×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Hallo Hengelo, dag Hengelo

Hallo Hengelo, dag Hengelo


Ik heb een haat/ liefde verhouding
met deze stad

Afgelopen weekend stond bol van de gezellige festiviteiten. Het feest begon voor mij op zaterdag al. Met de trein vertrok ik richting Enschede, want ik ging op visite bij mijn lieftallige nicht. Wij delen een flink arsenaal aan geschiedenis, maar zien en spreken elkaar veel te weinig. Toch is het altijd als vanouds en vertrouwd wanneer we elkaar weer zien. Aan één woord of een blik, hebben wij vaak genoeg. Dat was vroeger zo en dat is nu nog steeds zo!
Voordat de trein zijn entree in Enschede deed, had deze eerst een korte stop in Hengelo. Bij het naderen van Hengelo, zag ik de welbekende toren van het stadhuis al boven de skyline uit toornen. Diezelfde toren was jarenlang het uitzicht van mijn moeder geweest. Dus de aanblik van die toren doet wat met mij, iedere keer weer, wanneer ik dat karakteristieke ding weer in mijn vizier krijg. Wellicht was die toren het laatste beeld wat mijn moeder heeft gezien, toen ze voor het laatst uit haar raam keek. Hengelo. Een stad met vreugde, maar ook een stad met een zwarte rand. Althans, voor mij. 

Ik groeide er op

Die twee uitersten zorgen ervoor dat een bezoek aan deze stad, vaak beladen is voor mij. Beelden, herinneringen, momenten en leeftijden flitsen in willekeurige volgorde voorbij. Een stad die ik lange tijd heb gekoesterd, waar ik me veilig voelde, waar ik onbevangen kon zijn en een stad die me vertrouwd was; ik groeide er op. Ik had er vrienden, vriendinnen, ja…ook mijn eerste vriendjes, die had ik daar. Ik was er kind, ik ging er naar school en voor een groot deel werd ik er gevormd. Hengelo is ook de stad waar mijn moeder stierf. Het is de stad waar zij diepe dalen kende en intense worstelingen. Ook ik kende intense worstelingen in deze stad. Die twee uitersten, die kunnen mij nog tot diep in mijn hart raken en de overblijfselen van dat overweldigende gevoel, die kunnen me nog steeds overmannen bij een bezoek aan Hengelo. 

De trein ging weer Verder

Toen de trein weer aanstalten maakte en station Hengelo achter zich liet, gleden de mijmeringen ook langzaam weer van mij af. Ik naderde station Enschede. Nog een stad met een geschiedenis. De stad waar ik ben geboren en waar ook vele herinneringen liggen verborgen. Ze worden weer levend als ik er weer voet op bodem zet. Minder beladen als Hengelo, maar net zo levendig en veelbetekenend. Twee steden die mijn basis vormen en waar het allemaal begon. Nog iedere keer magisch als ik er ben, alsof ik een reis in het verleden maak en waar verleden en heden elkaar de hand schudden. 

Het mooie wint het
van het pijnlijke

Afgelopen weekend was er alleen maar vreugde in beide steden. Ik maakte een trip down memorylane, deed die dingen die ik in mijn jeugd ook zo leuk vond! In gezelschap van mijn nicht, kletsten we honderduit op het terras, we dronken een cocktail in een andere gezellige tent en dropen al giebelend weer af naar huis. Sommige dingen veranderen niet en blijven net zo leuk en mooi als ze altijd al waren. Ik genoot er van! 

De dag erna bezocht ik samen met mijn broer, zijn kinderen, mijn eigen meiden en met opa en oma, het familiepretpark, waar ik als kind ook heerlijk heb gespeeld. Sommige attracties waren nog exact als toen, alsof de tijd had stil gestaan. Ook bij de mooie dingen staat de tijd stil en dat had dit weekend duidelijk de overhand. Bijzonder om deze trip down memorylane, samen met de dierbaarste mensen uit mijn leven te maken, bijzonder dat mijn meiden kennis maakten met een plek waar ik zelf als kind heerlijke en onbevangen momenten heb beleefd. Mooi hoe sommige dingen blijven zoals zij zijn en zo voor altijd levendig en onderdeel van mij blijven. En wat ik nog wel het mooiste vond om te ondervinden afgelopen weekend, is hoe de moeilijke en verdrietige dingen, langzaam zijn berusting vinden en daardoor de mooie dingen overheersen en blijven zoals zij zijn. Zo wint het moois het van het verdrietige. Ja, bepaalde beelden en herinneringen blijven kwetsbaar en zullen nooit leuk worden, terwijl al het mooie en fijne dit wel altijd zal blijven.

(Bron foto header: Wikimedia commons)

Volg mij ook op
 

Gerelateerde artikelen:




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties