×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Hallo Hengelo, dag Hengelo

Hallo Hengelo, dag Hengelo


Ik heb een haat/ liefde verhouding
met deze stad

Afgelopen weekend stond bol van de gezellige festiviteiten. Het feest begon voor mij op zaterdag al. Met de trein vertrok ik richting Enschede, want ik ging op visite bij mijn lieftallige nicht. Wij delen een flink arsenaal aan geschiedenis, maar zien en spreken elkaar veel te weinig. Toch is het altijd als vanouds en vertrouwd wanneer we elkaar weer zien. Aan één woord of een blik, hebben wij vaak genoeg. Dat was vroeger zo en dat is nu nog steeds zo!
Voordat de trein zijn entree in Enschede deed, had deze eerst een korte stop in Hengelo. Bij het naderen van Hengelo, zag ik de welbekende toren van het stadhuis al boven de skyline uit toornen. Diezelfde toren was jarenlang het uitzicht van mijn moeder geweest. Dus de aanblik van die toren doet wat met mij, iedere keer weer, wanneer ik dat karakteristieke ding weer in mijn vizier krijg. Wellicht was die toren het laatste beeld wat mijn moeder heeft gezien, toen ze voor het laatst uit haar raam keek. Hengelo. Een stad met vreugde, maar ook een stad met een zwarte rand. Althans, voor mij. 

Ik groeide er op

Die twee uitersten zorgen ervoor dat een bezoek aan deze stad, vaak beladen is voor mij. Beelden, herinneringen, momenten en leeftijden flitsen in willekeurige volgorde voorbij. Een stad die ik lange tijd heb gekoesterd, waar ik me veilig voelde, waar ik onbevangen kon zijn en een stad die me vertrouwd was; ik groeide er op. Ik had er vrienden, vriendinnen, ja…ook mijn eerste vriendjes, die had ik daar. Ik was er kind, ik ging er naar school en voor een groot deel werd ik er gevormd. Hengelo is ook de stad waar mijn moeder stierf. Het is de stad waar zij diepe dalen kende en intense worstelingen. Ook ik kende intense worstelingen in deze stad. Die twee uitersten, die kunnen mij nog tot diep in mijn hart raken en de overblijfselen van dat overweldigende gevoel, die kunnen me nog steeds overmannen bij een bezoek aan Hengelo. 

De trein ging weer Verder

Toen de trein weer aanstalten maakte en station Hengelo achter zich liet, gleden de mijmeringen ook langzaam weer van mij af. Ik naderde station Enschede. Nog een stad met een geschiedenis. De stad waar ik ben geboren en waar ook vele herinneringen liggen verborgen. Ze worden weer levend als ik er weer voet op bodem zet. Minder beladen als Hengelo, maar net zo levendig en veelbetekenend. Twee steden die mijn basis vormen en waar het allemaal begon. Nog iedere keer magisch als ik er ben, alsof ik een reis in het verleden maak en waar verleden en heden elkaar de hand schudden. 

Het mooie wint het
van het pijnlijke

Afgelopen weekend was er alleen maar vreugde in beide steden. Ik maakte een trip down memorylane, deed die dingen die ik in mijn jeugd ook zo leuk vond! In gezelschap van mijn nicht, kletsten we honderduit op het terras, we dronken een cocktail in een andere gezellige tent en dropen al giebelend weer af naar huis. Sommige dingen veranderen niet en blijven net zo leuk en mooi als ze altijd al waren. Ik genoot er van! 

De dag erna bezocht ik samen met mijn broer, zijn kinderen, mijn eigen meiden en met opa en oma, het familiepretpark, waar ik als kind ook heerlijk heb gespeeld. Sommige attracties waren nog exact als toen, alsof de tijd had stil gestaan. Ook bij de mooie dingen staat de tijd stil en dat had dit weekend duidelijk de overhand. Bijzonder om deze trip down memorylane, samen met de dierbaarste mensen uit mijn leven te maken, bijzonder dat mijn meiden kennis maakten met een plek waar ik zelf als kind heerlijke en onbevangen momenten heb beleefd. Mooi hoe sommige dingen blijven zoals zij zijn en zo voor altijd levendig en onderdeel van mij blijven. En wat ik nog wel het mooiste vond om te ondervinden afgelopen weekend, is hoe de moeilijke en verdrietige dingen, langzaam zijn berusting vinden en daardoor de mooie dingen overheersen en blijven zoals zij zijn. Zo wint het moois het van het verdrietige. Ja, bepaalde beelden en herinneringen blijven kwetsbaar en zullen nooit leuk worden, terwijl al het mooie en fijne dit wel altijd zal blijven.

(Bron foto header: Wikimedia commons)

Volg mij ook op
 

Gerelateerde artikelen:




Marion's World
Judith, overeenkomst zoveel..... ;-) Enschede. Niet opgegroeid, maar daar woonde wel een deel van mijn familie, die ik inmiddels allang uit het oog verloren ben, maar in mijn boek komen ze nog ter sprake ;-)
23-08-2018 20:39
23-08-2018 20:39 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Nice! Tukkers rulez 😁
23-08-2018 21:32
23-08-2018 21:32 • 1 reactie • Reageer
Marko.Zwier
twente = mooi ook Almelo Borne Hengelo en Enschede waar ik ook veel herinneringen heb. 👍❤️😄
23-08-2018 17:52
23-08-2018 17:52 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Twente is en blijft zeker, heel erg mooi!
23-08-2018 17:55
23-08-2018 17:55 • Reageer
marijke
dat pretpark was dat De Waarbeek soms?? Ik heb 10 jaar in Schöppingen gewoond net over de grens bij Enschede. Elke week deden wij onze boodschappen in Enschede. We hebben er nog vrienden wonen. Met onze kinderen gingen we naar de Waarbeek wat toen begin jaren 70 een heerlijk pretpark was.
09-08-2018 23:21
09-08-2018 23:21 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Ja, de Waarbeek! Wat leuk dat jij het (her)kent! Ik heb er als kind heerlijke tijden gekend 😊 Dus jij hebt ook geschiedenis in ‘t oosten des lands? Ook ik heb nog familie wonen in Hengelo en Enschede, dus kom er nog wel eens.
09-08-2018 23:25
09-08-2018 23:25 • 1 reactie • Reageer
conny_vdveen
Herkenbaar, ik kom natuurlijk niet uit hengelo 😊 ik ben geboren in een klein dorpje in friesland. Mijn moeder woont er nog steeds. Altijd als ik de brug over rijd slaat mijn hart een slag over... een brok van verdriet wegslikken... Zelfs na al de jaren......  Mooie blog. Prachtig geschreven. Even werd ik meegenomen in je verhaal. Dapper zo'n trip langs memorylane. Fijn dat er ook mooie herinneringen zijn aan die plekken die voor jou toch een speciale betekenis hebben. 
02-08-2018 22:19
02-08-2018 22:19 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Wat een mooie en lieve reactie, dank je wel! Die herinneringen worden gewoon iedere keer bij het naderen van die plaats, weer levend. Dat zal waarschijnlijk de rest van ons leven zo blijven, het hoort bij ons.
09-08-2018 23:27
09-08-2018 23:27 • Reageer
Encaustichris
Fijn dat de mooie herinneringen overheersten dit weekend! Je was in het grote Hengelo, mijn jeugd ligt in het kleine (in Gelderland) :-)
01-08-2018 02:01
01-08-2018 02:01 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dus wij zijn beiden een Hengeloër! 
01-08-2018 09:05
01-08-2018 09:05 • 1 reactie • Reageer
Soberana
Mooi geschreven. Goed dat het moois het uiteindelijk van het verdrietige wint: dat is gezonde veerkracht.❤️
01-08-2018 01:17
01-08-2018 01:17 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Precies zoals je het zegt
01-08-2018 09:05
01-08-2018 09:05 • Reageer
bijlenie
dat heb je mooi beschreven !
31-07-2018 19:30
31-07-2018 19:30 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel!
01-08-2018 09:05
01-08-2018 09:05 • Reageer
Annemiek
Wat heb je een mooi blog geschreven. Mooi om zo een klein stuikje te mogen lezen over deze plekken. Sommige plekken zullen altijd onderdeel blijven van je herinnering.
31-07-2018 17:48
31-07-2018 17:48 • Reageer
Schorelaar
het blijft bijzonder dat herinneringen zo opgeroepen kunnen worden, een geur, een stem, een weg, een toren van een stadshuis. Voel je je goed dan komen de mooie herinneringen aaneengeschakeld binnen, voel je je niet goed dan lijkt je leven een poel van ellende
31-07-2018 16:07
31-07-2018 16:07 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Mooi gezegd en helemaal waar!
31-07-2018 18:04
31-07-2018 18:04 • Reageer
Hans van Gemert
Mooi geschreven. Een bezoekje aan MemoryLane heeft altijd wel zijn verdrietige, weemoedige en gelukkig ook mooie kanten.
31-07-2018 14:07
31-07-2018 14:07 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dat ondervind ik iedere keer weer als ik daar kom
31-07-2018 15:19
31-07-2018 15:19 • Reageer
FrutselenindeMarge
Deels herkenbaar ik ben geboren waar mijn pap nu weer woont maar er verhuist met 1. De plaats van mijn kindertijd kom ik amper meer
31-07-2018 13:08
31-07-2018 13:08 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Toch zullen dat altijd speciale plekken blijven
31-07-2018 15:19
31-07-2018 15:19 • 1 reactie • Reageer