×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Kom maar bij mij?


Terwijl ik eten aan het koken ben, kruipen deze woorden mijn hoofd in; ‘Kom maar bij mij, kom in mijn armen, echt ik voel zo met je mee. Praat maar van je af, wat er met je is gebeurd. Alles kan ik aan, als je wilt huilen, als je wilt schuilen….kom maar bij mij!’
Als een ware oorwurm blijft het nagalmen en ik krijg het niet uit mijn hoofd. Bij iedere handeling die ik verricht, doemen ze weer op. Dat is de uitwerking van dit liedje. Iedere keer weer wanneer ik het hoor. Zelfs wanneer ik het niet hoor, zo blijkt nu!

Onlangs vingen mijn oren deze woorden met de bijbehorende melodie weer op. Twee keer kort op elkaar zelfs! Even daarvoor werd ik reeds twee keer verrast door het liedje van Blöf – Dichter bij dan ooit. Dit laatst genoemde nummer werd op de uitvaart van mijn moeder gedraaid en komt nog iedere keer binnen als een mokerslag. Wel een fijne mokerslag, want het laat me voelen wat ik mis en doet me ook aan de fijne dingen denken. Al is ook die tekst niet mals, de volumeknop gaat onvervalst harder wanneer ik er door wordt overvallen. Dit liedje verschaft me toegang tot een tranendal waar ik niet altijd bij kan.

Ik kan niet bij jou…

Zo anders is dit wanneer Marco Borsato mij toezingt met ‘Kom maar bij mij…’ Ook dit nummer komt binnen als een mokerslag, ook hierbij word ik geconfronteerd met het gemis. Maar deze woorden confronteren mij ook met de onmacht en het verlangen naar die moeder/ dochterband die ik nooit met mijn moeder had. Met deze woorden voelt het alsof zij mij toezingt wat zij ook zo graag had gewild, maar mij nooit heeft kunnen toereiken. Ooit gaf zij mij dit nummer cadeau, vandaar dat ik het ook zo ontvang. Dat doet zeer en dat blijft pijn doen. Ik geloof ook niet dat dit ooit milder zal worden. Dit blijft aanvoelen als een open wond die nooit meer beter gaat worden. Want de woorden die Marco Borsato mij toezingen, die heeft zij nooit waar kunnen maken. Deze pijnlijke woorden die als uitnodiging hadden moeten dienen, gooien de deur naar toegankelijkheid juist kei hard dicht. Ze representeren exact het tegenovergestelde, want ik kon niet bij haar!

Zij was niet de enige
die kampte met depressie

Een bijwerking van de ziekte die haar overmeesterde. Niet alleen zij heeft hiermee geworsteld, talloze mensen worstelen met depressie en/of aanverwante problematieken. Wat kan dit me soms kwaad maken! Wat een vreselijke rotziekte, wat een oneerlijke en eenzame strijd! Ongrijpbaar, schrijnend en machteloos. Het nam me mijn moeder af. Mijn moeder die niets liever wilde dan die moeder voor mij zijn die ik zo nodig had. Het nam mijn moeder haar dochter af. Die toegewijde dochter die ik eigenlijk had willen zijn, maar waarvoor ik de kans niet kreeg! Mijn moeder en ik zijn niet de enigen die hierdoor werden verscheurd. Depressie en/ of psychische kwetsbaarheid treft nooit een enkele persoon, het grijpt om zich heen als een hebberige kluwen die als enige doel heeft alles en iedereen het donker in te sleuren.

Het zorgt ervoor dat je niet bij elkaar kunt, hoe diep die wens ook geworteld is. ‘Kom maar bij mij’ ligt dan mijlenver van elkaar af en krijgt de betekenis; onbereikbaar! ‘Kom maar bij mij’ hoort toenadering op te roepen en uit te nodigen tot warmte. Maar niets is minder waar, want die oneerlijke ziekte van mijn moeder heeft die betekenis voor mij vermoord. 

Gerelateerde artikelen:

Volg mij ook op
Facebook: 
Koppzorgen
 


Mijn boek lezen?
deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 





expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts