Pleidooi voor verdriet


Na tips van mijn moeder en een vriendin heb ik gisteren de uitzending van DWDD Summer School met Femke van der Laan (https://www.gids.tv/programma/dwdd-summerschool) teruggekeken. Femke is de vrouw van Eberhard van der Laan, die tijdens zijn ambtsperiode als burgemeester van Amsterdam, aan kanker overleden is. In een soort college vertelt ze over het verdriet na het overlijden van haar man. Dat ze in eerste instantie probeerde zich groot te houden en te vechten tegen haar gevoelens, maar er op een gegeven moment achter kwam dat dat niet werkte. Ze deelt haar ervaringen en geeft een aantal mooie lessen mee. Les 1 is deel je verdriet. Vaak zijn we geneigd om onszelf van onze positieve, krachtige te laten zien. We denken dat het “not done” is om ons kwetsbaar op te stellen, ons verdriet of onze “zwakheden” te laten zien. Les 2 gaat over het leven met verdriet. Verdriet om een geliefde zal wel enigszins slijten, maar zal er altijd zijn. Het is de kunst om je verdriet te omarmen en met verdriet te leven. Je te realiseren dat het onmogelijk is om elke dag of elk moment gelukkig te zijn. De laatste les, les 3, gaat over de waarde van verdriet. Iedereen heeft verdriet. Door dit te delen nodig je een ander ook uit om zich kwetsbaar op te stellen. Hierdoor ontstaat een grotere verbinding met vrienden of familieleden. Femke van der Laan vertelt het een stuk uitgebreider en beter dan ik, maar dit zijn even wat zaken die ik wilde delen, omdat ik het met haar eens ben.

Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan. Ook ik merk gêne bij mezelf, als ik emotioneel ben waar vrienden of familieleden bij zijn. Tegelijkertijd heb ik door dit soort momenten en gesprekken over serieuze onderwerpen veel relaties verdiept, meer liefde ervaren. Vaak heb ik de neiging om de strijd aan te gaan met verdriet. Ik realiseer me dat ik dat gevecht nooit zal winnen. Door het toe te laten ben ik er sneller overheen. En hoe goed voelt het om af en toe even uit te huilen op de schouder van een geliefde om je daarna weer beter te voelen.