Doodlopend begin (6)


Lees je mee met de belevenissen van Amy en Thomas. Amy en Thomas hebben alles wat hun hartje begeert: twee lieve kinderen, een goede baan en elkaar. Hun gezin loopt als een geoliede machine, echter geldt dit niet geheel voor hun relatie. Dit geldt zeker voor hun seksleven, of beter gezegd: het ontbreken hiervan! Ook een relatie verdient liefde en aandacht om te kunnen blijven bloeien. Na de zoveelste discussie hierover heeft Amy besloten het los te laten, nu is het de beurt aan Thomas om hun relatie weer leven in te blazen! Doet Thomas dit ook? Gaat het nog goed komen tussen die twee...? Of verpest Amy alles door haar rebelse opstelling? 

Doodlopend begin (1) lees je hier!
Doodlopend begin (2) lees je hier!
Doodlopend begin (3) lees je hier!
Doodlopend begin (4) lees je hier!
Doodlopend begin (5) lees je hier!

De vlam sloeg in de pan

‘Waar sloegen die rotopmerkingen van vandaag nou op Thom? En moet dat ook perse waar de meiden bij zijn?’ Hij bleef nukkig op de bank zitten en keek niet op van zijn mobiele telefoon. ‘Thom, hallo?! Ik praat toch niet tegen de muur?’ Dat viel hem verkeerd en hij opende de aanval. Ik kreeg het ene verwijt na de andere naar mijn hoofd geslingerd. Het lokte me uit om op mijn beurt in het verweer te gaan. Dat zou niets opleveren, dus ik liet het over me heen komen. Midden in zijn tirade nam ik naast hem,  plaats op de bank en ik liet mijn hoofd hangen. Het maakte me intens verdrietig. We konden zelfs niet meer normaal communiceren en dit zei ik dan ook zachtjes hardop. Thomas viel stil en keek me nu aan. In zijn ogen kon ik aflezen dat mijn laatste opmerking hem raakte. Hij stopte zijn tirade en hij legde zijn hand op mijn knie en beaamde dat ik gelijk had. Samen zaten we daar even in stilte naast elkaar. 

Thomas was ook onzeker

We waren nu beiden gekalmeerd en konden nu eindelijk op normale toon en wijze met elkaar praten. Thomas gunde me mijn avondjes uit, echt. Maar het was nu al twee keer achter elkaar en toen ik ook nog met dat telefoonnummer ging zwaaien, maakte hem dat best onzeker. Hij vertelde ineens hoe de angst dat hij mij kon verliezen, bezit van hem nam. Op mijn beurt kon ik hem eindelijk vertellen wat mij nou al een tijd dwars zat. Hoe onzeker ik ook ben met mijn nieuwe ‘mama-lijf’. Hoe ik de intimiteit mis en de bevestiging dat Thomas me mooi vindt en naar me verlangt. Hij begreep het en gaf me gelijk en ik besefte me dat ook hij onzeker is. Op een andere manier, maar het komt op dezelfde behoeften neer, die ik ook heb. Daar had ik nooit eerder zo bij stil gestaan. Fijn dat hier nu eindelijk eens over hadden gepraat. Het is toch ook van den zotte dat we al een jaar niet meer intiem waren?

De logeerkamer en ik hebben

hebben een innige band

Oké, nou moet ik toegeven dat ik daar ook een klein aandeel in had. Al was ik me daar niet op deze wijze van bewust. Sinds de zwangerschappen heb ik me veel teruggetrokken in de logeerkamer. Slechts in de weekenden, op vrije dagen en in de vakanties, slaap ik naast Thomas. Ik verdraag geen geluid en gedraai naast me. Zelfs als Thomas gewoon ademt, kan ik me daar al aan storen. Ook kijk ik geen televisie meer in bed voor ik ga slapen. Dat doet Thomas wel altijd. Ik heb geen zin om iedere ochtend geradbraakt op te staan en dan gebroken te gaan werken.

 Dus eigenlijk slaap ik meer in de logeerkamer dan naast Thomas. Hij koppelt intimiteit toch wel aan samen slapen. Ik heb dat weer niet zo en realiseerde me daarom niet dat hij het op die manier dus ook als een afwijzing heeft gezien. Dat was mijn bedoeling helemaal niet en ik wist dat niet. Terwijl ik me er juist aan stoor dat hij nooit initiatief neemt. Dat doe je niet als je je afgewezen voelt. Dat geldt ook voor mij. En dan krijg je dus twee keer geen motivatie en geen initiatief.

Was het wel de seks
die ik miste?

Nog steeds ben ik van mening dat initiatief tot intimiteit los staat van al dan niet naast elkaar in één bed slapen. Daarin blijven we verschillen van mening. Thomas vindt dat ik gewoon naast hem moet komen slapen maar wil verder geen concessies doen in televisie kijken voor het slapen gaan. Nou ja, lang verhaal kort: dit wordt een gebed zonder einde. Het verheldert in ieder geval wel het één en ander in onze belevingswereld en denkwijze.

Hoe dan ook, ondanks het fijne gesprek, leken we weer terug bij af. Het deed echt goed om er een keer fatsoenlijk over te praten en me ook bewust te zijn van Thomas zijn beleving. Het was goed om daar eens bij stil te staan en ik had voor mezelf besloten om vanaf nu wat meer complimentjes te geven en meer mijn affectie te uiten. Dat zou onze relatie ook vast ten goede komen. Van woeste seks zou het niet meteen komen. Maar ik wist oprecht ook helemaal niet of dat wel was wat ik wilde of miste. Ik miste meer het gevoel begeerd te worden en aantrekkelijk te worden gevonden. Volgens mij moest ik eerst mijn lijf verwelkomen en accepteren, voordat ik überhaupt toe was aan seks. 

Ik trok de stoute

schoenen aan

Het bleef een onderwerp waar ik over beef malen. Die avond trok ik gewoon de stoute schoenen aan en confronteerde Thomas met mijn mijmeringen. ‘Mis jij de seks niet?’ Vroeg ik hem recht voor zijn raap. Beduusd keek hij me aan. Die vraag had hij niet aan zien komen. Vertwijfeld bevestigde hij. ‘Hoe kan het dan dat wij het niet meer doen?’ Blijkbaar kwam deze vraag verwijtender aan dan ik had bedoeld. Want hij schoot in het verweer en legde de oorzaak bij mij...

Meer lezen? Klik op de link!

Volg mij ook op

Instagram: @judithevelien
           en op               
    Facebook: www.facebook.com/koppzorgen
 

Mijn boek lezen?

deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!