×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Mens in wording

Mens in wording


We willen allemaal van alles worden. Zo snel mogelijk. Of pas als we groot zijn. Als de tijd rijp is of we die op z’n minst rijp achten. Als de kans zich aanbiedt. Als het mag. Als het ons gevraagd wordt. Als het verwacht wordt. Als het echt niet anders kan.

We behalen diploma’s. We spiegelen ons aan anderen. We maken balansen op. We liegen onszelf hardnekkig voor. We stellen deadlines en streven die genadeloos na. We reflecteren niet waar we staan, maar kijken alsmaar vooruit op de weg die we nog af te leggen hebben tot we weer iets meer, iets nieuws, iets beters zijn. We lopen tot op ons tandvlees en verder. We willen meer dan het onderste uit de kan. We gaan over de lijken van wat ons op het eerste zicht niet hogerop lijkt te brengen. Met ons doel te “worden” in het vizier, reduceren we onze blik tot een tunnelvisie. Zodoende zien we, ons van geen kwaad bewust, de essentie over het hoofd. Ons ganse leven wordt zo een eenzaam parcours in de richting van de onbereikbare top van onze prestatiegerichte dromen en verlangens binnen dewelke the sky bijlange the limit nog niet is.

Waarom niet eens berusten? Waarom geen genoegen nemen? Waarom de boog niet even ontspannen? Waarom niet even ongestoord stilstaan en tevreden zijn met waar we op dat moment vertoeven, ongeacht waar dat precies is en hoe ver dat nog van ons einddoel ligt? Waarom niet?

Uit angst om ingehaald te worden door de tijd? Of om de grip op je bestaan te verliezen door die ingelaste pauze? De grip waarvan we onszelf maar al te graag overtuigen dat we ze hebben. Eén van de vele illusies waar we ons aan vastklampen als is het een kwestie van leven of dood.
Het wordt hoog tijd dat we eindelijk onder ogen durven zien dat slechts een minderheid van wat we zijn de verdienste is van dat non-stop keihard knokken waar we zo fanatiek onze kostbare tijd aan spenderen.

Meer dan ons lief is toe te geven, zijn het externe factoren die het verloop van het spel bepalen. De antagonisten in ons verhaal, naar wiens pijpen wij, hoogmoedige hoofdrolspelers, maar al te vaak moeten dansen. Maar wees gerust, dat maakt ons, meer dan onze prestatiedrang, menselijk.

En als er nu één ding is dat je nooit genoeg kan zijn…