Donkere deken


Jouw kinderen waren 
jouw alles

Wat ging er door je heen toen je de aanhef van je laatste brief neerpende? Dat waren de namen van je kinderen. Jouw kinderen waren jouw alles. Wat ging er door je heen toen de inkt van je pen de zin ‘’Als jullie dit lezen, ben ik al overleden…’’ achter liet? Wat ging er door je heen toen je die woorden las? Werd het toen echt voor je en stond je toen nog steeds achter je keuze? Die woorden verraadden hoe definitief jouw keuze zou zijn. Die keuze zou jouw toekomst voorgoed doen stoppen. Stond je daar bij stil? Stond je nog een glimp in jouw toekomst toe? De toekomst die nog zoveel mooie dingen in petto zou hebben? Die toekomst die voor jou zo uitzichtloos was maar die tegelijkertijd nog zoveel mogelijkheden en perspectieven had kunnen hebben? 

Weet je wel wat je
achterliet?

Wist je toen dat je met jouw keuze ook de keuze maakte om mijn meiden hun oma te ontnemen? Hun oma waar, met name, mijn oudste momenteel heel erg nieuwsgierig naar is? Wat had ze jou graag leren kennen. Weet je dat ze heel erg trots is dat ze jouw naam mag dragen? En weet je hoe vertederend jouw naam in haar stemmetje weerklinkt? Hoe had jouw naam geklonken wanneer ze jou zou roepen? En hoe had het geklonken als haar naam in jouw stem zou weerklinken? Dingen waar ik eindeloos over kan fantaseren. Dat lag allemaal nog te wachten in jouw toekomst. 

Mijn dochter mist jou,terwijl
ze je nooit heeft ontmoet

Weet je dat zij je mist? Ze mist je terwijl ze je nooit heeft ontmoet. Weet je hoe dat komt? Omdat ze weet wat een oma betekent en hoe liefdevol die doorgaans is. Door jou heeft ze kennis gemaakt met het begrip ‘dood’. Dat moest ik haar uitleggen toen ze ontdekte dat ze de mama van mama nog nooit had gezien. De mama van papa die kent ze van binnen en buiten. Zo ook haar bonus oma. Haar oma’s. Twee oma’s die er onvoorwaardelijk voor haar zijn en die haar met ieder vezeltje in hun zijn, koesteren. Dit geldt ook voor mijn oudste dochter naar haar oma’s toe. Zij zijn dikke mik. Oh mam, die onvoorwaardelijke band had jij ook kunnen voelen en hebben. Dit alles verbleekte bij het eenzame lijden waar jij doorheen ging. Het lukte je niet het geluk in jezelf te voelen. Daardoor bleef het verborgen en ontoereikend voor jou. Die donkere deken oversteeg iedere zonnestraal en iedere glimp van warmte. Tevens ontnam die je ook die glimp in de toekomst die, die donkere deken voor jou deed verbleken. 

Volg mij ook op:
 


Mijn boek lezen?
 

deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 

Gerelateerde artikelen:

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.