×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
Een trauma is niet voor even, die draag je heel je leven

Een trauma is niet voor even, die draag je heel je leven


Een paar dagen na de opzienbarende en schokkende documentaire over voormalig popicoon Michael Jackson lees ik op social media uiteenlopende reacties. Allerlei meningen vliegen me om de oren. De ene nog grover of zelfverzekerder dan de ander. De ene steunt het voormalig popicoon onvoorwaardelijk, de ander vervloekte de beste man al bij leven. Tja, zoveel mensen, zoveel meningen. Geen idee wat die man daadwerkelijk op zijn geweten had. Maar dat hij vriendschappen met kleine jongetjes aanging, tja…..daar denk ik het mijne van. Maar hej, ik heb die man nooit gevolgd en weet er het fijne ook niet van. 


Hoe kun je dat nou nog weten?

Een reactie die ik veelvuldig tegen kwam was dat het erg onwaarschijnlijk is dat je op volwassen leeftijd dergelijke details vanuit je jeugd, zo goed kunt onthouden. Als je een vlekkeloze jeugd hebt gehad gaat die vlieger waarschijnlijk wel op! Als je een traumatische jeugd of traumatische gebeurtenissen te verwerken hebt gehad, reken dan maar dat dergelijke details in je hoofd en in je geheugen staan gegrift. Deze gaan er met een beetje pech nooit meer uit! Juist dergelijke voorvallen draag je de rest van je leven in detail met je mee! En daar weet ik het fijne dan wel weer van. Oh, en als we het dan toch over de verwerking van trauma’s hebben: het is ook prettig als je meteen na het gebeurde uit de school klapt en daar niet te lang mee wacht. Tien jaar na de dood van The King of Pop was écht te lang, dat had best wat eerder gekund. Het kan niet anders, of dat zijn uitspraken van mensen die een onberispelijke jeugd hebben genoten en geen benul hebben van traumatische gebeurtenissen. Een fenomeen die je veelvuldig tegenkomt bij dergelijke berichten. De beste stuurlui staan aan wal. 

Geweest is geweest…toch?

Wat mij verbaast bij dergelijke voorvallen, is dat men het niet begrijpt dat wanneer iemand in zijn jeugd iets traumatisch te verwerken heeft gehad, deze niet meteen naar buiten is getreden. Als je dat niet hebt gedaan, dien je je mond er verder maar over te houden. Geweest is geweest! Ho, wacht even. Men gaat dan wel voorbij aan een heel belangrijk aspect: het kind van destijds! Die zijn over het algemeen helemaal niet capabel genoeg om op zo’n cruciaal moment in te zien dat er misbruik van ze wordt gemaakt of dat ze iets traumatisch meemaken. Dat zien ze vaak pas jaren later in. Als kind hadden ze er misschien geen last van, omdat ze toen nog niet bij machte waren te beseffen wat er daadwerkelijk aan de hand was. Als zij ouder worden en het besef begint te groeien dat er dingen niet in de haak waren, dan pas komen zij aan besef en verwerken toe. 

Ik weet het nog als de dag van gisteren!
Ik verplaatste me in mezelf als kind. Ook ik genoot bij tijd en wijle een aardig traumatische jeugd en kan me nog heel gedetailleerde situaties voor de geest halen. Op mijn zesde ben ik eens aangerand. Ik kan je vertellen dat ik nog exact weet hoe die man eruit zag, wat hij tegen mij zei, wat hij deed en wat dit met mij heeft gedaan! Op die leeftijd was ik onder andere door de omstandigheden van dat moment, niet bij machte om me daar tegen te verweren of om aangifte te doen. Naarmate ik ouder en wijzer werd, ging ik steeds meer inzien dat het niet oké was wat er destijds was gebeurd. En ja, toen ik die dag thuis kwam, vertelde ik mijn moeder wel degelijk wat er 

voor was gevallen. Want hoe jong ook, ergens wist ik heel goed dat het niet klopte wat die man deed. Sterker nog, ik was mondig genoeg om ‘nee’ te zeggen tegen die viespeuk. Maar er werd niet naar mijn ‘nee’ geluisterd. Mijn moeder reageerde nogal laconiek en daarmee was de kous af. Zij was op haar beurt door haar mentale gesteldheid niet bij machte om zich te realiseren en beseffen dat we aangifte moesten doen en dat ze in had moeten grijpen en me had moeten vertellen dat dit niet mijn schuld was en dat dit niet oké was. Mijn vader was destijds door dezelfde trieste omstandigheden niet in beeld. Niemand leerde mij het gevaar van vreemde mensen en ik leerde niet hoe fout dit voorval was. Als je mij en de betreffende omstandigheden niet kent, heb je daar vast je eigen gedachten en mening over. Dat is prima! Maar dat geeft niet het recht om mijn gevoel teniet te doen of mijn ouders of omgeving te veroordelen. Het hele verhaal kent men gewoon niet. Men weet slechts een fractie van waarom mijn moeder niet accurater optrad of waarom mijn vader er niet was. Zolang het hele verhaal hierachter niet bekend is, zullen mensen op hun beurt toch hun bedenkingen blijven houden. Misschien zelfs wel, ondanks dat ik ze op het hart heb gedrukt dat de omstandigheden hiertoe echt legitiem waren. Tja, en dat kan ik de mensen niet eens kwalijk nemen. Dat doe ik zelf ook. Dat is een naar trekje van de mens in het algemeen. 

Nu ben ik ouder en wijzer

Het besef dat het niet in de haak was en de nadelige gevolgen die dit met zich meebracht, ondervond ik pas jaren later! Was ik dan ook dom en naïef? Had ik als zesjarige ook meteen moeten handelen en meteen in moeten zien wat er nu daadwerkelijk gebeurde? Natuurlijk was dat wenselijk geweest! Alleen de omstandigheden en de situatie lieten dit niet toe! Het waren de verdomde omstandigheden waardoor verdere stappen niet genomen konden worden! Een trieste samenloop van omstandigheden waardoor dit voorval niet afgehandeld werd zoals had gemoeten. Pas jaren later drong er bij mij door wat er was gebeurd. Nu ik ouder en wijzer ben, weet ik wél beter en zou ik die vent zijn kop het liefste van zijn romp willen rukken. Slechts zes jaar oud was ik en ik weet de details nog als de dag van gisteren! Die kerel heeft al die tijd nog vrij rondgelopen en heeft waarschijnlijk nog veel meer onschuldige jonge kinderen lastig gevallen. Het zou mij niet verbazen als hij zelf ook niet een al te rooskleurige jeugd heeft genoten.

We zijn nu dertig jaar na dato en ik kan er geen kant mee op. Geen idee wie die man was en hoe ik hem nu nog zou moeten identificeren. Tenzij het een bekende van mij was of een of andere beroemdheid, want dan zou ik weten waar ik mijn vinger heen moest wijzen. Moet ik nu ook mijn mond maar houden en het er niet meer over hebben? Wat geweest is geweest en we hadden destijds meteen maar moeten handelen? Het zou toch fantastisch zijn als je voor jezelf op kon komen met terugwerkende kracht? In sommige gevallen kan dit, maar dit houdt dan wel in dat er gierputten open worden getrokken die mogelijk al tientallen jaren achter ons liggen! Moet tijd de reden zijn om smerige honden weg te laten komen met hun daden? Hell no!
Toen kon dat niet, als ik de middelen nu had, dan zou ik dat nu dus wel kunnen en ook zeker willen doen. Maak je maar geen zorgen, hedendaags gaat het prima met mij, dit voorval ben ik weer helemaal te boven gekomen. Ik wil alleen maar zeggen dat als ik nu de kans zou krijgen om die man alsnog aan te pakken, dat ik dat zonder twijfel zou doen! Ik kan me dan ook heel boos maken als men zo makkelijk over trauma’s van jaren geleden spreekt. Voor de slachtoffers is dit namelijk nog kakelvers, dat verjaart voor hen niet. Nooit!

Ook ik had een jeugdheld

Ik dacht aan mijn idolatie voor mijn eigen jeugdheld. Wat nou als hij ineens voor mijn neus had gestaan in mijn jeugd? Hell yeah dat ‘ie alles met me mocht en zou kunnen doen wat hij zich maar in zijn hoofd haalde! En hell yeah dat ik me dan op latere leeftijd misschien wel eens achter mijn oren had gekrabd, want ja…inmiddels ben ik ook volwassen geworden en vallen dingen dan beter en vooral, anders,  in perspectief. Een goed voorbeeld van de invloed van volwassenen op kinderen. Kinderen kijken op tegen hun ouders en idolen. Dit is vaak onvoorwaardelijk. Al behandel ik mijn kinderen nog zo slecht, ze zullen ‘altijd’ loyaal aan mij blijven. Net zo lang tot ze de leeftijd bereiken dat ze hun eigen kijk op de wereld krijgen en invullen en ze beseffen dat ik ze toch niet al te best heb behandeld al die jaren. En dan kunnen ze alsnog de keuze maken om het contact te verbreken of om me zelfs nog aan te klagen. Zo werkt dat, want we worden met de jaren wijzer. Hadden we de wijsheid die we als volwassenen hadden, ook maar als kinderen. Dat zou een hoop ellende kunnen besparen! Kinderen vertrouwen de volwassen mens, omdat zij doorgaans diegenen zijn die hen door de eerste cruciale jaren van hun leven heen loodsen. Van hen leren ze de fijne kneepjes. Wanneer daar dan misbruik van wordt gemaakt van welke aard dan ook, dan is dat natuurlijk ronduit misdadig en niet eerlijk. Want kinderen zijn onwetend en weerloos! Ze vertrouwen feilloos op jou. En het is aan ons om deze kwetsbare wezentjes te beschermen.

Trauma’s zijn geen grappen

Geen idee of die knakkers uit de documentaire de waarheid spreken. Als het zo is, vind ik het in ieder geval niet raar dat ze hier pas na al die jaren mee komen. Er waren nogal wat omstandigheden die meespeelden en meewogen. Ik hoop het oprecht niet voor ze, want wat hen dan zou zijn overkomen, valt in het niet met dat ene lullige voorvalletje waar ik mee te maken had. En toch had dat al een rake impact.

De gevolgen zijn voor altijd

Ik vond deze documentaire in ieder geval een tekenend voorbeeld voor wat een invloed trauma’s, opgelopen in je jeugd kunnen hebben op het verloop van de rest van je leven en in je volwassen leven. Misbruik, machtsmisbruik of (jeugd)trauma’s zijn geen grappen en wanneer je daar slachtoffer van wordt, dan ben je dat voor de rest van je leven. Dat is iets wat tijdloos is. Althans, van de gevolgen die het heeft dat je ooit slachtoffer was. Het is dan ook niet voor niets dat mensen met trauma’s daar op volwassen leeftijd nog last van hebben en vaak daardoor op volwassen leeftijd ook weer verknipte dingen doen of enorm vastlopen.

Sommige volwassenen doorlopen een herhaling van hun eigen jeugd bij hun eigen kinderen. Iets wat ik overigens onbegrijpelijk vind, want je weet zelf als geen ander hoe je daardoor getekend bent in je eigen leven. Volgens mij wil je dat juist niet voor je eigen kinderen!

Omstandigheden en situaties wegen in ieder geval zwaar in de samenloop van hoe dingen zich vormen en uiten. De omstandigheden en de verschillende refentiekaders die meespelen in die opzienbarende documentaire weet ik allemaal niet, maar deze zullen er onherroepelijk zijn. Voor alle partijen. Als Michael Jackson geen beroemdheid was geweest, dan was deze zaak in ieder geval een stuk minder bekend geweest en dan had er geen haan naar gekraaid. We zijn uiteindelijk allemaal maar mensen die allemaal hun eigen shit te verwerken hebben in het leven. 

Volg mij ook op
Facebook: 
Koppzorgen
en/ of op:
Judith-it

Mijn boek lezen?
 deze is verkrijgbaar op:

www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 


Gerelateerde artikelen:





tweelingen58
Geef je een stevige knuffel........
Vind het heel erg als MJ echt die dingen gedaan heeft, hoop nog steeds van niet....
Bij mij bleven ook buurtkinderen slapen en ze gingen ook bij mij in bad, spelen met veel schuim....ik was ook kind met die kinderen, maar ik ben een vrouw en niemand die mij er ooit van beschuldigd heeft dat ik iets anders, iets verbodens met ze gedaan heb, gelukkig............MJ kon zelf geen kind zijn op die leeftijd, en daarom was hij als die kinderen er waren, ook weer even kind............ik blijf hopen dat die kerels liegen, omdat ze geld willen zien.......
19-03-2019 17:44
19-03-2019 17:44 • Reageer
Schorelaar
Goed verwoord, van het pesten van vroeger heb ik jaren last gehad, tot ver in mijn volwassenheid. Maar ook andere situaties komen zomaar naar voren (nooit meer aan gedacht en opeens heb je er last van)  We hebben het ook gezien met de Me Too affaires, als of het opeens herinnerd wordt.
Maar ' de waarheid' heb ik niet in pacht, ook niet rondom MJ.
13-03-2019 21:55
13-03-2019 21:55 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Schorelaar wat verdrietig te lezen dat je zo getekend bent door het pesten van vroeger. En wat je zegt...ineens, pats boem kan iets een trigger zijn voor iets wat je ooit meemaakte. Bizar hoe dat kan werken. De waarheid omtrent MJ zal nooit boven tafel komen, dat denk ik ook ja
13-03-2019 23:01
13-03-2019 23:01 • Reageer
Karin van der Straaten
Lotgenoten voelen wat wel of niet klopt
Zoals je schrijft is t meest duidelijke voor iedereen
ik was 7 jaar en  tot 13 misschien ..er vielen  diepe gaten in mijn geheugen die nu pas  beetje bij beetje wakker worden k´maakte  dingen mee waardoor mijn hele leven is getekend, er antennes voor vervolg types op je bol gaan groeien
HOud eht nu nooit eens op... blijven knokken en ook door wat er nadien weer is gebeurd---van de hel in de sloot offe .. tja     compliment, stoereeeeeeeeeeh

13-03-2019 14:49
13-03-2019 14:49 • 2 reacties • Reageer
Judith Evelien
Karin van der Straaten Als iemand hier stoer is, ben jij het wel! Zo knap hoe jij omgaat met de gruwelijkheden waar jij mee te maken kreeg. Still going strong! 
13-03-2019 17:53
13-03-2019 17:53 • Reageer
Karin van der Straaten
Judith Evelien  klopt wel ja, aan de ene kant de sterke Ka..maar sinds de traumatherapie mag voor het eerst ook  de zwakkere kant er zijn en soms lijkt het overleven maar niet op te houden.. stoer ja en blijven lachen en ineens zomaar ontdekken dat je al oud bent oef..maar lief..dank je.. k wens mijzelf nog een stukje toe vol blijdschap en nog meer geluk dan er al is jippie en jou ook
13-03-2019 18:28
13-03-2019 18:28 • Reageer
Topper
Mooi blog. De meesten houden hun mond en doen geen aangifte. Vriendin van mij is ooit verkracht. Ze was opgelucht dat ze er zonder fysiek geweld vanaf kwam en heeft er verder niks mee gedaan. Als in aangifte ofzo.
13-03-2019 14:45
13-03-2019 14:45 • 2 reacties • Reageer
Judith Evelien
Topper Poeh, heftig van je vriendin zeg. Inderdaad fijn dat ze er zonder fysiek geweld vanaf is gekomen, maar dat doet natuurlijk niets af aan de gruwelijkheid van het gebeurde. Hopelijk komt er een dag dat ze er wel aan toe is om gerechtigheid te laten zegevieren en in te zien dat niemand haar ooit zoiets aan mag doen en dat dat het waard is om voor op te komen. 
13-03-2019 17:52
13-03-2019 17:52 • Reageer
Topper
Judith Evelien Nee die dag komt niet. Het was een wildvreemde waar ze mee date, ze was even in zijn huis en ineens ging de huisdeur op slot. Ze gaat er nooit iets mee doen. Waarom weet ik niet precies misschien uit angst voor repressailles, ik heb haar ook nooit gepushed om aangifte te doen ofzo.
14-03-2019 16:22
14-03-2019 16:22 • Reageer
De rare kwast
Ik heb ook nog niet gekeken maar feit blijft, trauma's zijn geen grapjes en blijven een leven lang bij je! Goede blog!!
13-03-2019 07:29
13-03-2019 07:29 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
De rare kwast Dank je wel! En precies wat je zegt, trauma's blijven vaak een leven lang bij je...helaas
13-03-2019 17:50
13-03-2019 17:50 • Reageer
marijke
ik heb er niet naar gekeken. Ik had er het eea over gelezen en had er geen behoefte aan om het te zien. Ik ben zelf zo gelukkig geweest een onbezorgde jeugd gehad te hebben en op dit gebied tot op heden niks heb meegemaakt. Ik ben er wel voor dat dergelijke lui gestraft moeten worden hoeveel jaar het ook geleden is. In het geval van MJ kan dat natuurlijk niet meer.
12-03-2019 22:27
12-03-2019 22:27 • 2 reacties • Reageer
Judith Evelien
marijke Het is ook best een heftige docu, groot gelijk dat je niet de behoefte hebt om er naar te kijken. En wat fijn dat jij zo'n onbezorgde jeugd had! Ik vind idd ook dat foute gasten gestraft moeten worden voor hun daden, ongeacht hoe lang dit is geleden. Slachtoffers hebben vaak ook levenslang. 
13-03-2019 17:49
13-03-2019 17:49 • Reageer
marijke
Judith Evelien 
daarom hun leven is gewoon totaal veranderd.
13-03-2019 20:19
13-03-2019 20:19 • Reageer
casapapusilor
Ik vond het ook een goede doku en geloof niet dat de beide mannen een potje zaten te liegen om er dik geld aan te verdienen. Extra triest omdat MJ naar mijn mening zelf ook één groot wandelend trauma was. Nooit de kans gehad om zich als een normaal kind te ontwikkelen en ook als volwassene ( of eigenlijk iemand die nooit echt de kans heeft gehad volwassen te worden) in een soort droomwereld leefde. Dat doet m.i.z. niets af aan zijn muzikale prestaties en de roep om zijn muziek nu te gaan boycotten vind ik belachelijk.
12-03-2019 21:11
12-03-2019 21:11 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
casapapusilor En of MJ zelf een grote wandelende trauma was! Die hele zaak is één grote trieste situatie. Voor alle partijen. Hij heeft fantastische muziek gemaakt, boycotten hoeft van mij ook niet....dan kan er nog heel wat meer in de wereld worden geboycot!
13-03-2019 17:48
13-03-2019 17:48 • Reageer
DiaantjesLife
Ik heb het (nog) niet gezien en twijfel nog steeds of ik het wel wil gaan zien. Ik was 18 toen het mij overkwam en heb dat ook pas na een lange tijd goed kunnen vertellen. Alleen bij mij speelde een schuldgevoel mee, aangezien ik toch op een leeftijd was dat je hoort te weten wat fout is......... Mensen snappen het ook niet of willen het niet snappen! Je hebt een geweldige blog geschreven en ik sluit me helemaal bij jouw visie aan. Zodra je eraan toe bent, dan kun je er ook pas over praten. Zeker in dit geval, want MJ was nu ook niet zomaar een persoon..............
12-03-2019 21:10
12-03-2019 21:10 • 2 reacties • Reageer
Judith Evelien
DiaantjesLife Maf hoe dat werkt hé? Dat je gewoon een schudgevoel over iets hebt, wat verre van jouw schuld was! Zulke dingen vergen tijd voordat je ze beseft, er is nogal wat gebeurd. Wat je zegt, heel veel mensen snappen niet hoe een trauma is of werkt. Idd,  MJ was niet zomaar een persoon, de hele wereld kijkt mee met deze zaak. Die docu loopt niet weg, wellicht heb je later de behoefte om het alsnog te kijken en anders gewoon lekker niet. Het is nogal schokkend en gedetailleerd wat er wordt verteld. Mij intrigeerde vooral die aspecten die ik mijn blog heb omschreven. 
13-03-2019 17:46
13-03-2019 17:46 • Reageer
DiaantjesLife
Judith Evelien Ik denk inderdaad dat ik het niet ga kijken, ik wil ook niet dat het bij mij dingen omhoog gaat halen die ik een plekje gegeven heb. Vergeten doe ik het nooit! 
13-03-2019 21:07
13-03-2019 21:07 • Reageer
Flying Eagle
Goed beschreven weer...
12-03-2019 18:06
12-03-2019 18:06 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Flying Eagle Thnx! 🌷
12-03-2019 19:46
12-03-2019 19:46 • Reageer
Piteke van der Meulen
Wat een goed blog. Met veel interesse gelezen. Ik heb de docu niet gezien, maar snap ook dat slachtoffers veel later echt gaan spreken.
12-03-2019 17:28
12-03-2019 17:28 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Piteke van der Meulen Dank je wel! Voor veel mensen is het blijkbaar wel onbegrijpelijk dat slachtoffers pas later spreken, helaas. Was het maar waar dat je na tien jaar kon zeggen: 'Zo, en nu heb ik er geen last meer van, want we zijn nu tien jaar verder...' Naarmate je ouder wordt verandert je perceptie en de betekenis aan dingen die zijn gebeurd. 
12-03-2019 19:48
12-03-2019 19:48 • Reageer
Annemiek

Wat heftig wat jou is overkomen en wat verdrietig. Het is ook heel moeilijk dat niemand voor jou die stappen kon nemen die op dat moment noodzakelijk waren. Ook ik heb een verhaal wat een beetje lijkt op jouw verhaal. Ik zat nog op de basisschool toen er vaak een man, in het park bij mijn school in de buurt, liep. Ik vond hem wel aardig. Hij moest een keertje plassen en ik liep door. Een poosje later heb ik dit aan mijn moeder verteld en mijn ouders hebben de politie gebeld.  Er is dus verder niks gebeurd, gelukkig maar ik heb nooit begrepen wat er nu verkeer was aan wat hij deed. (Tot ik wat ouder werd.) Mijn ouders en de politieman (rechercheur vermoed ik) hebben mij gewaarschuwd dat ik niet meer met hem mee mocht lopen. Ik voelde mij als kind schuldig omdat hij best wel lief was. Sinds dat voorval moest ik met de fiets naar school in plaats van lopend. Nadien heb ik ook nooit echt last meer gehad. Wel dat hij contact wilde zoeken maar ik fietste snel weg en vertelde het aan mijn ouders. Die belde dan weer de politie.

Een trauma is vaak blijvend. Dit voorval is niet zo zeer een trauma meer. Er zijn dingen die ik als kind heb meegemaakt die voor mij vele male erger geweest zijn. Dat heeft veel impact gehad maar dan op een totaal andere manier. Dat soort dingen vergeet je niet. De een kan er wel over praten de ander niet. Maar of de zaak van MJ zo veel aandacht gehad zou hebben en ook zo veel jaar na de dood van een (mogelijke) dader weet ik niet. Als de baker om de hoek dit soort dingen gedaan heeft weet de straat er van, de wijk, wellicht de woonplaats maar nooit de hele wereld. Dat maakt het zo lastig.

Ik vind het dapper van je dat je dit blog geschreven hebt. Dank je wel voor je openheid en eerlijkheid.

12-03-2019 13:08
12-03-2019 13:08 • 2 reacties • Reageer
Judith Evelien
Annemiek Dat voorval was slechts een voorbeeld om uit te leggen hoe het werkt met verwerken van iets heftigs. Het werkt niet zo eenvoudig als men in de media doet voor komen, daar gaat heel wat aan vooraf. Wat ik meemaakte was inderdaad verdrietig, maar is niets vergeleken bij andere elementen van mijn jeugd en wat die jongens in die documentaire overkwam (als het waar is).  Precies wat jij aanhaalt over dat schuldgevoel jegens die man, is het gevaar en het oneerlijke aan volwassenen die het verkeerde met kinderen voor hebben. Fijn dat jouw ouders destijds wel accuraat op hebben getreden! Wie weet wat er was gebeurd als je die man nog meer was gaan vertrouwen en je loyaliteitsgevoel jegens heb nog groter was geworden? Daar wil je gewoon niet over nadenken! En inderdaad, trauma's schud je niet even van je af omdat er toevallig al tien jaar overheen is gegaan. Dat draag je vaak heel je leven met je mee, dat was ook het punt wat ik met dit blog wilde maken. Ik vond het ook lastig om dit blog te schrijven en te publiceren, maar ik kon het niet laten liggen dat men zo makkelijk omgaat met traumaverwerking. Zo werkt het gewoon niet! Dat ben je na 10, 20 of 30 jaar gewoon nog niet vergeten en ook alle details vaak niet, al was je nog heel erg jong. 
12-03-2019 15:12
12-03-2019 15:12 • Reageer
Annemiek
Judith Evelien Dat klopt het was een voorbeeld en zo zullen er wel meer zijn in jouw leven. Dat geloof ik zeker. Trauma's draag je mee, je hele leven. De ene keer is het heftiger en de andere keer is het even rustig. Een trauma vormt je, ongeacht op welke leeftijd dit gebeurd. 
12-03-2019 16:00
12-03-2019 16:00 • Reageer
Encaustichris
Hele goede blog! Ik heb de docu niet gezien, en ook geen behoefte om ernaar te kijken. We zullen de waarheid nooit weten. Wat ik wel weet is dat trauma's levens kapot kunnen maken. Ik zie het in mijn omgeving, en vind dat hartverscheurend! Knap geschreven!!
12-03-2019 13:01
12-03-2019 13:01 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Encaustichris We zullen de waarheid inderdaad nooit te weten komen. En wat je zegt, een trauma schakel je niet zomaar even uit omdat het toevallig al tien jaar is geleden. Dat was dan ook precies mijn punt met dit blog. Dat is iets wat in de reacties op deze documentaire veelvuldig terug komt in reacties en opmerkingen. Je hoeft die documentaire niet gezien te hebben om te weten dat MJ er een eigenaardige manier op na hield in de omgang met kinderen. Ik heb de documentaire wel gezien en pfff....ik vind het nogal schokkend. Ook in deze documentaire komt goed naar voren hoeveel invloed omstandigheden, context en referentiekaders hebben op trauma's. Dat intrigeerde mij vooral. 
12-03-2019 15:07
12-03-2019 15:07 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Goed geschreven. Vreselijk wat je moest meemaken. "Afgehandeld"? Ja, er had iets mee gedaan moeten worden, maar daarmee wordt het niet ongedaan gemaakt... De een wijst op de sterrenwaas, dus dat mensen 'verblind' zijn om het feit dat MJ een popidool was. De andere kant zegt: was er ook zoveel tumult geweest en een docu ontstaan om een totaal onbekende? Ik weet het niet. Ik kan niet geloven dat hij zulks deed. Wel dat hij zich kinds gedroeg. De boycot om geen muziek meer van hem te draaien vind ik volslagen losstaand. Hoorde vanochtend nog "Bad" op de radio. Ik dacht: "Hij heeft zoveel mooiere liedjes gemaakt..."
We zullen de waarheid nooit kennen.
12-03-2019 11:32
12-03-2019 11:32 • 3 reacties • Reageer
Judith Evelien
Ingrid Tips en meer Wat ik meemaakte was slechts eenmalig en niet structureel. Als dit destijds meteen 'af was gehandeld' dan was het inderdaad niet ongedaan gemaakt, maar was er wel gebeurd wat er had moeten gebeuren en had ik geleerd dat niet iedereen te vertrouwen is, dat het niet mijn schuld was en had me dat op latere leeftijd in ieder geval een soort van straatvrees uitgespaard. Dat verhaal van die documentaire was voor mij vooral inspiratie voor het fenomeen dat ik overal maar las dat het zoveel jaren geleden was en dat ze alles meteen maar op moesten biechten en dat het nogal ongeloofwaardig is dat ze nog zoveel weten uit die tijd, omdat ze zo vreselijk jong waren. Dat doet trauma/ misbruik met een mens! Wat er wel of niet gebeurd is in die hele MJ affaire, de beste man zal vast niet helemaal onschuldig zijn, ik geloof wel degelijk dat hij het een en ander op zijn kerfstok gehad moet hebben...dat gaat echt wel verder dan alleen maar kinds gedrag. Door zijn eigen jeugd heeft hij nooit geleerd hoe normale relaties met volwassenen aan te gaan, hij kon immers nooit normaal kind zijn en had verre van een normale jeugd. Hij heeft niet gezond volwassen kunnen worden. Zijn omgang/ relaties met kinderen, was waarschijnlijk zijn uiting van trauma's en of misbruik in zijn eigen jeugd. Misschien dat hij daardoor grenzen over ging die hij nooit over had moeten gaan. 
12-03-2019 15:02
12-03-2019 15:02 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Judith Evelien nogmaals: We zullen de waarheid nooit kennen (althans, wat MJ) betreft.
"Slechts eenmalig", wel een maal teveel.
12-03-2019 15:29
12-03-2019 15:29 • Reageer
Topper
Judith Evelien Goede analyse.
13-03-2019 14:42
13-03-2019 14:42 • Reageer