×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een trauma is niet voor even, die draag je heel je leven

Een trauma is niet voor even, die draag je heel je leven


Een paar dagen na de opzienbarende en schokkende documentaire over voormalig popicoon Michael Jackson lees ik op social media uiteenlopende reacties. Allerlei meningen vliegen me om de oren. De ene nog grover of zelfverzekerder dan de ander. De ene steunt het voormalig popicoon onvoorwaardelijk, de ander vervloekte de beste man al bij leven. Tja, zoveel mensen, zoveel meningen. Geen idee wat die man daadwerkelijk op zijn geweten had. Maar dat hij vriendschappen met kleine jongetjes aanging, tja…..daar denk ik het mijne van. Maar hej, ik heb die man nooit gevolgd en weet er het fijne ook niet van. 


Hoe kun je dat nou nog weten?

Een reactie die ik veelvuldig tegen kwam was dat het erg onwaarschijnlijk is dat je op volwassen leeftijd dergelijke details vanuit je jeugd, zo goed kunt onthouden. Als je een vlekkeloze jeugd hebt gehad gaat die vlieger waarschijnlijk wel op! Als je een traumatische jeugd of traumatische gebeurtenissen te verwerken hebt gehad, reken dan maar dat dergelijke details in je hoofd en in je geheugen staan gegrift. Deze gaan er met een beetje pech nooit meer uit! Juist dergelijke voorvallen draag je de rest van je leven in detail met je mee! En daar weet ik het fijne dan wel weer van. Oh, en als we het dan toch over de verwerking van trauma’s hebben: het is ook prettig als je meteen na het gebeurde uit de school klapt en daar niet te lang mee wacht. Tien jaar na de dood van The King of Pop was écht te lang, dat had best wat eerder gekund. Het kan niet anders, of dat zijn uitspraken van mensen die een onberispelijke jeugd hebben genoten en geen benul hebben van traumatische gebeurtenissen. Een fenomeen die je veelvuldig tegenkomt bij dergelijke berichten. De beste stuurlui staan aan wal. 

Geweest is geweest…toch?

Wat mij verbaast bij dergelijke voorvallen, is dat men het niet begrijpt dat wanneer iemand in zijn jeugd iets traumatisch te verwerken heeft gehad, deze niet meteen naar buiten is getreden. Als je dat niet hebt gedaan, dien je je mond er verder maar over te houden. Geweest is geweest! Ho, wacht even. Men gaat dan wel voorbij aan een heel belangrijk aspect: het kind van destijds! Die zijn over het algemeen helemaal niet capabel genoeg om op zo’n cruciaal moment in te zien dat er misbruik van ze wordt gemaakt of dat ze iets traumatisch meemaken. Dat zien ze vaak pas jaren later in. Als kind hadden ze er misschien geen last van, omdat ze toen nog niet bij machte waren te beseffen wat er daadwerkelijk aan de hand was. Als zij ouder worden en het besef begint te groeien dat er dingen niet in de haak waren, dan pas komen zij aan besef en verwerken toe. 

Ik weet het nog als de dag van gisteren!
Ik verplaatste me in mezelf als kind. Ook ik genoot bij tijd en wijle een aardig traumatische jeugd en kan me nog heel gedetailleerde situaties voor de geest halen. Op mijn zesde ben ik eens aangerand. Ik kan je vertellen dat ik nog exact weet hoe die man eruit zag, wat hij tegen mij zei, wat hij deed en wat dit met mij heeft gedaan! Op die leeftijd was ik onder andere door de omstandigheden van dat moment, niet bij machte om me daar tegen te verweren of om aangifte te doen. Naarmate ik ouder en wijzer werd, ging ik steeds meer inzien dat het niet oké was wat er destijds was gebeurd. En ja, toen ik die dag thuis kwam, vertelde ik mijn moeder wel degelijk wat er 

voor was gevallen. Want hoe jong ook, ergens wist ik heel goed dat het niet klopte wat die man deed. Sterker nog, ik was mondig genoeg om ‘nee’ te zeggen tegen die viespeuk. Maar er werd niet naar mijn ‘nee’ geluisterd. Mijn moeder reageerde nogal laconiek en daarmee was de kous af. Zij was op haar beurt door haar mentale gesteldheid niet bij machte om zich te realiseren en beseffen dat we aangifte moesten doen en dat ze in had moeten grijpen en me had moeten vertellen dat dit niet mijn schuld was en dat dit niet oké was. Mijn vader was destijds door dezelfde trieste omstandigheden niet in beeld. Niemand leerde mij het gevaar van vreemde mensen en ik leerde niet hoe fout dit voorval was. Als je mij en de betreffende omstandigheden niet kent, heb je daar vast je eigen gedachten en mening over. Dat is prima! Maar dat geeft niet het recht om mijn gevoel teniet te doen of mijn ouders of omgeving te veroordelen. Het hele verhaal kent men gewoon niet. Men weet slechts een fractie van waarom mijn moeder niet accurater optrad of waarom mijn vader er niet was. Zolang het hele verhaal hierachter niet bekend is, zullen mensen op hun beurt toch hun bedenkingen blijven houden. Misschien zelfs wel, ondanks dat ik ze op het hart heb gedrukt dat de omstandigheden hiertoe echt legitiem waren. Tja, en dat kan ik de mensen niet eens kwalijk nemen. Dat doe ik zelf ook. Dat is een naar trekje van de mens in het algemeen. 

Nu ben ik ouder en wijzer

Het besef dat het niet in de haak was en de nadelige gevolgen die dit met zich meebracht, ondervond ik pas jaren later! Was ik dan ook dom en naïef? Had ik als zesjarige ook meteen moeten handelen en meteen in moeten zien wat er nu daadwerkelijk gebeurde? Natuurlijk was dat wenselijk geweest! Alleen de omstandigheden en de situatie lieten dit niet toe! Het waren de verdomde omstandigheden waardoor verdere stappen niet genomen konden worden! Een trieste samenloop van omstandigheden waardoor dit voorval niet afgehandeld werd zoals had gemoeten. Pas jaren later drong er bij mij door wat er was gebeurd. Nu ik ouder en wijzer ben, weet ik wél beter en zou ik die vent zijn kop het liefste van zijn romp willen rukken. Slechts zes jaar oud was ik en ik weet de details nog als de dag van gisteren! Die kerel heeft al die tijd nog vrij rondgelopen en heeft waarschijnlijk nog veel meer onschuldige jonge kinderen lastig gevallen. Het zou mij niet verbazen als hij zelf ook niet een al te rooskleurige jeugd heeft genoten.

We zijn nu dertig jaar na dato en ik kan er geen kant mee op. Geen idee wie die man was en hoe ik hem nu nog zou moeten identificeren. Tenzij het een bekende van mij was of een of andere beroemdheid, want dan zou ik weten waar ik mijn vinger heen moest wijzen. Moet ik nu ook mijn mond maar houden en het er niet meer over hebben? Wat geweest is geweest en we hadden destijds meteen maar moeten handelen? Het zou toch fantastisch zijn als je voor jezelf op kon komen met terugwerkende kracht? In sommige gevallen kan dit, maar dit houdt dan wel in dat er gierputten open worden getrokken die mogelijk al tientallen jaren achter ons liggen! Moet tijd de reden zijn om smerige honden weg te laten komen met hun daden? Hell no!
Toen kon dat niet, als ik de middelen nu had, dan zou ik dat nu dus wel kunnen en ook zeker willen doen. Maak je maar geen zorgen, hedendaags gaat het prima met mij, dit voorval ben ik weer helemaal te boven gekomen. Ik wil alleen maar zeggen dat als ik nu de kans zou krijgen om die man alsnog aan te pakken, dat ik dat zonder twijfel zou doen! Ik kan me dan ook heel boos maken als men zo makkelijk over trauma’s van jaren geleden spreekt. Voor de slachtoffers is dit namelijk nog kakelvers, dat verjaart voor hen niet. Nooit!

Ook ik had een jeugdheld

Ik dacht aan mijn idolatie voor mijn eigen jeugdheld. Wat nou als hij ineens voor mijn neus had gestaan in mijn jeugd? Hell yeah dat ‘ie alles met me mocht en zou kunnen doen wat hij zich maar in zijn hoofd haalde! En hell yeah dat ik me dan op latere leeftijd misschien wel eens achter mijn oren had gekrabd, want ja…inmiddels ben ik ook volwassen geworden en vallen dingen dan beter en vooral, anders,  in perspectief. Een goed voorbeeld van de invloed van volwassenen op kinderen. Kinderen kijken op tegen hun ouders en idolen. Dit is vaak onvoorwaardelijk. Al behandel ik mijn kinderen nog zo slecht, ze zullen ‘altijd’ loyaal aan mij blijven. Net zo lang tot ze de leeftijd bereiken dat ze hun eigen kijk op de wereld krijgen en invullen en ze beseffen dat ik ze toch niet al te best heb behandeld al die jaren. En dan kunnen ze alsnog de keuze maken om het contact te verbreken of om me zelfs nog aan te klagen. Zo werkt dat, want we worden met de jaren wijzer. Hadden we de wijsheid die we als volwassenen hadden, ook maar als kinderen. Dat zou een hoop ellende kunnen besparen! Kinderen vertrouwen de volwassen mens, omdat zij doorgaans diegenen zijn die hen door de eerste cruciale jaren van hun leven heen loodsen. Van hen leren ze de fijne kneepjes. Wanneer daar dan misbruik van wordt gemaakt van welke aard dan ook, dan is dat natuurlijk ronduit misdadig en niet eerlijk. Want kinderen zijn onwetend en weerloos! Ze vertrouwen feilloos op jou. En het is aan ons om deze kwetsbare wezentjes te beschermen.

Trauma’s zijn geen grappen

Geen idee of die knakkers uit de documentaire de waarheid spreken. Als het zo is, vind ik het in ieder geval niet raar dat ze hier pas na al die jaren mee komen. Er waren nogal wat omstandigheden die meespeelden en meewogen. Ik hoop het oprecht niet voor ze, want wat hen dan zou zijn overkomen, valt in het niet met dat ene lullige voorvalletje waar ik mee te maken had. En toch had dat al een rake impact.

De gevolgen zijn voor altijd

Ik vond deze documentaire in ieder geval een tekenend voorbeeld voor wat een invloed trauma’s, opgelopen in je jeugd kunnen hebben op het verloop van de rest van je leven en in je volwassen leven. Misbruik, machtsmisbruik of (jeugd)trauma’s zijn geen grappen en wanneer je daar slachtoffer van wordt, dan ben je dat voor de rest van je leven. Dat is iets wat tijdloos is. Althans, van de gevolgen die het heeft dat je ooit slachtoffer was. Het is dan ook niet voor niets dat mensen met trauma’s daar op volwassen leeftijd nog last van hebben en vaak daardoor op volwassen leeftijd ook weer verknipte dingen doen of enorm vastlopen.

Sommige volwassenen doorlopen een herhaling van hun eigen jeugd bij hun eigen kinderen. Iets wat ik overigens onbegrijpelijk vind, want je weet zelf als geen ander hoe je daardoor getekend bent in je eigen leven. Volgens mij wil je dat juist niet voor je eigen kinderen!

Omstandigheden en situaties wegen in ieder geval zwaar in de samenloop van hoe dingen zich vormen en uiten. De omstandigheden en de verschillende refentiekaders die meespelen in die opzienbarende documentaire weet ik allemaal niet, maar deze zullen er onherroepelijk zijn. Voor alle partijen. Als Michael Jackson geen beroemdheid was geweest, dan was deze zaak in ieder geval een stuk minder bekend geweest en dan had er geen haan naar gekraaid. We zijn uiteindelijk allemaal maar mensen die allemaal hun eigen shit te verwerken hebben in het leven. 

Volg mij ook op
Facebook: 
Koppzorgen
en/ of op:
Judith-it

Mijn boek lezen?
 deze is verkrijgbaar op:

www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 


Gerelateerde artikelen:




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties