Zelfdiagnose Autisme Spectrum Stoornis

Zelfdiagnose Autisme Spectrum Stoornis


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Binnenkort gaat deze diagnose wel officieel in gang gezet worden, na een mislukte eerste poging. Het twistpunt is dat ik precies weet waar ik wel en niet goed in ben, en dat ook dat vol met tegenstrijdigheden zit. Ik kan niet te lang alleen zijn omdat ik mezelf dan van binnen ga opvreten. Er is toch een behoefte om mijn gedachten te ordenen die anders supersnel en helder door mijn hoofd schieten. Helaas te snel om ook zo even op papier neer te zetten.

Dat ik dit stuk hier op Yoors zet, is ook niet zomaar natuurlijk. Vooraf aan het plaatsen is het genoeg twijfel in mijn hoofd geweest; zal ik het nou wel neerzetten? Dit heeft uiteraard te maken met de mogelijke reacties. Aan de andere kant: je leeft maar één keer.

Ik weet zo ook even niet of dit binnen het kader 'blog' valt of niet, hoewel ik nog lang niet uitgeschreven ben na dit stuk.

-Even het voorbeeld van dat huis net buiten het dorp waar ik ben opgegroeid. Dat een bijzondere uitbouw heeft die ik wel kan waarderen en anderen wat meer moeite mee hebben. De uitbouw is vrij industrieel, midden tegen de voorkant van een ouder huis. Het contrast spreekt mij aan dus ik begrijp de keuze wel.-

1 a: Ik ben tijdens opgroeien voornamelijk bezig geweest met mijzelf proberen te redden binnen een wereld die niet van mezelf is. Die ik niet zelf heb bedacht of uit een boek of film heb gehaald. Er gelden regels. Die voor elke situatie anders (kunnen) zijn.

Niet alleen vroeger, juist ook nu nog, zo niet erger, bestaat mijn leven buiten de deur uit prikkels die ongevraagd binnen komen. Juist door mijn enorme behoefte aan overzicht en voorspelbaarheid wil ik nog wel eens in 'paniek' raken als het ergens druk is. De stad in gaan op de fiets. En ik kom van een andere kant aangefietst dan normaal. Dan zijn er al teveel berekeningen voor nodig om mij veilig tussen alle andere weggebruikers te willen begeven. Beter sla ik dan een straat eerder af of met een omweg op de plek net buiten de échte binnenstad mijn fiets te parkeren.

Ik kan de hoeveelheid aan binnenkomende informatie die ik zie eenvoudigweg niet aan waardoor mijn functioneren stagneert.

1 b: Alles waar ik zelf geen mening over had, nam ik de mening van anderen over. Opmerken wanneer en hoe mensen ergens een mening over hebben, heeft mij alert gemaakt op het overnemen van andermans mening. Uiteraard is dit begonnen toen ik zelf ook werd betrokken bij het geven ervan.

Even een voorbeeld.

Stel, ik ben een jong, onwetend. Mij wordt een filmpje voorgeschoteld waarin twee kinderen een rode bal overgooien. Er wordt mij gevraagd wat ik zie. Er is mij nooit verteld verteld dat wat er te zien is op het filmpje, de handeling; bol overgooien is. Additioneel: dat het gaat om twee kinderen die een rode bal overgooien.

Ik houdt mijn mond en weet niet wat ik moet zeggen. Of wat ik moet doen. Wat er van mij wordt verwacht.

Om het mij te vergemakkelijken, op weg te helpen, wordt het eerste deel alvast ingevuld door vraagstellende: 'Zie je hier dat er een bol wordt overgegooid?' Dankbaar met deze verwoording knik ik ja.

Vervolgens rolt de volgende vraag eruit: 'Welke kleur heeft de bal?'

Mijn verstand weet dat het rood is. Ik herken dat. Maar als anderen aan mij vragen wat ík voor kleur zie, ben ik absoluut niet meer zeker van het rood. Misschien is het ook wel blauw. Of toch geel.

Mogelijk word ik uit de brand geholpen door vraagstellende of iemand anders, die iets anders roods laat zien, een pen bijvoorbeeld, waarbij ik wel weet dat het rood is.

'Dan is de bal...?' -Ook rood.

Op deze manier heb ik blijkbaar, door mezelf zoveel mogelijk op de achtergrond te houden en zo braaf mogelijk te zijn, via observatie het meeste meegekregen.

Hoe antwoorden andere kinderen? Doordat dit een bijzonder tijdrovende taak is geweest, ben ik pas na het afstuderen of eigenlijk meer drie jaar erna, begonnen mezelf weer te ontwikkelen. Verder gaan waar ik mee bezig was voor alle opleidingen.

Het is een heel gewenste eigenschap om te kunnen benoemen wat je voelt, of als je ergens last van hebt, wat dan en hoe dan. Dan kan er wat mee gedaan worden. Zo scheen ik wel al heel toepasselijk in plaats van een snoepje ter troost in geval van schaafwond en huilen, een koude lap te willen. Dit hielp tenminste.

Maar in andere gevallen die vooral op sociaal vlak plaatsvonden heb ik zó vaak het 'ja en amen' toegepast, terwijl ik eigenlijk iets toch niet begreep. Ik wou gewoon niet de aandacht op mezelf vestigen en dom gevonden worden. Want ik voelde me niet dom. Integendeel. Ik wou niet als enige iets wat zo normaal leek te zijn niet snappen. Ook lekker tegenstrijdig met hoe ik dus in elkaar zit. Alledaagse, gewone dingen die voor anderen normaal zijn, is voor mij juist een bewust proces.

Achteraf gezien heb ik mij er verbazend goed doorheen gewerkt/gebluft.

Verder zat ik te dromen. Altijd gedacht dat dat wel meeviel. Maar door nu terug te kijken is dat wel het meest blijven hangen. Hoeveel moeite ik had met concentratie op wat er eigenlijk geleerd moest worden. Mijn gedachten dwaalden heel vaak af naar een boek wat ik had gelezen, of het verwerken van een situatie die ik probeerde te begrijpen.

Daarnaast in mijn hoofd repeteren wat er ging gebeuren als het pauze was. Niet alleen de volgorde (wc, kantine, of andersom) maar ook de hoeveelheid aan informatie (veel gezichten bij elkaar in de pauze) die ik te verwerken zou krijgen.

In plaats van op school te zijn, waren mijn bezigheden toch vooral het calculeren van hoe de dag verliep. Wat ik moest zeggen wanneer mij wat gevraagd werd en of er idioten in de wc's rondhingen die het leuk vonden te dreigen te kijken. En dan het laatste deel van de schooldag: hopen dat niemand met de fiets geklooid had zodat ik naar huis kon fietsen. Het gebeurde wel een paar keer dat mijn banden leeg waren of dat er op het zadel was gespuugd. Bij mij hoefde het maar 1 keer te gebeuren om de angst voor een volgende keer zeurend in mij te hebben.

Laat mij gewoon met rust. Omdat het niet cool is dergelijke dingen door te klikken naar ouders (je wilt het zelf -kunnen- oplossen), stapelt zich genoeg op aan zorgen.

Het is zo'n absurde gedachte nu, weten dat mijn hersens eenvoudigweg niet zijn ingericht om direct op het hier en nu te reageren, helemaal als het dus aankomt op pestgedrag. De bovenkamer detecteert wel dreiging, wat angst voorbrengt. Maar vooralsnog ben je voornamelijk bezig niks te laten merken en proberen de situatie in te schatten. Tot het moment dat je als het ware weer vrij bent of zo nodig kunt vluchten.

Ik kon het thuis ook met ontelbaar dingen niet eens zijn, maar de wetenschap van mogelijke consequenties van dwarsheid wogen zwaarder. En dan heb ik het dus over consequenties in de vorm van een ouder die je scherp aankijkt. Het idee van: 'Dénk erom!' Dat was voor mij echt heel naar, vriendelijk omschreven.

Maar onduidelijkheid, dat maakte me vooral heel prikkelbaar. Ik heb driftbuien gehad omdat ik dus dingen niet wist.

Bezorgde ouders was ook een toevoeging naar onduidelijkheid. Als er iets was wat ik meekreeg over zaken 'waar ik mij dus niet druk om hoefde te maken', probeerde ik dat ook uit alle macht. Me er letterlijk overheen zetten. Het ging hierbij zover ik weet hooguit over gemiste afspraken of een rekening. Maar wel bezorgde ouders zien. Dus eigenlijk net doen of er niks aan de hand is. Gemixte signalen. Waar de bezorgdheid ook vandaan kwam, ze hadden me van alles kunnen wijsmaken. Ik had gewoon duidelijkheid nodig, een achtergrond of reden om aan die emotie te kunnen koppelen. Dat gold dus voor heel veel dingen. En nog steeds.

Hoewel mijn skills tot het 'lezen' van mensen op hyperfocus ligt, kan ik dat slechts zeer gering toepassen. Wanneer iemand ergens mee zit en ik kán en mág vragen en weten wat de oorzaak daarvan is. 

Of wanneer ik in een chat via Facebook of WhatsApp een situatieschets van iemand aangeleverd krijg, ik rol er zo een mogelijke oplossing uit.

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik heb jouw blog gedeeld op een besloten facebook-groep. Jij beschrijft heel goed hoe het werkt, wat er in je omgaat. Dank voor je openhartigheid.  Hier kan ik en kunnen veel mensen van leren.
| 17:34 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen