De voorwaarden van de maatschappij


Hoe kan dit?

Hoe kan het zo zijn dat we het met zijn allen maar gewoon vinden wat er hedendaags allemaal van ons wordt verwacht? Hoe kan het zo zijn dat we ook allemaal de moeite doen om daar aan te voldoen? Hoe kan het zo zijn dat de prioriteiten die er daadwerkelijk toe doen, met een rotgang worden verschoven naar een derderangs plek?! Hoe kan dat? En hoe kan het dat ik me er nog schuldig om voel ook, wanneer er dagen zijn dat ik het allemaal niet bij kan benen en niet toe kan geven aan de prioriteiten die er voor mij daadwerkelijk toe doen?

Wat ik echt wil?

Hedendaags staat werken en het bekostigen van de hypotheek met stip op nummer 1. Daarna komt de rest! Oh en wat zou ik graag een dag minder willen werken, zodat ik meer mama en mezelf kan zijn, dan werknemer, en zodat ik er daadwerkelijk voor mijn kinderen kan zijn wanneer zij zich eens niet lekker voelen. Maar ook zodat ik het toe kan staan om zelf eens ziek te zijn en hier aan toe te geven. Wat zou ik graag willen dat ik meer naar mijn lichaam kon luisteren en daadwerkelijk kon verstaan wat zij mij vertelde en haar dankbaar kon zijn voor de diensten die zij mij keer op keer, dag in- dag uit, weer zonder morren levert. Zij heeft me al zoveel gegeven, ze verdient het om gehoord te worden!

Als dank, dauw ik een aspirine in mijn mik, stop een vinger in iedere oor en doe net of ik niets hoor. Mijn werk heeft mij nodig en ik heb mijn werk nodig. Geen werk, geen geld. Geen geld, geen veilig thuis voor het dierbaarste wat ik heb; mijn drie meiden en mijn lief. Er is nog iemand die mij zeer dierbaar is: ik! Alleen wordt deze zonder pardon de mond gesnoerd en staat zij in dienst van alle verwachtingen en verplichtingen waaraan ik moet voldoen om mee te kunnen draaien in deze strenge maatschappij. En die maatschappij dendert maar door. 

Ik vind het soms zo eng
en zoveel!

Dat doordenderen boezemt mij soms zo’n overweldigende angst in. Ze is zo hard en zo veeleisend! Ik ben een harde werker en draag heel graag mijn steentje bij. Maar het is zoveel en zo lang, het put me uit. En ik weet het allemaal zo dondersgoed, maar in de praktijk is het zo moeilijk uitvoerbaar. Waarom? 

Ik ben echt niet de enige…

Deze worsteling zie ik bij heel veel mensen om mij heen. Ook op mijn werk in de kinderopvang, waar bijna dagelijks wel kinderen worden gebracht die niet lekker zijn. Ouders willen het dan toch proberen, want uitgerekend vandaag wordt er een belangrijke pilot gelanceerd of is er die ene belangrijke vergadering, waarbij men echt niet kan worden gemist. Hartverscheurend! Arm kind, arme ouders. Daaruit blijkt wel hoezeer de prioriteiten hedendaags drastisch zijn verschoven. We krijgen niet meer de kans toe te geven aan datgene wat er daadwerkelijk toe doet, want de economie en de maatschappij moeten door blijven draaien. Ik ben niet de enige die een vinger in iedere oor stopt en met een aspirine in zijn mik, gewoon mee dendert met de verplichtingen waaraan we allemaal willen voldoen. 

Tjonge jonge, er wordt hedendaags nogal wat van jou als mens verlangt, eer je volwaardig mee kunt draaien in deze maatschappij! Je mag het een wonder noemen dat er überhaupt nog mensen zijn die normaal kunnen functioneren in de belachelijke hectiek van tegenwoordig.

Gezin, werken, sociale contacten, sporten (want kom op, je wilt toch ook een ‘fit mom’ zijn?) jezelf zijn, 24/7 bereikbaar zijn. Om maar een paar aspecten te noemen. Wel meteen de aspecten waarbij het, het lastigst is om een goede balans te vinden en te bewaren. Want het komt nog wel eens voor dat er ergens een schakeltje verschuift of afvalt en dan is je hele balans weer naar de Filistijnen. Steeds meebewegen met die dynamiek en daar steeds weer je ritme in vinden, dat vergt nogal wat energie. Althans, voor mij geldt dat zeker. Een keer een dagje ziek zijn en luisteren naar je lichaam, dat is al een opgave op zich. Luisteren naar je lichaam, het hoort een vanzelfsprekendheid te zijn, maar dat is het hedendaags allang niet meer.

Gerelateerde artikelen: 

Volg mij ook op: