En dat is twee !


Voorjaar 2013. Vandaag was de dag. We hadden er al een tijdje zin in en nu ging het dus gebeuren. Er was , vanuit de herplaats stichting, een bouvierwandeling gepland aan zee. Iedereen die een Bouvier via de stichting had kon inschrijven. We zouden een heerlijke wandeling gaan maken met aansluitend een kopje thee of koffie op een terras mét honden. De rit was best een eindje voor ons dus hadden we ruim de tijd genomen om een tussenstop te maken. Max lag rustig achterin te slapen. Soms kwam even de neus door de stoelen achterin tot groot vermaak van dochterlief en vriendinnetje. Die grote zwarte neus die al snuffend je oor kriebelde en de lik die je kreeg als je niet goed oplette. Langs de snelweg stopte we even om de benen te strekken en Max even uit te laten. Dat was niet zo’n groot succes natuurlijk want wat een geuren en wat een afleiding. Auto’s , vrachtauto’s , rennende kinderen die ook even “uitgelaten” werden en vertederende mensen die even kwamen kijken naar de grote vriendelijke pluizenbal die we bij ons hadden. Max had het veel te druk om tijd te maken om te plassen. Dan maar weer zo de auto in en door richting zee. Eenmaal op de plaats van bestemming was het een geweld aan natte neuzen , kwispelende staarten en druppende tongen. Zoveel blijheid op één parkeerplaats deed je hart verwarmen. Zwart , grijs , gestroomd , blond……ze waren er allemaal. Max sprong aangelijnd uit de auto en rende naar het dichtstbijzijnde hegje om zijn plas eindelijk te doen. Ook hier was veel afleiding maar als je zolang hebt gewacht heb je zo je prioriteiten zullen we maar zeggen. Wat was het een feest van herkenning om mensen te ontmoeten met óók een herplaatser en even te kunnen kletsen over de kleine hobbeltjes in de weg bij het opvoeden van een “tweede kans hond”. Al kletsend liepen we richting strand. Toen riep iemand “de honden mogen los”. En lós gingen ze ! Zo’n 20 Bouviers in de branding….wát een prachtig gezicht was dat! Max genoot al kon je zien dat hij niet goed wist wat hij moest met zijn nieuw verworven vrijheid aan dit grote zanderige strand. Hij rende van hot naar her zonder echt ergens iets te doen of te rusten. Geen moment was hij rustig aan het wandelen. Iemand gooide een bal voor zijn hond. De hond rende en Max rende mee. Max had alleen geen idee waarheen of waarom. Hij rende gewoon omdat dat zo leek te horen. Iemand gooide een frisbee en Max rende mee omdat het zo leek te horen. Had geen notie van de frisbee of wat hij er mee moest. Na een tijdje hebben we Max maar aangelijnd omdat hij geen rem leek te hebben. Even pas op de plaats maken was even nodig. Na een tijd was hij weer rustig en konden we hem weer laten mee rennen met de rest. Nadat we zo’n 6 km hadden gelopen zijn we met de hele groep neergestreken in een strandtent waar de honden ook welkom waren. Wat een geweldige ervaring was dat voor Max. Hij wist niet waar hij kijken moest en waar andere honden rustig gingen liggen nadat ze gedronken hadden dronk Max een paar snelle teugen en klom half op schoot om goed rond te kunnen kijken. Na een tijdje kwam één van de dames van de stichting bij ons zitten. “Ik wil je wat laten zien” zei ze gevolgd door de woorden “maar als je het eenmaal gezien hebt kan je het niet meer ontzien”. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ze opende haar telefoon. Twee grote donkere ogen in een bol wol keken ons aan. “Deze kleine man moet weg waar hij zit en ik dacht meteen aan jullie”. Wauw….wat een vertrouwen en wat een geweldige kleine pup stond er op die foto. Hij zat samen met zijn zus bij een oude dame wiens hond zwanger bleek te zijn na aanschaffing. De dame had geen kaas gegeten van pups en de pups waren in gevaar. We vroegen haar 2 dagen bedenktijd omdat het best een grote stap was. Max was per slot van rekening pas vier maanden bij ons en ‘s-nachts nog erg onrustig. Ik had twee dagen nodig om mijn hart en hoofd op één lijn te krijgen. De pup zat al bij een tijdelijk opvangadres dus was buiten gevaar. We wilden bedenktijd maar op weg naar huis hadden we al een naam voor hem. Rio , dat zou het zijn. De tweede dag belde ik met de stichting om te zeggen dat we het door wilde zetten. Toen kregen we te horen dat de kleine pup de harten had gestolen van de lieve mensen die hem op hadden gevangen. Ik kreeg het nummer van het opvanggezin en belde met haar. Het was een emotioneel gesprek wat eindigde met de woorden “maar dan moet je hem wel vandaag komen halen anders verander ik misschien weer van gedachten”. Ik begreep dat dit wel een heel speciaal beestje moest zijn. Het was toevallig vakantie dus we spraken af dat we die middag zouden komen. Het was een rit van anderhalf uur en er moest iemand geregeld worden die af en toe bij Max ging kijken. Lang verhaal kort….het was een fantastisch lieve dame die de pup had opgevangen en met zijn knuffel , het recept voor lammetjespap en een dikke knuffel van opvangbaas aan nieuwe baas gingen we richting huis. Het was een helse rit waarin Rio anderhalf uur geblaft en gejankt heeft terwijl hij op mijn schoot zat in zijn meegenomen kleedje. Onderweg bedachten we dat we , door de haast , nog geen riem hadden voor de kleine pupsel. Snel nog even gestopt bij de dierenwinkel en wat aankopen gedaan en toen richting huis. Wat was het spanend om Rio bij Max te zetten en te kijken wat er ging gebeuren. Het was liefde op het eerste gezicht. Ook Rio had zijn ‘Forever Home’ gevonden.