×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Op zijn kop

Op zijn kop


Op zijn kop
 

Ik weet deze dag nog goed. 26 november 2015, de dag van mijn jubileum met mijn vriend. We zouden samen uit eten gaan in een geweldig sterrenrestaurant in een prachtige omgeving.
Maar toen ik er later op terug keek, kon ik niet meer vertellen wat ik had gegeten. Mijn leven was ingestort. Het etentje één grote roes. Alles was wazig om mij heen.

Zoals je in mijn vorige blogs hebt kunnen lezen, lag mijn vader die dag al zo'n twee weken in het ziekenhuis na een herseninfarct en had vanwege een te langzaam herstel een MRI-scan gehad. Naar aanleiding van wat ze op die scan zagen, was hij een zware hersenoperatie ondergaan. Het weefsel wat ze hebben kunnen weghalen werd onderzocht en op 26 november 2015 kregen we de uitslag.
We hebben het er over gehad, mama en ik. Wat nou als het écht slecht is? Wat nou als papa écht goed ziek is? Wat doen we dan...?

En dan het moment dat je leven compleet instort. De uitslag die je kon verwachten, maar gewoon niet wilde geloven.


Quote

"Papa heeft kanker. Een hersentumor. Niet te bestralen. Niet te genezen. Papa wordt nooit meer beter."

 Julia B.

Papa had stadium 4 van kanker. Dit betekende dat hij nooit beter zou worden. Wel konden we proberen hem zo lang mogelijk bij ons te houden. Bestralen was geen optie, aangezien je dan delen van de hersenen ernstig kunt beschadigen. Daarom moesten we zo snel mogelijk met de chemokuren beginnen. Deze moest er uiteindelijk voor zorgen dat de tumor klein zou blijven en dat papa op deze manier nog een paar jaar met ons mee kon. Ten minste, dan moet die chemokuur natuurlijk wel aanslaan, want die garantie heb je helaas niet...

Vanaf die dag moest ik opeens leren leven met verdriet en angst. Ik was bang om ooit zonder papa verder te moeten, voelde paniek wanneer ik mij bedacht dat dat moment waarschijnlijk veel sneller zou komen dan ik had verwacht.
De "Hij wordt niet ouder dan 65 jaar" stelden mij gek genoeg eerst nog redelijk gerust. Dat zou betekenen dat hij nog ruim tien jaar de tijd had en misschien hebben ze dan wel een nieuw en beter medicijn! Tien jaar is veel. Tien jaar voelt als heel ver weg.
Maar die ene uitspraak en mijn gedachten werden al snel keihard de grond in getrapt door de oncoloog. Met deze ziekte, op deze plek, in dit stadium? Een goede tijdsindicatie is lastig te geven, maar sommigen overlijden al na vier maanden, sommigen na een jaar. Hij kon ons wel vertellen dat het echt een wonder zou zijn als hij twee jaar later nog bij hem op de afdeling oncologie zou langskomen voor controle.

Na uiteindelijk drie weken in het ziekenhuis te hebben gelegen, mocht mijn vader dan naar huis. Nog steeds herstellende van de zware operatie en klaarmakende voor de eerste chemokuur, waar hij pas aan mocht beginnen als hij weer wat was aangesterkt. 


Word lid en beloon de maker en jezelf!




dd.mendie
Wow wat heftig allemaal.. en gecondoleerd, heel veel sterkte de komende tijd..
31-01-2018 07:17
31-01-2018 07:17 • Reageer
GMVDMinimalism
Heftig, zeg! Veel sterkte!
15-01-2018 09:56
15-01-2018 09:56 • Reageer
Marjolein
verschrikkelijk als het leven zo met je op de loop gaat
13-01-2018 20:38
13-01-2018 20:38 • Reageer
Schorelaar
Zwaar, het proces en ook om dit als familie mee te maken.
12-01-2018 21:19
12-01-2018 21:19 • 1 reactie • Reageer
JJuliaa
Zeker, je komt samen in een klap in een gigantische rollercoaster terecht.
13-01-2018 20:05
13-01-2018 20:05 • Reageer
wakeupkitty
Zwaar.. en wat vind je vader er van?
12-01-2018 20:11
12-01-2018 20:11 • 1 reactie • Reageer
JJuliaa
Heel zwaar. Mijn vader is inmiddels overleden. Ik probeer nu mijn verhaal op papier te krijgen om zo het een en ander te verwerken.
13-01-2018 20:05
13-01-2018 20:05 • 1 reactie • Reageer