×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Door dik & dun? (22): slot!

Door dik & dun? (22): slot!


Zet je schrap voor het laatste deel!

Manon blijkt op de verkeerde tijd op de verkeerde plek te zijn. Zo brengt een onschuldig avondje uit met haar beste vriendin, haar van de ene penibele situatie in de andere. Van een huisje, boompje, bijna beestje bestaan, bestaat haar leven nu ineens uit seks, drugs, geweld en leugens! De ene samenloop van omstandigheden wisselt zich af met een andere samenloop van omstandigheden en ongewild wikkelt ze zichzelf in een web vol ellende. Niets is wat het lijkt en het web waar zij zich in bevindt spreidt zich als een olievlek in haar leven. Lukt het haar om zich weer los te maken uit dit ingewikkelde en gevaarlijke web? Lees je mee?

Deel 2 Deel 7    Deel 12  Deel 17

Deel 3 Deel 8    Deel 13  Deel 18
Deel 4 Deel 9    Deel 14  Deel 19
Deel 5 Deel 10 Deel 15  Deel 20

Ik wist ook niet wat

er aan de hand was

Toen ik op dinsdag middag thuis kwam van mijn werk, zag ik dat ik reeds drie oproepen had gemist van Roos. Ik belde haar meteen terug.  ‘Oh wat fijn dat je belt Manon! Ik wist echt even niet wie ik anders moest bellen. Heb je vanavond even tijd voor me? Walter had Gister avond al terug moeten komen en hij is nog steeds niet thuis! Zondag sprak ik hem voor het laatst aan de telefoon. Ik maak me zo’n zorgen!’

Het verhaal ging een beetje van de hak op de tak maar dat ze van slag was dat hoorde ik meteen. Ik kon haar niet in de kou laten staan en dus nodigde ik haar meteen uit voor het avond eten. Krap een uurtje later stond ze aan de deur. Ze was heel erg aangedaan en vol emotie deed zij haar verhaal. Ik kon Roos niet geruststellen. Al wilde ik nog zo graag. Ik had wel heel erg met haar te doen en ik kon niets anders dan haar even stevig vasthouden. ‘Er zal Walter toch niets zijn overkomen?’ Bracht Roos nu snikkend uit. Ook daarin kon ik haar geen garantie geven. Ik wist het niet. Ik vond het vooral erg typisch dat Alex en Walter op hetzelfde moment spoorloos waren verdwenen. 

Dat kon toch geen
toeval zijn
?


Plotseling klonk de deurbel. Het bleek Stella te zijn. Ze liet me een printscreen zien van de locatie van Alex zijn mobiele telefoon. Voor de grap had ze de tracktracer van Alex zijn mobiel geactiveerd via een ‘app’. Daar was uit op te maken dat hij in Miami in Amerika verbleef. ‘Ging Walter daar ook niet naar toe op zakenreis?’ Vroeg Stella mij verontwaardigd. Ik wist Walter zijn bestemming niet en keek Roos aan. Zij knikte bevestigend. Het leek erop dat Alex en Walter beiden in Miami verbleven. Dit kon toch haast geen toeval zijn?

De ene vraag na de andere borrelde nu op. Alex en Walter hadden toch geen contact meer? Roos beaamde dit. Zo kwamen we erachter dat er steeds meer dingen niet bleken te kloppen. We legden onze verhalen en onze kennis naast elkaar en kwamen het ene na het andere hiaat tegen. Zonder iets te zeggen stond Stella op en stoof de huiskamer uit. Weg was ze! Ik kreeg niet eens de kans iets uit te brengen of haar achterna te gaan. Niet veel later meldde ze zich weer. Ze had een doos bij zich met allemaal pakketjes erin. Ik herkende ze meteen! Het waren de drugspakketjes. Ze pakte een mes uit de keuken en sneed er één zonder aarzelen open. Ze maakte haar vinger nat en dipte dit in het witte poeder. ‘Geen idee wat dit is meiden, maar drugs is het zeker niet!’ 

Dit hadden we een jaar
geleden niet kunnen voorzien


Er was geen touw meer aan vast te knopen. Wat was hier aan de hand? Verbaasd keken Stella, Roos en ik elkaar aan. ‘Het zal toch niet zo zijn dat ze gewoon gezellig met zijn tweeën op één of ander exotisch eiland zitten ofzo hé?!’ Wierp Stella sarcastisch in de groep. Onze kruisende blikken lieten ons nu in een ongeremde schaterlach verzanden. Dat brak het ijs. De spanning ebde langzaam wat naar de achtergrond. Discussiëren over wat er nou exact aan de hand was, had voor nu weinig zin. We lieten het er maar even bij en zo luidden we met zijn drieën de avond in. We aten met zijn drieën een hapje en het werd zo waar nog gezellig ook. 

‘Wie had een jaar geleden nou gedacht dat wij gezellig met zijn drieën aan het avond eten zouden zitten?’Merkte ik tijdens het eten op. Weer leverde dit een lachstuip op. Geen van ons had dit ooit kunnen voorspellen en toch zaten we daar. Stella en ik waren de afgelopen tijd best hecht geworden en het leek erop of het tussen Roos en mij ook wel weer goed zou kunnen komen.

Wat was dit

nu weer?

De dagen erna stortte ik me op mijn werk en bleef het stil rondom Alex en Walter. Roos, Stella en ik hadden nog wel regelmatig contact en hielden elkaar op de hoogte. Er was nu geen stress en spanning meer omtrent drugspakketjes en Alex die ieder moment voor mijn deur kon staan. Ik kreeg weer wat meer energie en werd wat optimistischer. Het fijne contact wat ik met Roos en Stella had deed me ook goed. Ik voelde me niet meer zo alleen. 

Op vrijdagmiddag lag er een ansichtkaart op de deurmat op mij te wachten. ‘Im in Miami bitch!’Sierde de tekst en de afzender was van Bart. Ik wisselde de voorkant en de achterkant geloof ik wel honderd keer met elkaar af en was wat beduusd. Ik had al in geen tijden meer iets van Bart vernomen. Geen idee dat je zo hard op iemand af kon knappen. Nou, mij was het overkomen hoor. Helemaal klaar was ik met die jongen. Fijn dat hij in Miamiwas en gedachteloos smeet ik de kaart op de keukentafel.

Vanavond had ik geen zin in koken en ik nestelde me met mijn laptop op de bank om wat te eten uit te zoeken en lekker makkelijk thuis te laten bezorgen. Mijn mobiel kreeg twee meldingen kort op elkaar binnen. Het was een berichtje van Stella en ook één van Roos. Zij hadden ook een kaart uit Miami ontvangen. Stella een van Alex en Roos een van Walter. Oké, dat werd dus pizza bij mij thuis op de bank! Dat was ook wat ik Stella en Roos terugstuurde. ‘En vergeet jullie kaart niet mee te nemen!’ Zo zaten we een uur later bij mij op de bank samen met de, in totaal, drie ontvangen ansichtkaarten uit Miami. Op iedere kaart stond hetzelfde: ‘I’m in Miami bitch!’

Hier konden we geen

chocolade van maken

Daaruit konden we afleiden dat ze naar alle waarschijnlijkheid met zijn drieën in Miami verbleven. Maar hoezo dan? Wat hadden zij met elkaar? Waren ze op vakantie met zijn drieën?  Walter was toch op zakenreis en Alex en Walter hadden toch al een tijd geen contact meer? En Bart? Hoe zat het met Bart? We konden er geen chocolade van maken!

 Alex had in ieder geval geen drugs in de koffer van Walter gedaan. De kans was groot dat het zakje wat ik hem had gegeven om in Walter zijn koffer te doen, ook geen drugs waren geweest! Alex moet dit geweten hebben en Walter dus ook. Wat was het doel hierachter? Ze hebben ons echt flink in het ootje genomen en die hele drugsbende moest haast wel een grote façade zijn geweest! Had ik me al die tijd met niets laten chanteren? Wat was er wel echt en wat niet? Zo doemden er honderden vragen op en met iedere vraag en het analyseren daarvan, leek het er heel sterk op dat deze fijne heren ons op ziekelijke wijze tegen elkaar uit hadden gespeeld en ons in allerlei bochten hebben weten te wringen doormiddel van chantage, bedreigingen en zelfs met geweld. Maar waarvoor? Toch niet alleen maar voor de lol? Vooralsnog bleef het een raadsel. 

Daar kwam de aap
uit de mouw

De dagen die volgden trokken Stella, Roos en ik veel met elkaar op. We praatten veel over wat er was gebeurd. Het zat ons alle drie hoog. Maar jemig, wat was tegelijkertijd ook de opluchting groot! Voor mij althans. Wat was ik blij dat alle ellende nu voorbij was. Ik hoefde niet meer op mijn hoede te zijn en ik hoefde niet meer bang te zijn. Tenminste, zo zag het er nu naar uit. Al het gevaar was in Miami. Zolang Alex en Walter daar bleven, was dat zo. Van mij mochten ze daar voor altijd blijven! Al hoopte ik voor Roos dat Walter nog wel met een uitleg kwam. Voor haar lag het iets verdrietiger. 

Die uitleg bleek een paar dagen later te komen. Alex stuurde een filmpje waarin een hoop duidelijk werd. Al glunderend vertelde hij over hoe er een weddenschap tussen hem, Walter en Bart ontstond. Alex had Bart gekscherend bekend dat hij mij meer dan leuk vond. Waarop Bart had gereageerd dat het Alex nooit zou lukken mij te krijgen. Walter was hier ook op in gesprongen en verkondigde dat hij Stella wel zag zitten.

 Bart had toen te kennen gegeven dat hij Roos wel zag zitten. Dat terwijl Bart dus met mij was, Walter met Roos was en Alex met Stella was. Zij zagen er de grap wel van in om te kijken of hen dit zou lukken. Er waren van te voren geen regels opgesteld en daar had Alex dankbaar gebruik van gemaakt. Die was enigszins doorgeslagen in de weddenschap. Walter en Bart vonden het allemaal wel spannend en hebben hem zelfs bijgestaan in dat hele drugs gebeuren. Bart ontvouwde zich tot handlanger. Zo kon Alex een hoop filmen wat weer ingezet kon worden als chantagemateriaal. Walter ging ook lekker mee in het verhaal en zo wisten ze Stella, Roos en mij feilloos in het gareel te houden. 

Hier lieten we 

het niet bij zitten...

Het ging van kwaad tot erger. Bart en ik waren uit elkaar en ook Stella en Alex waren uit elkaar. Het was Bart zelfs gelukt om met Roos naar bed te gaan en ook Alex was ver buiten zijn boekje gegaan bij mij. Dingen vielen nu op zijn plek. Ik begreep nu hoe het kwam dat Alex ineens in mijn woning was. Hij had natuurlijk de sleutel van Bart gekregen. En al die drugspakketjes! Daar had nooit drugs in gezeten. Wat Bart deed en zei, het viel allemaal op zijn plek. Alles was allemaal vooropgezet.

Terwijl het voor mij altijd levensecht was. Mijn leven stond lange tijd op zijn kop. Onvoorstelbaar wat er nu aan het licht kwam. Alle drie moesten zij een flinke kronkel in hun hoofd hebben om hiertoe in staat te zijn. Al gauw kreeg ik een berichtje van Roos en belde Stella mij. Ook zij hadden het betreffende filmpje ontvangen. Alles werd nu duidelijk. Ze hadden het goed gespeeld, dat moest ik ze nageven.

Ongelooflijk dat het al die tijd om een ordinaire weddenschap ging! Ik kon er met mijn pet niet bij en de woede groeide met de minuut. Hier lieten wij ze niet mee wegkomen. Hoe ver weg ze ook mochten zijn. Dit liet ik me niet over mijn kant gaan. Ik ging er echt vol in, ik leek wel gebrainwashed! Blijkbaar doet angst dat met je. Voor mijn gevoel kon ik echt geen kant op. Welke kant ik ook op zou gaan, het zou altijd een vervelende consequentie hebben. Verder dan dat kon ik toen echt niet kijken. Alex, Walter en Bart wisten hier echt gewetenloos op in te spelen. 

Stella en Roos zaten ook vol met wrok. Het stond vast dat we met een tegenactie zouden komen. Al was het misschien meer wijsheid om alsnog aangifte te doen. 

                                                                                         Einde!

Volg mij ook op
Facebook: 
Koppzorgen
en/ of op:
Judith-it
 

 


Mijn boek lezen?
deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 


Gerelateerde artikelen:




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties