Het leed dat, niet groeten heet!


Een fenomeen waar ik me vooral van bewust word, wanneer ik mijn oudste naar school toe breng…

Als ik mijn dochter naar haar klas heb begeleid, vertel ik haar bij het afscheid nemen steevast hoeveel ik van haar houd en dat ik zo vreselijk trots op haar ben, omdat ze het zo goed doet. Glunderend kijkt ze me dan aan met haar eigenwijze sproetjes. En dan voel ik hoe intens ik het meen wat ik haar zojuist influisterde. Dit is het leukste onderdeel van het naar school brengen van mijn dochter. En tevens ook het enige leuke hiervan. 

Het lijkt vaak wel een wedstrijd.
En wat voor een!

De rompslomp daaromheen kan me echt zo gestolen worden. Het heeft af en toe wel iets weg van een soort van vreemde wedstrijd. Als je vijf minuten te vroeg bent, sta je als een veestapel te wachten tot de deuren van de school  open gaan. Wanneer het moment dan daar is, dan wil de hele meute tegelijk naar binnen. Alsof er aan de andere kant van de deuren een popster,  handtekeningen uit staat te delen. Niets is minder waar,  het betreft slechts een leerkracht die iedereen bij binnenkomst een hand geeft. Een mooi gebaar maar niet bevorderlijk voor de doorstroom van deze mensenmassa. En ook niet voor mijn humeur overigens.

Na het handen schudden moeten we een flinke trap op, die direct aansluit op een kruising van verschillende gangen. Die moeten we dan oversteken om ons vervolgens door klapdeuren heen te wurmen in een smalle gang. Jasje ophangen, en dan de juf nog de hand schudden, alvorens we de klas van mijn dochter betreden.

In mijn weg naar buiten mag ik
die jungle dan weer doorstaan

Als ik mijn oudste dochter naar school breng, kom ik onderweg verschillende bekende gezichten tegen. Stuk voor stuk begroet ik ze iedere keer weer met enthousiasme. Maar het lijkt wel of men het unaniem tot kunst heeft verheven om bekende gezichten zo hard als je kunt te negeren. Je scoort extra punten als je je hoofd nonchalant de andere kant op draait bij de eerste herkenbare trekjes. Bonuspunten zijn inbegrepen wanneer je pertinent niets terug zegt wanneer iemand jou gedag zegt.

 Als ik die ene buurvrouw, die me twee weken geleden op een borrel nog amicaal voorstelde eens een theetje te doen, omdat ik toch wel aangenaam gezelschap ben, enthousiast begroet, krijg ik een vernietigende blik terug. Drank maakt meer stuk dan je lief is. Daar is zij het levende bewijs van. 

Ik blijf groeten, of je het nu
leuk vindt of niet!

Maar ik blijf stug, enthousiast begroeten. Hoe vernietigend die blik ook mag zijn. Ook de eeuwig chagrijnige buurman van een eindje verderop, ontkomt niet aan mijn begroeting. Zoals verwacht, kijkt hij star de andere kant op, terwijl onze blikken 7 meter voor we elkaar passeerden, al kruisten. Hij heeft me dus echt wel gezien. Voor zowel die betreffende buurvrouw als buurman, zal ik mijn lach niet minder laten stralen.

Weer terug naar huis

Als ik de trap naar de beneden weer bereik, belemmert een moeder met een klein kindje die nog maar net kan lopen, de doorstroom. In mijn optiek is dit niet het moment om je kindje zelfstandig de trap af te laten dalen in deze drukte. Maar ze neemt de tijd en moedigt het kindje aan. Een aandoenlijk tafereel in de drukte op deze ochtend. Ware het niet een totaal verkeerde inschatting van deze moeder, in deze context. Want door het getreuzel wat het oplevert, loopt de trap vast en stagneert de doorstroom van zowel naar boven, als naar beneden. Mensen raken geërgerd en ik geef toe, daar ben ik er nu ook eentje van. Al was ik voor dit voorval al geërgerd door het gebrek aan fatsoenlijk groeten.

Als het zoveelste bekende gezicht weer vakkundig de andere kant op kijkt, begin ik hard op te gniffelen. Het gaat er echt steeds meer op lijken of ik in een buurt vol mensenschuwe mensen woon en of men menselijk contact schuwt. Echt, er gebeurt niets wanneer je elkaar aankijkt en elkaar vriendelijk gedag zegt…echt niet!

Is het iets Amsterdams, of..?

Ik erger me er vreselijk aan dat het gros van de mensen ’s morgens niet het fatsoen op kan brengen om dit te doen. Ik word er altijd zo vrolijk van wanneer iemand mij met een vriendelijk gezicht begroet. Ik kan me niet voorstellen dat dit voor een ander niet zo is. Dit fenomeen speelt zich echter niet alleen in de ochtend af, bij het naar school brengen van mijn dochter. Tegenwoordig lopen mensen elkaar op straat liever straal voorbij dan elkaar een blik waardig te gunnen. Of is dit gewoon iets typisch Amsterdams? Hoe dan ook, dat hele naar school breng gebeuren….ik gruwel ervan! 

Volg mij ook op
 

Instagram: @judithevelien
           en op               
    Facebook: www.facebook.com/koppzorgen

Mijn boek lezen?
 

deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!