×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Treinongeval Oss één jaar geleden


Vandaag is het alweer een jaar geleden dat er vier kinderen omkwamen bij een afschuwelijk treinongeval in Oss. Eigenlijk is het ‘nog maar’ een jaar, want de lege jaren zonder deze kinderen die zullen de rest van het leven van de nabestaanden zijn. Daarbij vergeleken is een jaar een schijntje en zal het intense gemis slechts nog groeien.

HOE ZAL HET HEN VERGAAN?

Iedere dag, iedere week, iedere maand en ieder jaar dat het gemis voortduurt, zal het gemis groeien. In tegenstelling van wat veel mensen denken, wordt het gemis niet minder. Zoals de jaren tellen, zo zal het gemis intenser worden.

Een jaar geleden werd ik vreselijk aangegrepen door dit ongeval. Een ongeval met slechts verliezers. Zo oneerlijk! Het afgelopen jaar dacht ik nog regelmatig terug aan die arme kinderen die het leven lieten. Ik dacht ook aan diens ouders. Hoe zou het hen zijn vergaan? Vandaag is een herinnering aan de zwartste dag uit hun leven. Hoe gaan zij die doorkomen? Vinden zij nog lichtpuntjes of troost? Waar halen zij de kracht en de motivatie vandaan om door te ademen? Ja, dat vraag ik me oprecht af.

Hoe kom je een dergelijk drama ooit nog te boven? En hoe zou het de betreffende pedagogisch medewerkster vergaan die deze dag verantwoordelijk was voor deze kinderen? Ons leven ging door, voor hen was het die dag een omslag. Zij werden gebrandmerkt voor de rest van hun leven.

Zij zijn voor het leven getekend

Wellicht dat ze over een jaar of tien ergens een interview zullen geven. Dan zullen zij vertellen over die ene dag die zij nog iedere dag herbeleven als de dag van gisteren. Terwijl een groot deel van Nederland zich dit tragische ongeval nog nauwelijks voor de geest kan halen.
Wat zal dit een eenzaam verlies zijn voor die arme ouders. Ze hebben elkaar. En hopelijk is hun liefde voor elkaar, bestand tegen alle ellende waar zij reeds doorheen gingen en wat hen nog te wachten zal staan.

Nog regelmatig denk ik aan dit ongeval wanneer ik na een lange dag mijn meiden naar bed breng. Ik denk aan hen wanneer de jongste de tent afbreekt omdat ze geen zin heeft om gehoor te geven aan dat wat ik van haar verlang, de middelste het uitschreeuwt omdat het haar niet lukt om haar maillot zelf uit te trekken en de oudste samen met mij het zakgeldboekje af wil tekenen, precies op het moment wanneer ze eigenlijk naar bed moet. Ik kan serieus emotioneel worden wanneer ik hun kleertjes met zorg klaar leg voor de volgende dag, terwijl mijn meiden lekker beneden aan het spelen zijn en ik hun lege bedjes zie. Voor mij geldt dat mijn meisjes deze bedjes diezelfde nacht nog vullen en zij die kleertjes die ik voor ze klaar leg, de volgende ochtend weer aantrekken. De ene keer vervuld en de andere keer met frisse tegenzin.

Het gaat me aan het hart

Er gebeuren dagelijks talloze ongevallen. Maar juist deze greep me zo enorm aan. Wellicht door de band die ik met de plek had, omdat ik zelf moeder ben of omdat ik ook pedagogisch medewerkster ben? Het zal waarschijnlijk de combinatie van al deze facetten zijn. Feit blijft dat het me nog steeds aangrijpt. Gek dat het ene zo binnenkomt, terwijl het andere eigenlijk  net zo afschuwelijk is.

Op de hoogte blijven? 

Volg mij ook op Facebook:

Mijn boek lezen?

Deze is verkrijgbaar via onderstaande button, 
Maar ook op: www.bol.com en op www.bruna.nl
Ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 

Koppzorgen

€19,95




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts