De laatste dagen van Aurelia Brouwers

De laatste dagen van Aurelia Brouwers


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Is geluk een concept?

Gisteren heb ik de documentaire van Aurelia Brouwers gekeken: ‘’De laatste dagen van Aurelia Brouwers. Daarin werd zij de laatste dagen van haar leven gefilmd en kregen we een kijkje in haar beleving. Zij diende een verzoek tot euthanasie in, omwille van uitzichtloos psychisch lijden en zij kreeg dit toegewezen.

Vanaf het allereerste moment nam er een zware brok in mijn keel bezit van mij. Met mijn hoofd half verscholen onder mijn dekentje, keek ik naar het indrukwekkende verhaal van deze jonge vrouw. Deze jonge vrouw die niet bekend was met het ‘’concept geluk’’. Zoals zij dit omschreef. Geluk was haar leven lang dus nooit meer dan een concept geweest. Ze heeft er nooit bij gekund en nooit geluk kunnen voelen of ervaren. Zoals depressie voor heel veel mensen een, ver-weg-van-mijn-bed-show, is, zo was geluk dit voor Aurelia.

Is eenzaamheid dan
 ook een concept?

Als je dit zo bedenkt, dan geeft het misschien een fractie van haar eenzaamheid weer. En die eenzaamheid zat hem zeker niet in het gebrek van vrienden of gezelschap. Die had ze! Ze had zelfs een buitengewoon empathisch groepje mensen om zich heen. Dit was niet voldoende. Hier kon ze niet het geluk uit putten waardoor haar levensvreugde aan werd gewakkerd, ze kon hier niet de energie uithalen waardoor ze zich minder eenzaam voelde. Dat gegeven kwam echt binnen. Als ik mezelf terugvoer naar mijn jeugd, dan kan ik zeker de fijne tijden van de minder fijne tijden onderscheiden. Ik kan de onbezorgde tijd onderscheiden van de meer stressvolle tijden. Hoe klein ik ook was, ik kan die gevoelens weer terughalen. Hoe verdrietig is het dat wanneer je je terug laat voeren naar je kindertijd, je zelfs daar geen warme gevoelens van kunt herinneren? Dat je dat gevoel zolang als je leeft gewoon nooit hebt gekend?

Natuurlijk was er meer

Nou was dit maar een klein element uit alle stoornissen die zij had. Ze was mentaal en geestelijk wel echt heel erg ziek. Zo ziek dat al het geluk en al het fijne, daarbij verbleekte. Dat belemmerde haar om dat toe te kunnen laten. Ze was psychisch dodelijk ziek. Niet meer te genezen. Afschuwelijk! Dit treft mij als een dolk in mijn hart. Wat heb je dan een slopende en tergende ziekte. Ik kende Aurelia niet, maar ik volgde haar de laatste weken van haar leven op de voet. Ik leefde intens mee, al was dat vooral in mezelf. Deze schrijnende eenzaamheid en die schrijnende strijd. Valt dit überhaupt te doorbreken? Aurelia heeft het niet geholpen. Toch vond ik het een heel groot goed dat zij niet in eenzaamheid is gestorven en dat ze liefdevol los is gelaten. Ze is niet gedwongen om op abrupte en mensonterende wijze uit het leven te stappen. Ze kon in zachtheid en omringd door lieve mensen, deze wereld verlaten. Al was de reden nog zo schrijnend. Ze hoefde niet alleen te gaan! Ze sprak in alle eerlijkheid over haar stoornissen en gemoedstoestand en haar omgeving accepteerde dit en steunde haar. Ze was echt haar authentieke zelf. 
Dat ontroert me op alle vlakken. Voor de rest vind ik het een intens verdrietig verhaal. Geluk, eenzaamheid, depressie….het zijn stuk voor stuk concepten. Concepten die voor en door iedereen anders in te vullen is, anders te ervaren is en anders ontvangen wordt. Of juist niet…

Juist daardoor is het ook zo moeilijk uit te leggen en/ of te begrijpen. Het is zoiets persoonlijks, zoiets van jou. Daar kan een ander niet zomaar bij, dat is echt van jou en van jou alleen. 

De documentaire ook zien?

Klik dan hier

Volg mij ook op
 

Instagram: @judithevelien
           en op               
    Facebook: www.facebook.com/koppzorgen

Mijn boek lezen?
 

deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik heb de docu ook bekeken. Ik weet niet of dit de juiste plek is om onderstaande reactie te gaven maar naast mijn ontroering was er ook een hoop boosheid en die wil ik graag delen...

om te beginnen twee punten die opvallen:

-Blijkbaar heeft ze in haar leven een tiental diagnosen gekregen van de heren behandelaars. Ik heb van dichtbij gezien hoe dat gaat. Elke volgende psychiater/psycholoog wilde weer opnieuw onderzoek doen en het wiel uitvinden en een rol kunnen spelen want de voorganger zat er natuurlijk altijd naast he.... Dat moet wel de drijfveer zijn want waarom ga je anders weer helemaal opnieuw beginnen? De meeste reguliere hulpverleners gaan er vanuit dat je toch niet echt kunt veranderen dus why? En dat nieuwe wiel begint meestal met onderzoek, vragenlijsten, observatie opnames. Edoch, elk onderzoek is slechts een moment opname, en elk moment opname geeft uiteraard weer een ander beeld. Een moment opname aan de hand waarvan er weer een nieuwe diagnose wordt vastgesteld inclusief bijbehorende medicatie en behandeling. In mijn ogen al een hele foute manier van werken waardoor mensen de ene "ik ben niet ok" na de andere "ik ben nog steeds niet en nu nog veel meer niet ok" krijgen opgeplakt. Na een paar jaar heb je zo een flink aantal "ik ben niet ok" op je voorhoofd zitten, en in je dossier. Hier worden de laatste restjes eigenwaarde en zelfvertrouwen mee gesloopt.

Het feit dat er meerdere diagnosen zijn geweest wil in mijn ogen enkel en alleen maar zeggen dat er prutsers aan het werk zijn geweest die niet verder hebben gekeken dan hun eigen vragen lijstjes en hun eigen goddelijke DSM4. Die hebben de mens niet gezien maar alleen de scores op hun lijstjes. Ok, misschien ben ik nu wat zwart wit, maar helaas zie ik dit zo veel en hoor ik dit zo vaak.... Als er op andere gebieden, bijvoorbeeld bij garages of tandartsen verschillende diagnoses gesteld zouden worden, stuurt men het programma Rader er achteraan omdat dat echt niet kan en aantoont dat er beunhazen aan het werk zijn. Maar deze gasten kunnen maar aankloten zoveel en zo vaak ze willen want hun beroepsgroep en beroepsgeheim verhult elke blunder....eindresultaat van een hoop van dit gepruts is dat de patiënt bijvoorbeeld onbehandelbaar of uitbehandeld wordt verklaart. en wat erger is, de patiënt gaat het geloven, gaat geloven in zijn of haar eigen onmacht en vastgestelde diagnose...

-Ook geeft ze aan al tientallen therapieën te hebben gehad. Zelfde verhaal, als een therapie na drie sessies niets doet is het stoppen en doorverwijzen naar een andere behandelaar met een andere invalshoek. Dus niet een bekende collega in het zelfde speelveldje maar echt naar iets anders. Dat wordt dus niet/nooit gedaan. Te bang, te beperkt, te veel gericht op het eigen speelveldje. Je kunt het ook arrogantie noemen. Ook hier weer, op andere gebieden zou dit volkomen onacceptabel zijn, ga jij drie keer naar dezelfde winkel als ze prutzooi verkopen, als ze je auto niet repareren en alleen maar rekeningen sturen? Dat accepteert niemand, dat soort zaken gaan snel failliet, behalve in de wereld van hulpverlening, daar accepteren we dit massaal....

Van deze twee punten ga ik dus af en toe echt over de rooie, ik vindt dit een schaamteloos falen in onze hulpverlening. Een foute wijze van diagnose stelling en het maar oeverloos door blijven prutsen met hetzelfde geneuzel terwijl al lang duidelijk is dat het bij patiënt X niet werkt.

Ik ga er vanuit dat dit ook bij haar is gebeurt. Te veel diagnoses gehad waardoor dat wat er aan eigenwaarde en zelfvertrouwen was haar schaamteloos ontnomen is. Foute behandelingen, therapieën die niet werken, waardoor haar vertrouwen in hulpverlening en in zichzelf uiteindelijk ook bevroren is geraakt.

Ik hoorde haar vriend zeggen dat ze nog steeds onder begeleiding was van een psychiater/psycholoog. Weet je, dan gaat bij mij het licht uit. Ze zit nog volop in zelf mutilatie, loopt als 29 jarige met een knuffel over straat...wtf is die hulpverlener dan aan het doen? die had allang moeten doorverwijzen want wat hij of zij aan het doen was werkt dus duidelijk niet.

Het blijkt uit haar hele verhaal dat ze ook nog geen echt breed beeld heeft van leven en dood, van bijvoorbeeld zoiets als reïncarnatie. Ik hoorde haar wel zeggen dat ook bidden op een gegeven moment niet meer helpt. Bidden, is er dan nog sprake van een geloof in een God die je zal komen redden? Ik wil niets en niemand veroordelen maar het geloof in God is een zeer eenzijdige benadering van hoe het werkt in het leven en wie weet is het zo maar een hele foute benadering. Dus hoe en waar zit je dan in je bewustzijn? Waarom is daar dan niet verder en dieper op ingegaan, was er dan geen enkele hulpverlening die haar uit dat beeld verder heeft kunnen helpen, verder heeft laten kijken dan alleen het geloof in god? Ohja, dat mag niet binnen de hulpverlening he... dat is te persoonlijk. Als of je geloofsovertuiging niets te maken heeft met je wijze van denken, voelen, leven...

Ja, ik weet het, dit is vloeken in de kerk in ons Calvinistische Nederland waarin Hemel en hel wel kunnen maar wedergeboorte zweverig is. Dus ja, jeetje, wat heeft deze vrouw nu echt meegekregen al die tijd? Ik schat in te weinig en te eenzijdig, en dat terwijl er zo veel en zo breed zaken nodig waren om tot een wat realistischer beeld te kunnen komen van de essentie van leven en dood, van de eigen kwaliteiten en mogelijkheden, van de enorme verander potentie in ons allemaal. Niets staat vast, alles kan veranderen, soms moet je daar hemel en aarde voor bewegen nou en!!!! dan doe dat!!!!

Triest dit, zeer triest, en tegelijkertijd ben ik weer even zo ontzettend pissig op die arrogante wereld van psychologen en psychiaters die denken dat alleen hun aanpak en lering de enige aanpak en lering kán zijn en als die niet werk dan werkt niets. Echt.... hierdoor krijgt zo'n vrouw dus echt niet wat ze echt nodig heeft.

Wat kunnen anderen dan doen, wat hadden anderen kunnen doen als ze de kans hadden gekregen van de behandelende figuren... die hadden in mijn beleving heel wat kunnen betekenen voor deze vrouw. Al was het maar voor een wat bredere kijk op leven en dood, op de mogelijkheid van het bestaan van reïncarnatie, op de invloed van je karmische onbewuste aspecten op het leven van hier en nu, de diepere betekenis en essentie van lijden, de werking van brein in relatie met emoties, gevoelens, chakra's,de betekenis van je eigen geloofdovertuigingen enz enz enz enz Er zijn nog zoveel ingangen waar volgens mij nooit echt met haar over gesproken is....
| 09:09 |
Heel goed uitgelegd dit! Je hebt zeker een punt!
| 16:08 |
Pff... heel heftig dit.
| 21:42 |
Nou he..! Heel aangrijpend
| 21:59 |
Ja dat zet de radars in je hoofd wel even aan hoor .... ik ben ook nog zo'n emotionele tutte
| 22:02 |
Ik sla hem op voor later!
| 15:37 |
Yes!
| 21:59 |
Heb zojuist dit bekeken en pfffffffffffff heftig hoor, maar ook zo mooi. Ze heeft nu rust en gelukkig had ze vrienden om haar heen. Kan er verder ook niks over zeggen, respect voor deze mooie jonge vrouw!
| 07:44 |
Val je best stil van he...
| 08:48 |
zo.............echt wel
| 09:10 |
Ik begrijp ook dat het jouw extra raakt. Ik sla het even op, kan het nu niet opbrengen.
| 20:08 |
Dank je wel Schorelaar. Neem je tijd maar, artikel loopt niet weg
| 21:00 |
Het zijn lastig (haast niet) uit te leggen begrippen, die inderdaad een ieder waarschijnlijk anders ervaart.
| 18:53 |
Ja, precies. Blijft lastige materie
| 20:59 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen