Zij mijn moeder

Zij mijn moeder


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Zij, mijn moeder…

Laat je niet afschrikken door het feit dat ze geen haar heeft op de foto.
Want ze rockte haar kale hoofd, het was onvermijdelijk wilde ze een eerlijke kans deze ziekte te overwinnen.
Ik herinner mij nog dat ik haar vroeg “Mam, hoe voelt het nu voor jou om je haar te verliezen?”
Want zo ijdel als ze was, moest dit toch een verschrikking zijn?
Ze reageerde typerend net zoals ze de ziekte voor de buitenwereld droeg, met de meest positieve input die ze maar kon geven… “Jess, weet je hoe lekker het is als je onder de douche staat en de warme waterstralen landen op je kale kop!? Ik heb zoiets nog nooit ervaren, maar het is zo lekker”

Dat kale koppie bleef wel verborgen voor de buitenwereld, en dat maakt deze foto zo uniek.
Nadat de verzekering weigerde een pruik te vergoeden, nam haar moeder haar mee naar de pruikenwinkel en mocht zij een pruik naar keuze uitzoeken. Niet van echt te onderscheiden.

Tijdens een moment van ‘alles moet anders alles moet weg’ die ik wel vaker heb, was ik ver weggestopte dozen aan het uitzoeken en stuitte ik op zorgvuldig opgeborgen foto’s, brieven en medische documenten uit een verleden die ik het liefste was vergeten.
Maar zoals alles wat je wegstopt, het haalt je op een gegeven moment in.
Nu het moment nadert dat ik het twaalfde jaar zonder haar in ga, leek het me goed haar verhaal eens eer aan te doen. Ook al was het niet altijd even mooi…

Kanker, borstkanker in haar geval heeft zoveel meer verwoest dan haar weefsels en cellen.
Het heeft een gezin uiteen doen vallen en een donkere sluier gewikkeld om elke zonnige dag.
Ik was een vijftien jarig meisje, volop in de puberteit toen het knobbeltje in haar borst kwaadaardig bleek te zijn.
De vooruitzichten boden een positief perspectief, met wat bestralingen en een borst-besparende operatie en ach, ook die lymfe onder de oksel voor de zekerheid verwijderen werd gesuggereerd dat de ziekte klein te krijgen was. Het fysieke gevecht was begonnen…

Maar wat ze vergaten te vertellen, of wat wij onderschat hadden is wat zo een bericht mentaal met je doet.
In het geval van mijn moeder raakte ze in paniek.
Een bepaald soort angst dat zij niet alles uit het leven heeft kunnen halen wat er in zat.
De angst om te sterven zonder écht geleefd te hebben.

Ze had het idee dat ze haar hele leven volgens een bepaald stramien geleefd had.
Vanaf haar veertiende verkering met mijn vader, trouwen toen ze zeventien was om een huisje te mogen bewonen (blame it on the sixties).
Werken als een paard om haar steentje bij te dragen (emancipatie vierde hoogtij) en never zou zij als haar moeder eindigen en afhankelijk zijn van een man die de dienst uit maakte thuis.
Een kind, nee daar voor was zij veel te veel gehecht aan de vrijheid die de vrouwen verworven hadden in die tijd.
Maar op aandringen van mijn vader die toch wel heel graag een kind wilde hebben, toegegeven aan haar sluimerende moederlijk instinct die zich openbaarde toen ze 28 was. (Bedankt mam)
En ik moet zeggen, ik had een moeder zoals moeders geacht werden te zijn.
Als ik tussen de middag thuis kwam stonden er thee en wentelteefjes klaar, geboeid en vol moederlijk advies luisterde zij naar al mijn verhalen. Werd mij onrecht aangedaan, verdedigde zij met hand en tand en menig leraar of lerares zullen zich nu nog de vriendelijk doch dwingende woorden van mijn moeder kunnen herinneren.

Tot ik vijftien was.
De kanker had mijn moeder zoals ik haar kende afgepakt.
Met het gevoel het leven voor drie te willen leven pakte mijn moeder de ziekte aan en lachte deze recht in het lelijke gezicht uit.
Er brak een tijd aan dat zij het leven uitdaagde.. Het randje werd haar terrein, en alles wat ‘God’ verboden had werd voor haar een kruisje die zij kon afstrepen op haar bucketlist.
Het was niet mooi, het was duister en voor een puber die haar in deze nieuwe gedaante niet kende, iets wat mijn pet ver, ver te boven ging.
In details wil ik niet te veel treden, maar seks drugs en rock & roll werd haar nieuwe realiteit. Een realiteit die zich buiten het gezin afspeelde.

De kanker maakte bij haar een kant los, die ook zijn uitwerking had op onze donkere kanten.
Bij gebrek aan mentale ondersteuning die zo nodig is als iemand in het gezin geconfronteerd wordt met die ziekte, losten wij als gezin het op een manier die voor ons vertrouwd was op.
Verdoven. Wegdrukken. Niet aan denken, dan bestaat het ook niet.
Alcohol hielp. De slaappillen waar mijn moeder onbeperkt toegang tot had ook. Ook jointjes haalden de scherpe kanten er vanaf.
Maar dat zelfverdedigingsmechanisme hielp maar tot zo ver… Het punt van besef en vallen komt toch of je het wilt of niet.
Op dat moment beleefden wij drieën afzonderlijk onze eigen emoties gepaard gaande met een verlies wat onvermijdelijk was.
Eerst brak mijn vader, en werd opgenomen in een herstellingsoord waar gewerkt werd aan zijn herstel.
Jaren later volgde mijn moeder hem in hetzelfde herstellingsoord waar hij gezeten had.
En ik? Ik verliet het toneel van het ouderlijk huis al vroegtijdig om te ontsnappen aan het met de effecten van kanker gevulde huis.

Mijn ommekeer kwam op het moment dat mijn nu heerlijke puber, groeide in mijn toen negentienjarige buik.
Een bewuste keuze om verschillende redenen. Nieuw leven, nieuwe hoop.. Mijn moeder nog Oma kunnen maken nadat zij te horen had gekregen dat de ziekte een terminale fase in was gegaan.
En deze jongen die mij tot op de dag van vandaag motiveert om het beste uit mezelf te halen, die bracht met het verheugen op zijn komst ook mijn moeder weer terug.
Ze kwam in rustiger vaarwater en begon ergens te accepteren dat het leven geleefd in sneltreinvaart geen extra waarde toevoegde aan het bestaan.
Het zorgde er juist voor dat ze van alles mistte…

De ironie van dit besef is zo schrijnend…
Ze ontdekte de vreugde van het Oma zijn, de betekenis van liefde en had nu iets wat extra waarde gaf aan haar leven,
Maar haar leven zou spoedig eindigen.

Nadat zij stierf in mijn armen, heb ik lange tijd het gevoel gehad mijn leven óók voor haar te moeten leven.

Heel veel afgestempelde kaartjes voor sneltreinen in plakboeken van toen…

Maar tegenwoordig probeer ik zoveel mogelijk te lopen…

Dag voor dag genieten van het moois dat het leven te bieden heeft.

En dankbaarheid, vooral dat…




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wauw wat mooi geschreven, heel veel sterkte
| 08:02 |
Bedankt voor je reactie liefs!
| 08:17 |
Ben helemaal stil van je blog. Wat een mooi verhaal. Kippenvel!
| 00:15 |
Dank je wel liefs!
| 08:17 |
:)
| 10:48 |
Wat lief dank je wel
| 08:17 |
Wat een indrukwekkend verhaal!
| 05:42 |
Bedankt x
| 08:18 |
Hier wordt ik stil van, wat liefde geschreven
| 01:19 |
Dank je wel x
| 08:18 |
Mooi dat je dit verhaal met een zin met het woord "dankbaarheid" kan eindigen. Heel moedig en wijs! maar toch wens ik je nog veel sterkte toe!
| 00:26 |
Lief van je, dank je wel x
| 08:19 |
Wow.wat een verhaal..
| 23:11 |
Cést la vie soms ...
| 08:19 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen