig !!! Veel succes met de therapie
19-02-2018 11:10
19-02-2018 11:10
robinbrugman
knap van je lieffie
19-02-2018 00:49
19-02-2018 00:49
wendykof
Trots op jou lieverd xxx
18-02-2018 18:49
18-02-2018 18:49
caro.sael Davinchy
Veel moed heb je
18-02-2018 17:06
18-02-2018 17:06
Nora
moedig dat je jou verhaal deelt
18-02-2018 14:58
18-02-2018 14:58