Door dik & dun? (17)


Manon blijkt op de verkeerde tijd op de verkeerde plek te zijn. Zo brengt een onschuldig avondje uit met haar beste vriendin, haar van de ene penibele situatie in de andere. Van een huisje, boompje, bijna beestje bestaan, bestaat haar leven nu ineens uit seks, drugs, geweld en leugens! De ene samenloop van omstandigheden wisselt zich af met een andere samenloop van omstandigheden en ongewild wikkelt ze zichzelf in een web vol ellende. Niets is wat het lijkt en het web waar zij zich in bevindt spreidt zich als een olievlek in haar leven. Lukt het haar om zich weer los te maken uit dit ingewikkelde en gevaarlijke web? Lees je mee?

Deel 2   Deel 7   Deel 12

Deel 3   Deel 8   Deel 13
Deel 4  Deel 9  Deel 14
Deel 5 Deel 10 Deel 15

Weer een berichtje?!

De volgende ochtend werd ik wakker met een bonzend hoofd. Ik vond het niet erg. Dit voelde beter dan het verdriet wat ik van mijn relatiebreuk had. Toen ik op de rand van mijn bed zat schalde er een piepje uit mijn telefoon. Er kwam een berichtje binnen. ‘Over een uur op ‘het Vlierbesplein’. Zorg dat je niet te laat bent!’ Afzender onbekend. Begon het geouwehoer nou alweer? Dit was echter wel een ander nummer dan de vorige keer. Althans, daar ging ik vanuit, daar er nu de term ‘anoniem’ in mijn scherm verscheen. Ik besloot er deze keer niet tegenin te gaan en over een uur op de aangegeven locatie te zijn. Ik zou er meteen korte metten mee maken! Dit liet ik me niet nog eens gebeuren.

Wat had ik nu weer
aan mijn laars hangen?!

De zenuwen gierden een uur later op plaats van bestemming door mijn lijf. Van achteren werd ik op mijn schouder getikt. Toen ik me omdraaide stond ik oog in oog met één of andere louche figuur. Hij kwam me niet bekend voor. ‘Heb je het spul bij je’’ Vroeg de louche figuur me nu. Ook in zijn stem vond ik geen vorm van herkenning. Ik had werkelijk geen idee waar de beste man het over had en dit zei ik ook tegen hem. Dit werd mij niet in dank afgenomen en de toon werd nu grilliger. 

De man liet me de binnenzak van zijn jas zien. Er stak een vuurwapen boven de rand uit. Mijn adem stokte en ik werd helemaal duizelig. Dit is niet wat ik voor ogen had toen ik op mijn fiets stapte! ‘Nou kom op jonge dame, voor de draad er mee! Ik heb geen tijd voor grapjes!’

De man keek zenuwachtig om zich heen. Ik verstijfde en gaf geen sjoege en ik zei de man nogmaals stilletjes dat ik van niets wist.
Hierop griste de man mijn handtas uit mijn handen en na een korte inspectie haalde hij er een pakketje uit. Ik stond aan de grond genageld! Hoe kwam dat daaar nu weer in? Ik had werkelijk geen idee! Hier wilde ik helemaal niets mee te maken hebben. Rust was wat ik wilde. Het was niet voor niets dat ik alle banden met Walter, Roos, Alex en zelfs Bart had verbroken. Het leek wel dweilen met de kraan open. De man duwde me een enveloppe in mijn handen en voordat ik de kans kreeg om dit terug te geven, was hij al weer verdwenen. 

Wat zat er in 

die enveloppe?

Binnen luttele seconden was hij in geen velden of wegen meer te zien. Daar stond ik dan. Ongewild en onwetend was ik, naar het lijkt, onderdeel van een drugsdeal. Geen idee wat ik nu moest of wat me nu te wachten stond. 
Alex was duidelijk geweest, ik moest me er buiten houden en me koest houden. Dat was ook wat ik wilde. Bij thuiskomst had ik weer een berichtje ontvangen. ‘Jij doet wat ik je vraag en je houdt je bek over alles wat jij weet. Anders zul je het berouwen!’ Vlak nadat ik het gelezen had ontving ik een filmpje. Daar in was te zien wat er zich eerder af had gespeeld op het ‘Vlierbesplein’. De paniek nam de overhand. Ik wilde dit niet. Plots dacht ik aan de enveloppe die ik in een reflex in mijn tas had gefrommeld. Wat zou daar in zitten? Ik haalde de enveloppe uit mijn tas en bekeek de inhoud. Het was een aanzienlijk geldbedrag. Een bedrag waar ik minimaal een half jaar voor moest werken.

En nu...?!

Tijd om het te laten bezinken had ik niet, want de deurbel ging. Ik durfde niet open te doen. Bang voor wat me nu weer te wachten stond. Ik stopte mijn vingers in mijn oren en ging in mijn bed liggen. In geen geval zou ik die deur open maken. Ik was niet thuis! Mijn mobiel trilde. Ik schuwde om te kijken wat het berichtje te verkondigen had, maar ik deed het toch. Ik werd verzocht om als de wiedeweerga de deur te openen, anders zou dat eerder verstuurde filmpje bij de politie terecht komen. Dat filmpje loog er niet om en zag er uit alsof ik gewoon kei hard aan het dealen was. Ik had geen andere keuze dan die deur te openen. Met lood in mijn schoenen strompelde ik de trap, tree voor tree af. Met mijn hoofd gericht op de deurmat deed ik de deur open. Met grof geweld deed iemand zijn intrede. ‘Geef me die enveloppe, nu!’ Toen ik opkeek, kreeg ik een klap op mijn achterhoofd en werd me toe gesneerd dat ik niet op moest kijken. Gedwee deed ik wat er van mij werd gevraagd en zo snel als deze man zijn intrede deed, zo snel was hij ook weer vertrokken. Alsnog keek ik nu op en ik zag een man met een capuchon op en een grote zonnebril op een motor stappen en hard wegrijden. Weer bevond ik me in een positie waar ik mij niet in wilde bevinden en ik deed er niets tegen! Het enige wat het zou kunnen stoppen was om toch naar de politie te gaan. Dat was alleen geen optie. Het zou een hoop op het spel zetten. Inclusief mijn eigen integriteit en vrijheid. Maar wat moest ik dan? Ik voelde me alleen, zo alleen. Hoe moest ik dit oplossen? Zou ik me ooit nog los kunnen maken van deze ellende? 

Meer lezen? Klik op de link!

Volg mij ook op
 


Gerelateerde artikelen: