×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








I kill giants


Ze had een missie

Zo kopte de titel van de film die wij onlangs keken. Voor mij een veelbetekenende film. Alleen al de titel was veelzeggend. Een ietwat vreemd, maar aandoenlijk en wijs meisje, ging haar grootste angst te lijf, middels het bevechten van zogenaamde reuzen. Deze stonden in werkelijkheid voor de angsten die zij nog niet onder ogen kon komen. 
Ze hield zich bezig met een plan om de zogenaamde reuzen te bestrijden. Ze maakte hele strategieën, analyses, plannen en verdelgingsmiddelen en ging daar helemaal in op. Hierdoor had ze geen oog voor haar omgeving en toonde ze hier eveneens geen enkele interesse in. Ze had een missie en dat stond op nummer 1. Al haar tijd en al haar energie stak ze daar in.

Ze had niemand
nodig

Iedereen die toenadering zocht, die hield zij op afstand. Eén meisje lukte het om dichterbij te komen en die liet ze toe in haar wereld. Zij vocht met haar mee, maar ze was wel wat bangig. Het was haar angst die haar er telkens van weerhield om zich helemaal te geven. Tot ergernis van het eigenzinnige meisje.

 Dat zorgde er ook telkens voor dat ze haar vriendinnetje aantrok en afstootte. Wild sloeg ze om zich heen, bij iedereen die dichterbij kwam en ook tegen de wereld. Ze was hard, ze was fel, ze was meedogenloos. Dat was ook nodig om haar missie na te kunnen blijven streven, dat was nodig om de stad te redden en het was vooral nodig om haar eigen wereld niet ten onder te laten gaan.

Dit was haar manier
van uiten

En niemand die dit zag, niemand die dit begreep. Slechts de eigenzinnige manier van uiting die dit meisje er aan gaf, dat was wat de wereld zag. Dat was wat haar omgeving zag. Op school had ze het zwaar, de pestkop van de klas, moest uiteraard haar hebben. Maar ze hield zich kranig staande en ze schuwde er niet voor om hard terug te slaan en voor zichzelf op te komen. Eigenlijk was de pestkop een prima uitlaatklep voor haar frustratie en onmacht, het hielp haar om haar nog harder te verdedigen en nog harder te knokken tegen de zogenaamde reuzen. Ze ging er vol voor!

Het is niet eerlijk!

Het ging ten kostte van alles en van iedereen, maar vooral van haar zelf. Tot die conclusie kwam ze later zelf ook. Door dit toe te geven aan zichzelf en voorzichtig te voelen waar de angst voor stond, lukte het haar om te begrijpen waar ze nu zo bang voor was. Haar moeder was heel erg ziek en in werkelijkheid knokte ze er keihard voor om die ellendige ziekte te verdrijven. Ze kon het niet aan om haar moeder zo ziek en zo kwetsbaar te zien. En jemig, wat herkende ik dat!

Ook ik had momenten dat ik mijn moeder tijdens haar ziekte, niet onder ogen kon komen. Het was te pijnlijk en te verdrietig om haar zo te zien. Zo was zij namelijk niet. Dat was niet mijn moeder, het was haar ziekte! En die stomme ziekte, verpestte alles en deed heel ons gezin pijn. Nee, die wilde ik niet zien, die kon ik niet zien….ik kon het niet! En daar voelde ik me dan vervolgens weer schuldig om, want ik heb mijn moeder wel eens opzettelijk vermeden of ik ben onnodig kwetsend of bot geweest tegen haar. Een element die me nog steeds heel veel verdriet doet.

Ik zag alleen maar
die ziekte

Ik wilde niets anders dan mijn moeder in mijn armen sluiten en samen haar schrijnende ziekte verdrijven. Maar ik zag mijn moeder niet meer, ik zag alleen nog maar haar ziekte en die vond ik eng. En niet een klein beetje eng; ik was er doodsbenauwd voor! Die doodsangsten ontvouwde een onverwoestbaar pantser van roestvrij staal. Geen kogel kwam daar doorheen, geen liefde kwam daar doorheen. Ik wilde het niet, maar had het nodig om overeind te blijven. Dat dikke pantser heeft me overal doorheen geloodst en heeft het mogelijk gemaakt om die rotziekte te doorstaan. 

Dat is precies wat ik dat meisje zag doen. Dat kleine, ietwat eigenzinnige, maar hulpeloze en machteloze meisje. Uiteindelijk lukte het haar om langs de ziekte heen te kijken en haar moeder in haar armen te sluiten. Het onvermijdelijke ging gebeuren en dat kon ze niet voorkomen. 

Ooit was ik
 dat meisje

En heel af en toe verschijnt er nog een glimp van dat meisje. Ook voor mij kwam dat onvermijdelijke afscheid en ook ik moest accepteren dat die schrijnende ziekte, sterker was dan wat dan ook. De moeilijkste worsteling van mijn leven. Een strijd die niet eerlijk was! Een kind is nooit zomaar defensief en hard, daar zit een verhaal achter. De kans bestaat dat het een grote, eenzame strijd levert. Eentje waarin het zijn grootste angst bevecht, in plaats van toelaat. 

Volg mij ook op
Facebook: 
Koppzorgen
en/ of op:
Judith-it

 

Mijn boek lezen?
deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 

Gerelateerde artikelen:




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts