×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Ik ben een overlever

Ik ben een overlever


Het schijnt dat ik dat ben...

Ik las vandaag ergens dat de nabestaanden van iemand die zelf uit het leven stapte, een ‘overlevende’ heet. Oké, dus dat maakt mij ook een overlevende? Ik heb nooit met dezelfde pijn en eenzaamheid als mijn moeder hoeven dealen, wel met de aanblik en de onmacht hiervan. Ook met de consequenties die dat met zich meebracht. Die waren niet mals en daar ondervind ik nu, ruim tien jaar na haar dood, nog steeds de pijnlijke en verdrietige sporen van.

Maakt mij dat dan een
chronische overlevende?

Want ik ga er namelijk vanuit dat ik dit de rest van mijn leven met mij mee zal dragen. Er zullen altijd momenten zijn die dat schrijnende gevoel op zullen wekken. Dit zit hem zelfs verscholen in geheel nieuwe momenten. Momenten waarvan ik niet eens wist dat ze pijn konden doen, of momenten waarvan ik niet eens wist dat ze pijnlijke herinneringen op zouden roepen. Is dat overleven? In een bepaald opzicht wel denk ik. Het is iedere keer maar weer herontdekken hoe ik daarmee om moet gaan, wat de beste manier is. 
Maar ook als ik eventjes niet weet hoe ik ermee om moet gaan, zal ik leven en doorleven. Als er iets is wat ik heb geleerd van mijn moeder, is het hoe ik moet ‘leven’. De basis zal absoluut overleven zijn geweest, maar inmiddels heeft dit plaats gemaakt voor ‘leven’. Dat is wat ik nu doe en dat is waar ik voor sta. Ik probeer het overleven te verruilen voor leven. Een hele ontdekkingsreis, want tjonge, wat zit dat overleven erin gebakken. Want er hoeft maar iets te gebeuren waarin verdriet of boosheid aan wordt geraakt, en alles in mij roept dat het dan wil gaan overleven.

Leven is niet gewoon

Heel bewust moet ik mijzelf dan terugroepen en mezelf zachtjes influisteren dat dit niet meer nodig is. Ik mag zacht zijn, ik mag lief zijn en het is niet erg als ik eens boos of verdrietig ben. Vluchten hoeft niet meer, overleven hoeft niet meer. Bij het begrip overleven, denk ik ook aan een slachtofferpositie. En zo zie ik mezelf allerminst! Leef maar. ‘Leef maar’ wilde ik eigenlijk aanvullen met ‘gewoon’. Maar voor mij is dit niet gewoon, ik moet dat heel bewust doen. Want leven is niet gewoon, leven doe ik niet gewoon. Leven zonder overleven is een geschenk. Een heel waardevol geschenk. Ik heb het echt moeten leren en nog steeds gaat het me niet alle dagen heel natuurlijk af. Buiten dat vind ik het heel belangrijk om me te realiseren hoe bijzonder het is als het me lukt om ‘gewoon’ te leven.

Er zijn talloze mensen in de wereld voor wie dit gegeven (niet) geldt. Ja, ik ben de nabestaande van iemand die uit het leven stapte en daardoor en door de geschiedenis die daar aan vooraf ging, was ik heel lang een ‘overlever’. Maar als er iets is wat al die wrangheid me in heeft doen laten zien, is dat ik vooral leef. En op een dag, leef ik gewoon…

Volg mij ook op

 

Gerelateerde artikelen:

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties