×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Ik ben een overlever

Ik ben een overlever


Het schijnt dat ik dat ben...

Ik las vandaag ergens dat de nabestaanden van iemand die zelf uit het leven stapte, een ‘overlevende’ heet. Oké, dus dat maakt mij ook een overlevende? Ik heb nooit met dezelfde pijn en eenzaamheid als mijn moeder hoeven dealen, wel met de aanblik en de onmacht hiervan. Ook met de consequenties die dat met zich meebracht. Die waren niet mals en daar ondervind ik nu, ruim tien jaar na haar dood, nog steeds de pijnlijke en verdrietige sporen van.

Maakt mij dat dan een
chronische overlevende?

Want ik ga er namelijk vanuit dat ik dit de rest van mijn leven met mij mee zal dragen. Er zullen altijd momenten zijn die dat schrijnende gevoel op zullen wekken. Dit zit hem zelfs verscholen in geheel nieuwe momenten. Momenten waarvan ik niet eens wist dat ze pijn konden doen, of momenten waarvan ik niet eens wist dat ze pijnlijke herinneringen op zouden roepen. Is dat overleven? In een bepaald opzicht wel denk ik. Het is iedere keer maar weer herontdekken hoe ik daarmee om moet gaan, wat de beste manier is. 
Maar ook als ik eventjes niet weet hoe ik ermee om moet gaan, zal ik leven en doorleven. Als er iets is wat ik heb geleerd van mijn moeder, is het hoe ik moet ‘leven’. De basis zal absoluut overleven zijn geweest, maar inmiddels heeft dit plaats gemaakt voor ‘leven’. Dat is wat ik nu doe en dat is waar ik voor sta. Ik probeer het overleven te verruilen voor leven. Een hele ontdekkingsreis, want tjonge, wat zit dat overleven erin gebakken. Want er hoeft maar iets te gebeuren waarin verdriet of boosheid aan wordt geraakt, en alles in mij roept dat het dan wil gaan overleven.

Leven is niet gewoon

Heel bewust moet ik mijzelf dan terugroepen en mezelf zachtjes influisteren dat dit niet meer nodig is. Ik mag zacht zijn, ik mag lief zijn en het is niet erg als ik eens boos of verdrietig ben. Vluchten hoeft niet meer, overleven hoeft niet meer. Bij het begrip overleven, denk ik ook aan een slachtofferpositie. En zo zie ik mezelf allerminst! Leef maar. ‘Leef maar’ wilde ik eigenlijk aanvullen met ‘gewoon’. Maar voor mij is dit niet gewoon, ik moet dat heel bewust doen. Want leven is niet gewoon, leven doe ik niet gewoon. Leven zonder overleven is een geschenk. Een heel waardevol geschenk. Ik heb het echt moeten leren en nog steeds gaat het me niet alle dagen heel natuurlijk af. Buiten dat vind ik het heel belangrijk om me te realiseren hoe bijzonder het is als het me lukt om ‘gewoon’ te leven.

Er zijn talloze mensen in de wereld voor wie dit gegeven (niet) geldt. Ja, ik ben de nabestaande van iemand die uit het leven stapte en daardoor en door de geschiedenis die daar aan vooraf ging, was ik heel lang een ‘overlever’. Maar als er iets is wat al die wrangheid me in heeft doen laten zien, is dat ik vooral leef. En op een dag, leef ik gewoon…

Volg mij ook op

 

Gerelateerde artikelen:

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Judith Evelien
Els Vergaerde : Dat vergt een hoop reflectie en moed, heel knap van je!
13-10-2018 10:06
13-10-2018 10:06
Els Vergaerde
Ik heb leren vergeven en zo de hoop  op een beter verleden kunnen loslaten.  Dat geeft mij rust en heeft mij leren leven.
12-10-2018 07:11
12-10-2018 07:11
conny_vdveen
Ik dacht ook altijd dat er een tijd zou komen dat ik "gewoon" zou kunnen leven. Ik herken het gevoel dat leven me niet gemakkelijk afgaat en ik heel bewust mezelf er steeds aan moet herinneren dat ik vooral moet leven. 😊 bedankt dat je het me liet lezen. Heel herkenbaar. 
24-08-2018 23:46
24-08-2018 23:46
1960-1980
Wat een mooie en knap geschreven zelfreflectie. Filosofisch zelfs. Ik gun je dat je nooit meer hoeft te overleven!
01-07-2018 21:45
01-07-2018 21:45
Limea
Heel mooi en open geschreven. Voor veel mensen een moeilijk onderwerp!
28-06-2018 22:53
28-06-2018 22:53
Alie Engelsman
Heel mooi en herkenbaar geschreven.
26-05-2018 08:09
26-05-2018 08:09
Encaustichris
Knap geschreven, rake blog. Ik hoop dat  je "gewone" leven snel kan starten. Maar wat is gewoon.... je blog zet aan tot nadenken: chapeau!
24-05-2018 09:04
24-05-2018 09:04
bijlenie
Mooi geschreven , het raakt me  Dankjewel!
22-05-2018 22:55
22-05-2018 22:55
Schorelaar
Nee, ik zou het ook geen overlever noemen, maar het geeft met dat woord wel aan dat het niet gemakkelijk was.
22-05-2018 21:58
22-05-2018 21:58
Karin van der Straaten
Respect...  je moet sterk zijn om hier overheen te leven ja
22-05-2018 21:27
22-05-2018 21:27
Hans van Gemert
Er zijn heel wat soorten overlevers...  Natuurlijk dragen velen nare en verdrietige dingen met zich mee, maar je kunt (meestal) veel groter zijn dan dat...  Als je iemand overlever noemt die in zijn/haar kracht staat en het mooie in het leven zoekt, dat lijkt me prima. 
22-05-2018 20:29
22-05-2018 20:29
DiaantjesLife
Ik zou het ook geen overlever noemen, maar je leeft zeker wel en dat blijf je ook doen! Of het ooit "gewoon" gaat worden? Wat is gewoon? Leef je leven en maak er iets moois van, maar dat doe je al. Je hebt een prachtig gezinnetje en zij hebben een prachtige moeder en partner! 
22-05-2018 20:00
22-05-2018 20:00
Ingrid Tips en meer
Ik sluit me aan bij de woorden van Soberana. Liefs!
22-05-2018 19:34
22-05-2018 19:34
Soberana
Bij 'overlevende' denk ik in 1e instantie aan mensen die wisten te overleven in situaties waarin anderen het leven lieten: schipbreuk, vliegtuigramp etc. Dus mensen die sterker waren dan de meeste anderen, of meer geluk hadden en soms een combinatie van beide. Als er iemand is die NIET in een slachtofferrol zou passen, dan ben jij dat; jij lijkt mij eerder een vechter. Goed van jou dat je vooral leeft en dat op een dag 'gewoon' gaat vinden: Chapeau!
22-05-2018 19:23
22-05-2018 19:23
FrutselenindeMarge
Nooit geweten dat er ern term voor was.Jou zo lezend besef ik maar weer hoe verschillend men kan starten
22-05-2018 18:02
22-05-2018 18:02