Het begon met de yoghurt


Er was geen ontkomen aan

Onderweg naar de winkel, gleed ik uit over een pak yoghurt, die ik totaal over het hoofd had gezien. Blijkbaar had dat ding mij ook over het hoofd gezien, want het ging niet even opzij voor mij. Lang uit op mijn plaat ging ik! Door de adrenaline kon ik zo niet vaststellen of ik me nou pijn had gedaan of niet. Meteen stond ik weer op, vloekend naar dat rottige pak. Het hielp niets. Het enige wat het opleverde was dat de toeschouwers die eerst nog verschrikt toekeken, nu voorzichtig begonnen de gniffelen. Ik trok me er niets van aan en wilde mijn weg naar de winkel weer vervolgen. Echter zat ik helemaal onder de yoghurt. 

Dat kon er ook
nog wel bij

Toen ik langs een vuilcontainer liep, lag er ook een afgedankte tafelkleed naast. Voor mij een uitkomst op dat moment, want bij gebrek aan beter, diende het mooi als een uit de kluiten gewassen poetsdoek en kon ik mezelf weer van de yoghurt ontdoen. Voldaan smeet ik het tafelkleed weer op de vuilnishoop. Ik stapte opzij om weer een poging te doen om mijn programma te vervolgen. Ik had nog wel meer te doen vandaag. Ik zal nog geen vijf stappen hebben gezet toen ik een tandpasta walm rook. In de eerste instantie kon ik niet ontdekken waar het vandaan kwam, maar al gauw bleek het onder mijn schoenzool vandaan te komen. Waarschijnlijk was ik op een aftandse tandpasta tube gaan staan toen ik mezelf schoon aan het vegen was met dat tafelkleed. Dat kon er ook nog wel bij! Nu rook ik niet alleen naar zure yoghurt, maar ook naar ranzige tandpasta.
 Ik besloot me er deze keer niets van aan te trekken en bedacht me dat ik straks in de winkel mijn schoenen maar extra af moest vegen aan de mat bij de entree. Dat zal de meeste smurrie wel van mijn schoenzolen afvegen. Zo gezegd, zo gedaan. Al deed het niets aan de walm die ik bij me droeg.

Het kan nog erger

Toen ik later thuis kwam, bleek de tandpasta op miraculeuze wijze, ook in mijn haar terecht te zijn gekomen. Vandaar dat de geur bleef overheersen. Onder de douche onderwierp ik mezelf aan een stevige schrobbeurt. Toch bleef ik een indringende menthol geur ruiken! Gek werd ik er van en in een impulsieve bui besloot ik de schaar te pakken en mijn haren te kortwieken! Hoppa, weg met dat overtollige haar en die vieze lucht. Hoe het kwam, weet ik niet, maar nog steeds zat die indringende geur in mijn neus. Het dreef me tot waanzin! Moest ik dan nog rigoureuzere stappen ondernemen?

Het was echt niet meer te harden en ik greep naar een doosje lucifers. Ik stoof naar de woonkamer en hoopte dat dit laatste redmiddel dan zijn vruchten af zou werpen en die vreselijke lucht deed verdrijven. Ik ging door mijn knieën, streek de lucifer af en….stak een geurkaarsje aan. 

Doe jij ook mee met de schrijfuitdaging van januari 2018 van Hans van Gemert? Klik hier

Word lid en beloon de maker en jezelf!