×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








De vraag van je leven?


Een campagne die 113 Zelfmoordpreventie
is gestart

Met deze campagne willen zij het taboe op praten over zelfdoding doorbreken. Een prachtig initiatief die ik natuurlijk heel hard toejuich, omdat het naadloos aansluit op mijn missie om dit onderwerp en aanverwante onderwerpen zoals; psychische aandoeningen en depressies meer bespreekbaar te maken. Want niemand zou in deze tergende eenzaamheid, die dit vaak met zich meebrengt, moeten lijden!

Waarom is begrip

zo moeilijk?

Het verlangen tot zelfdoding druist bij een groot deel van de massa rechtstreeks tegen hun normen en waarden in. Misschien druist het nog wel het meeste in tegen de overlevingsdrang die ieder mens bij zich draagt en die er in alle tijden en alle fases van een mensenleven voor zorgt, dat er ergens weer hoop gloort om voor te vechten en om voor door te gaan. Dat zorgt ervoor dat degenen die nooit eerder met dergelijke gevoelens heeft gekampt, zich dit ook zo moeilijk voor kunnen stellen en begrip op kunnen brengen. Want hoe kun je begrip opbrengen voor iets wat tegen alles van je bestaan indruist? Juist, dat lijkt een onmogelijke opgave!

Wat kun je wel doen voor iemand

met dergelijke gevoelens?

Als je toch de moed hebt om een steun te willen zijn, dan  klinkt het misschien erg bot: maar dan doe je er qua eigen gevoel even niet meer toe. Iemand die dergelijke verlangens heeft, die wil slechts gehoord worden, zonder vooroordelen en zonder dat iemand meteen in de redding modus schiet. Iemand die het leven niet meer ziet zitten, wil niet meer gered worden, althans niet in de fase waarin dit verlangen zich op dat moment manifesteert en dus is de kans groot dat iedere toereiking om iemand er weer bovenop te helpen, niet doordringt en niet aan komt. Dit is wat iemand voelt en dit is wat zijn leven nu behelst. Gevoel kan niet goed of fout zijn, gevoel is legitiem. Dit geldt voor iedereen! Het zou toch wat zijn dat jouw gevoel omtrent jouw levensvreugde iedere keer de kop in werd gedrukt? Het is maar normaal dat dit er wel mag zijn en dat dit wel geuit mag worden.

Dooddoeners bieden geen troost

Een dooddoener als; 'morgen schijnt de zon weer', dat levert alleen maar frustratie op, omdat dit het ultieme bewijs is, dat iemand niet daadwerkelijk hoort wat er wordt verteld. Met zo’n opmerking is het of je je vingers in je oren stopt, de andere kant op kijkt en een melodietje neuriet. Dus de term ‘dooddoener’ die is in dezen wel heel erg treffend!

Wat nou als iemand echt de moed en de kracht op kan brengen om te luisteren en echt te horen wat iemand zegt?Hoe waardevol is het als iemand kan ventileren zonder zichzelf te hoeven verdedigen of zich te hoeven schamen? 'Gewoon' gehoord en erkend worden in zijn gevoel. 'Gewoon' openlijk kunnen vertellen wat er in iemand omgaat, wat dit met iemand doet en het verlangen naar de dood er te laten zijn, in plaats van dit de kop in te drukken.  'Gewoon' tussen aanhalingstekens, want praten over dit onderwerp is nog lang niet gewoon.

Luisteren en dit gevoel erkennen, betekent niet dat iemand ook echt door zal zetten of dat je iemand nog verder de vernieling in helpt, het betekent dat iemand niet meer eenzaam is in zijn ondraaglijke lijden. En wie weet wat voor een nieuw blikveld dit opent en wat voor een perspectieven op mogelijkheden dit ontrafelt? Iemand voelt zich gehoord en serieus genomen en dat is mijns inziens, de eerste stap tot andere inzichten en misschien wel een andere stap en de juiste hulp. 

Volg mij ook op
 

Gerelateerde artikelen: 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts