×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
De dag die mijn leven voorgoed veranderde.

De dag die mijn leven voorgoed veranderde.


7 november 2015

Ik werkte destijds in een leuk mediterraans restaurantje vlakbij het centrum van Beverwijk. De gerechten met een Frans, Italiaans en Spaans verleden, de wijnen die hier weer perfect op aansloten en de warmte van mijn collega's vervulden het restaurant met een fijne ambiance. Ik werkte er graag, ik voelde me er thuis. Zaterdag 7 november kwam ik mijn collega's dan ook graag een paar uurtjes helpen in de onvoorziene drukte tot ze het later die avond verder zonder mij af konden. En toen ik op dát moment mijn sloof en blouse uittrok en in de 'wastas' gooide om vervolgens nog even gezellig aan de bar te gaan zitten, had mijn collega al een glaasje Spaanse Tramoya voor mij ingeschonken. Maar voordat ik er aan toe kwam een slokje te nemen, zag ik een gemiste oproep van mijn broertje op mijn telefoonscherm staan. Ik besloot, gezien het mij niet lekker zat dat hij mij zo laat op de avond op eens nog moest spreken, hem maar gelijk terug te bellen.

Dat het mij voor dat ik belde al niet lekker zat, was helaas terecht. Na dit onverwachte telefoongesprek stond mijn gehele leven op zijn kop. Vanaf deze dag, 7 november 2015, was op eens niks meer zoals het was. Was niks meer vanzelfsprekend en werd ik geconfronteerd met de oneerlijkheid en onvoorspelbaarheid van het leven.

"Het gaat niet goed met papa." hoorde ik aan de andere kant van de telefoon. Tijdens het hardlopen voelde hij zich niet lekker worden en keerde, wat later wonder boven wonder bleek, terug naar huis. Eenmaal thuis aangekomen ging het van kwaad tot erger. Hij begon te zweten en had een rare, lege blik in zijn ogen alsof hij de mensen om hem, zijn eigen vrouw en kinderen, niet herkende. Hij reageerde nauwelijks op de vragen die hem werden gesteld.

"Voel je je wel goed?"

"Gaat het wel, pap?"

Het moment dat hij in plaats van stamelend Nederlands, gebrekkig Engels begon te praten, besloot mijn moeder 112 te bellen. Met spoed kwam er een ambulance die mijn vader meenam naar het ziekenhuis. Mijn moeder en oudste broer er achteraan scheurend om Papa bij te kunnen staan in het ziekenhuis.

Trillend, vol adrenaline en ongeloof hing ik vijf minuten later de telefoon op. "Blijf waar je bent, ik kom er nú aan!" riep ik nog snel door de telefoon. Mijn 'zusseninstinct' kwam naar boven en ik wilde koste wat het kost mijn broertjes steunen, niet boeiend vindend dat ik helemaal geen vervoer had om 's avonds laat nog naar ze toe te gaan. Ik liep terug het restaurant in en de schrik was duidelijk van mijn gezicht af te lezen. Het werk achter de bar en in de keuken viel even stil en na mijn verhaal verteld te hebben, enkele knuffels en bemoedigingen in ontvangst te hebben genomen, zat ik nog geen tien minuten later in de auto om door een van mijn collega's naar het huis van mijn ouders, en broertjes, gebracht te worden.

Rond middernacht werd er meer duidelijk. Nadat de ambulance was aangekomen in het ziekenhuis zijn ze begonnen met allerlei onderzoeken en scans. Niet veel later maakte een epileptische aanval een einde van de communicatie met Papa en zijn spraak was zo goed als verdwenen. Een herseninfarct werd er gezegd, een kortsluiting in de hersenen waardoor zijn spraak was weg gevallen.

Het was Papa niet meer. Afwezig. Weg.




johan_jongedijk
Ja dat is zeker heftig ook. Heel veel sterkte hoor
02-04-2017 23:06
02-04-2017 23:06 • Reageer
Sherry
Vreselijk heel veel sterkte.
02-04-2017 00:21
02-04-2017 00:21 • Reageer
Hans van Gemert
Dat was schrikken, heftig verhaal!
02-04-2017 00:15
02-04-2017 00:15 • Reageer
LivingThaGoodLife
Pff heftig zeg, ik ben ook benieuwd hoe het nu gaat met je vader..
02-04-2017 00:13
02-04-2017 00:13 • 1 reactie • Reageer
JJuliaa
Mijn vader is afgelopen jaar overleden. Er bleek veel meer aan de hand te zijn dan dat we die dag nog wisten. Maar daar zal ik nog verder over schrijven komende tijd. Dank je wel voor je berichtje.
02-04-2017 01:05
02-04-2017 01:05 • 1 reactie • Reageer
Marilyn - Beauty by Lynn
Jeeetje heftig zeg! Hoe gaat het nu met hem?
01-04-2017 13:38
01-04-2017 13:38 • 1 reactie • Reageer
JJuliaa
Mijn vader is afgelopen jaar overleden. Er bleek veel meer aan de hand te zijn dan dat we die dag nog wisten. Maar daar zal ik nog verder over schrijven komende tijd. Dank je wel voor je berichtje.
01-04-2017 23:09
01-04-2017 23:09 • Reageer
zonnebloem
Dat is heel heftig, laat ons hopen dat er nog wat positiefs volgt, sterkte aan heel de familie zou ik zeggen, want dit is voor iedereen loeizwaar
30-03-2017 13:48
30-03-2017 13:48 • Reageer
_PetitCorbeau_
Heel veel sterkte!
30-03-2017 12:52
30-03-2017 12:52 • Reageer
Karin van der Straaten
Net krijg ik t zelfde verhaal van mijn vriendin te horen over haar vader waar ze zo naartoe gaat, wat een vreselijk iets voor je
30-03-2017 11:47
30-03-2017 11:47 • 1 reactie • Reageer
JJuliaa
Jeetje wat heftig. Dan wens ik haar veel sterkte de komende tijd.
30-03-2017 13:04
30-03-2017 13:04 • 1 reactie • Reageer
Candy
Dat komt allemaal heel onverwachts, maar mss kan je je troosten met de gedachte dat hij niet heeft afgezien. Mijn schoonvader is 1 j ziek geweest en als je je ze zo ziet afzien .... als ze toch moeten gaan .... Heel veel sterkte
30-03-2017 11:19
30-03-2017 11:19 • 1 reactie • Reageer
JJuliaa
Mijn vader is ook precies 1 jaar ziek geweest. En ondanks de ziekte in zijn hoofd zat, weet ik heel zeker dat hij te veel van alles heeft meegekregen. Dank je wel voor je berichtje.
30-03-2017 11:21
30-03-2017 11:21 • Reageer
Boemerang
Pfoe! Heel veel sterkte, zeg! Dat kan niet makkelijk geweest zijn!
30-03-2017 11:19
30-03-2017 11:19 • Reageer
Natasha
:( heel veel sterkte.. heel heftig..
30-03-2017 11:15
30-03-2017 11:15 • Reageer
casapapusilor
Ja, dat zijn dingen die er flink inhakken. Heel veel sterkte.
30-03-2017 11:12
30-03-2017 11:12 • Reageer