×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
KOPP-kind ben je voor altijd!

KOPP-kind ben je voor altijd!


KOPP-kind ben je voor altijd, zelfs wanneer je allang voorbij de volwassen leeftijd bent en zelfs wanneer je ouders deze wereld reeds hebben verlaten. KOPP staat voor kinderen van een ouder met psychische problemen. Daarvan zijn er heel wat in Nederland, 577.000 volgens de gegevens van het Trimbos instituut. Denk hierbij onder andere aan: stemmingsstoornissen, angststoornissen, ADHD, depressie, psychoses en Borderline. Maar ook alcoholisme kan hand- in hand gaan met psychische problemen. En zo zijn er nog veel meer psychische problemen die hieronder vallen. Kinderen die opgroeien met een ouder of met ouders die psychische problemen hebben, groeien veelal op in een uiterst onstabiele en onveilige omgeving. De eerste jaren van een kind, vormt de basis voor de rest van zijn leven. Als die basis uit onveiligheid bestaat, dan kun je op je vingers natellen dat dit later zijn sporen na zal laten en dat er werk aan de winkel zal zijn. Dit kan zich op allerlei verschillende manieren manifesteren. Bij de een gecompliceerder dan bij de ander. Je moet het voor je zien als een huis waarvan de fundering niet juist aan is gelegd. Vroeg of laat zullen zich mankementen gaan openbaren en die zullen gerepareerd moeten worden, anders valt het huis uiteen. 

Ik ben ook een KOPP-kind 

Ook ik mag mij een KOPP-kind noemen. Ik groeide op met een moeder die psychisch erg kwetsbaar was. Ze had meerdere psychoses en was daarnaast ook op en af depressief 

Geen fijne en makkelijke combinaties. Eigenlijk gewoon niet met elkaar te rijmen. Het een hield het ander in stand en er ontstond een niet te doorbreken cirkeltje waar ze niet meer uit kon komen. Toen ik zesentwintig jaar was, maakte ze een einde aan haar leven. Ik had mijn jeugd nog niet fatsoenlijk kunnen verwerken of ik kreeg het volgende trauma al weer op mijn bordje. Dit is mijn verleden in een notendop.

Inmiddels heb ik mijn leven goed op de rit en kan ik leven met alles wat er in het verleden is gebeurd. Men heeft het vaak over ‘een plekje geven van…’ Dit soort pijnplekken kun je geen plek geven. Althans, dat geldt voor mij. Deze pijnplekken groeien met mij mee en met dat groeien worden de plekken minder schrijnend en minder pijnlijk, maar ze blijven gevoelig. Er zullen altijd dagen of momenten zijn dat deze plekken aangeraakt worden en dan doen ze heel even weer net zo’n pijn als op het moment dat ze actueel waren. Ik heb ermee leren leven en het is onderdeel van mij en mijn leven. Denk maar weer even aan het fundament van dat huis. Bij slechte weersomstandigheden zal het mankement weer opspelen. Dat fundament zal altijd een kwetsbaar punt blijven die aandacht en onderhoud nodig heeft.

Als KOPP-kind loop
je blijvende schade op

Ook mijn fundament zal telkens de nodige aandacht en onderhoud behoeven. Inmiddels kan ik er wel mee omgaan en herken ik de kwetsbare punten. Ik doorzie het en begrijp waar ze op zijn gebaseerd. Dat inzicht helpt mij om te accepteren dat er een deel beschadigd is. Dat deel  is nu vergroeid met de persoon die ik ben en het zal bij tijd en wijlen de nodige zorg blijven vragen. Bij mij zit dit hem dat vooral in een stuk hardheid die nog iedere keer in werking treedt, wanneer iets me raakt of wanneer er teveel van mij wordt verwacht of gevraagd. Zowel mijn vader als mijn moeder waren erg liefdevol naar mij. Echter was de situatie er in mijn jeugd naar, dat ik groot en sterk moest zijn. Er waren momenten dat ik er totaal niet toe deed en de ziekte van mijn moeder overheerste. Er ontstond een schild en een verantwoordelijkheidsgevoel die op mijn jonge leeftijd buitengewoon onnatuurlijk was, maar het hielp mij de zware tijden door en het hield mij overeind. Dat systeem zit nog steeds diepgeworteld in mij en iedere keer wanneer ik het moeilijk heb, treedt dat in volle ornaat in werking. Ik doorzie dat en daardoor kan ik reëel naar de betreffende situatie kijken en hier op inspelen en erop reageren. Maar deze reactie is dus niet mijn primaire reactie, ik moet iedere keer heel bewust om blijven gaan met dergelijke situaties en de gevoelens die daarbij komen kijken.

Een voorbeeld is een ontroostbare baby. Bij de meeste mensen roept dit empathie op en de drang dit kleine hummeltje te troosten met ieder vezeltje die je in je hebt. Bij mij roept het  het gevoel op dat ik er niet meer toe doe. En daarmee enorme weerstand en onrust. Ik kan me daar niet aan over geven, het vraagt (te)veel van mij. Datzelfde gevoel als in een periode dat mijn moeder ziek was, dat wordt aangewakkerd en ik kan dat niet uitschakelen. In dergelijke periodes deed ik er acuut niet meer toe en stelde ik alles in het werk om er voor mijn moeder te zijn. Alles schoof ik opzij en niets anders deed er dan nog toe. Ik cijferde mezelf compleet weg en voelde me verantwoordelijk voor het wel en wee van mijn moeder. 

Al kan ik dat nu doorzien, dat gevoel kan ik niet zomaar uitschakelen. Lange tijd wist ik niet waar dat gevoel op was gebaseerd en ik kon niet anders dan hier naar reageren. Dat uitte zich in onrust, ongeduld, defensief gedrag, onmacht en botheid. Datzelfde gevoel wordt aangewakkerd wanneer er teveel van mij wordt verwacht of gevraagd of wanneer iemand zich niet lekker voelt of een 'zwakkere' coping strategie hanteert dan ik. Het zit hem in heel veel dingen en dat is soms om gek van te worden, want iedere keer gaan die rottige radartjes draaien en zorgen ervoor dat ik paraat sta, klaar om in de vechthouding te schieten en aan te vallen! Andersom kan het ook: ik ga voor het vuur voor die ander en kan ook daarmee mezelf wegcijferen. Lastig daar een middenweg in aan te kunnen voelen.

Dat is zo vermoeiend en zo verdrietig, want ik wil alles behalve hard zijn. Ik ben het beu en dat put me uit. Daarom ben ik ook zo dankbaar dat ik dit systeem doorzie en die radartjes daarom begrijp. Vaak lukt het me dan om de radartjes langzamer te laten draaien of om ze helemaal uit te schakelen en dan zegeviert mijn geduld en mijn zachte kant. Dan kan ik er zijn voor dat lieve baby’tje en zien en voelen hoe lief en kwetsbaar dat wezentje is, in plaats van die onrust die dat bij mij oproept.  Dat proces van bezinning en het doorzien, verloopt steeds sneller en adequater. En daarmee wordt de opgelopen schade steeds minder zichtbaar en het fundament krijgt die zorg die het behoeft om goed op te gedijen. Misschien ontstaat er hiermee op den duur zelfs wel een nieuw fundament?

Ik moet dus wel heel bewust met dit aspect om blijven gaan. Het feit dat dit me niet natuurlijk afgaat, dat doet me soms best nog wel eens verdriet, dat had ik graag anders gezien. Zeker omdat ik zelf ook kinderen heb en ik met kinderen werk. Al gaat het me op dit gebied steeds natuurlijker af, een hele mooie beloning voor mijn harde werken!

Kom ik bij het volgende:

KOPP-kind en ouderschap…
Hoe doe je dat? Een ouder zijn terwijl jij als kind eigenlijk geen kind kon zijn? Hoe ben jij dan die ouder waar je altijd zo naar hunkerde? Jarenlang was ik ervan overtuigd dat ik nooit moeder wilde worden. Ik kon mijn kinderen immers niet garanderen dat ik hen een onbezorgde en gelukkige jeugd kon schenken. Hoe dan? Wat nou als zij in net zo’n onstabiele situatie terecht zouden komen als bij mij het geval was als kind? 

Dat zou ik mezelf nooit vergeven. Daarnaast had ik mijn handen vol aan mijzelf en was er helemaal geen ruimte voor iets wat mezelf zou overstijgen. Dus koppig (leuke woordspeling..)besloot ik dat ik nooit kinderen wilde! Een besluit waar ik jaren later schoorvoetend weer op terug kwam. Na een uiterste roerige periode waarin ik steeds meer de zachte kant van mij ontmoette en nadat mijn broer vader werd, draaide ik langzaam bij. Ik maakte kennis met gevoelens die ik nooit eerder had gevoeld en die mij in lieten zien en voelen, dat ik wel degelijk een liefdevol wezen was en zachtheid in mijn donder had! Ik hield al van de kinderen van mijn broer, voordat ze überhaupt waren geboren. Iets wat ik als heel bijzonder en intens heb ervaren en waardoor ik zag dat ik het misschien wel degelijk in mij had om een goede en lieve mama te zijn. Dit was een hele openbaring voor me! Dat was het gevolg van het feit dat ik na jaren en jaren eindelijk in een wat rustiger vaarwater terecht kwam. Mijn sores kregen meer en meer berusting en ik begreep ook steeds meer van mezelf. Dat ging niet vanzelf, keer op keer liep ik tegen een harde muur op en keer op keer liep ik vast. Verschillende therapieën, verschillende keren pas op de plaats, mijn vader die er al-tijd voor mij was, maar ook mijn onuitputtelijke zelfreflecterende vermogen, zorgden ervoor dat ik nu ben waar ik ben. 

Van KOPP-kind naar KOPP-moeder…
Ik was niet mijn moeder! Sterker nog; door mijn moeder wist ik exact hoe ik het niet wilde voor mijn kinderen. Mijn leidraad zou worden: mama blij, kinderen blij.  Ik had als kind niets liever gewild dan mijn moeder gelukkig zien!
Mijn kinderwens werd een feit. Ik wilde mama worden, ik durfde dit aan!Ik had alles op een rijtje en het ging goed met mij. Het enige wat mij nog in de weg stond, was de angst dat ik zelf ook aanleg had voor psychosen en/ of depressies. Immers kwam dit bij mijn moeder pas goed tot uiting na de geboorte van mijn broertje. Hoe zou ik reageren op een zwangerschap en de bijbehorende hormoonschommelingen? Ik was dan niet mijn moeder, maar ik had, en heb, wel degelijk de gevoeligheid die zij ook had. Echter ging ik totaal anders om met deze gevoeligheden dan zij dit deed, daar zat wel een wezenlijk verschil in. 

Na een hoop wikken en wegen, besloten mijn lief en ik dat het verlangen om ouders te worden, zwaarder woog dan mijn angst. We gingen het samen doen. Dat gevoel van samen gaf me vertrouwen. Wij konden dit! Toen ik eenmaal zwanger was, bleef ik het nog wel spannend vinden. Maar ik voelde ook dat ik het kindje in mijn buik alles zou geven en er alles aan zou doen om haar onbezorgd kind te laten zijn. Dit meisje is nu zes jaar en ze is, samen met haar twee zusjes, het liefste wat ik heb! En ja, ik kwam de beschadigingen in mijn fundament keihard tegen, maar ik durfde ze aan te gaan en ik durfde ze te erkennen. Dat was niet mals, want jeetje…het doet vreselijk pijn te ervaren dat ik niet van nature een zogenaamde ‘oetsiekoetsie’ mama ben en al het geduld van de wereld heb. Ook bij hen kostte het me soms moeite me totaal over te geven aan de behoeften die zij hadden en het appél wat daarmee op mij werd gedaan. Toch waren er ook heel veel momenten dat dit me wel buitengewoon soepel af ging. En dat waar de meeste ouders heel veel moeite mee hebben, dat gaat mij juist op heel natuurlijke wijze af: consequent zijn!  Ik heb regelmatig de tijd en de ruimte voor mezelf nodig, dat heb ik nodig om gezond te blijven en dát aan mijn kinderen te kunnen geven wat zij nodig hebben. Voor mij is het belangrijk daar goed naar te blijven luisteren.

Mijn meiden hebben tot dusver een onbezorgde jeugd en een mama die happy is. Eigenlijk is dat het enige wat ze nodig hebben. En ja, ze zullen zich later vast een ietwat ongeduldige of soms wat driftige moeder herinneren, maar dat is dan maar zo. Zo zal iedereen zijn mankementen hebben. Ze hebben het goed en ze groeien in een veilige omgeving op, dat kan me tot het diepste ontroeren. 

Ben jij ook een (voormalig)KOPP-kind? 
Dit was mijn persoonlijke verhaal en dit is het belangrijkste aspect wat het voor mij betekent om blijvend een KOPP-kind te zijn. En al is het fijn dat de term ‘KOPP’ er is, bovenal ben ik vooral ‘Judith’ die de dochter is van een moeder met psychische kwetsbaarheden. 

Voor ieder kind met een ouder die psychisch kwetsbaar is, pakt dit natuurlijk anders uit en ieder kind zal hier op zijn eigen manier de gevolgen van ondervinden. Maar voor ieder kind van een ouder met psychische problemen geldt dat je het niet alleen hoeft te doen! Ook niet wanneer je de volwassenleeftijd allang bent gepasseerd! Aan KOPP-kind zijn zit geen leeftijdslimiet, een KOPP-kind wordt op een dag een KOPP-volwassene. 

Ik deed een hoop alleen en weigerde de handreiking om deel te nemen aan een zogeheten KOPP-groep. Alleen al van die term kreeg ik jeuk! Ik vond mezelf geen KOPP-kind, ik was Judith waarvan haar moeder heel erg ziek was. We hadden beiden een naam en een geschiedenis, daar kon die term geen betekenis aan geven. Het alles alleen doen was simpelweg onderdeel van mijn overlevingsmechanisme: groot en sterk zijn. Op dat moment was ik gewoon (nog) niet in staat om hulp te accepteren. Echter had ik toen nog geen enkel benul van overlevingsmechanismes en handelde ik gewoon naar wat mijn gevoel me ingaf. 

Er is wel degelijk de mogelijkheid tot hulp en/ of  een luisterend oor! Je hoeft je niet te schamen voor de omstandigheden waarin je verkeerde of nog steeds verkeert. Je hoeft je evenmin schuldig of verantwoordelijk te voelen, al is het enorm begrijpelijk dat je dit wel doet. Je bent niet de enige en je verdient het om te worden bijgestaan en gehoord! 

Hier kun je terecht:
Voor kinderen zijn er KOPP-groepen, dit zijn gespreksgroepen voor kinderen van zowel de basisschool- als middelbare schoolleeftijd. Ook de kinderen van ouders met psychische problemen moeten niet vergeten worden en hebben aandacht en hulp nodig! In deze groepen is er de mogelijkheid om herkenning te vinden in lotgenoten.

 Je bent niet alleen en er is niets om je voor te schamen. Loop je als volwassene ook nog vast door de gevolgen van het opgroeien met een ouder met psychische problemen of heb je zelf psychische problemen? Schroom dan niet om ook aan de bel te trekken. Maak een afspraak met je huisarts en kijk samen wat de mogelijkheden zijn. Je kunt ook een kijkje nemen op www.blijvendanders.nl, daar zijn ze gespecialiseerd in het doorgronden van je overlevingsmechanismen en het doorbreken en begrijpen van vaste patronen. 

Volg mij ook op
Facebook: 
Koppzorgen
en/ of op:
Judith-it
 


Mijn boek lezen?
deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 


Gerelateerde artikelen:





Zwanet ter Heide
Ik heb het gelezen met veel herkenning.. ik ben ook een KOPP kind en moeder... Heb zelf ook inderdaad veel verwerkt... maar het blijft altijd mee spelen.. bedankt voor de erkenning.  Ik heb mijn kind gelukkig een leuke jeugd kunnen geven.. 
13-02-2019 18:03
13-02-2019 18:03 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Zwanet ter Heide Wat fijn om te lezen dat je herkenning in dit stuk vindt, tegelijk ook verdrietig natuurlijk. Je hebt een lange weg afgelegd en deze bewandel je nu nog steeds. Heel waardevol en dierbaar dat je je kind een gelukkige jeugd hebt kunnen geven, dat betekent dat je al aardig in het reine bent met jezelf en je verleden. 
13-02-2019 20:44
13-02-2019 20:44 • Reageer
Madeleine
Een upvote kerstcadeautje van Santa
Zie hier
https://yoo.rs/8d3d45611450f615c49a61dd4f87a6c6/blog/santa-deelt-uit-19-december-2018-1545216536.html?Ysid=101989
19-12-2018 11:56
19-12-2018 11:56 • Reageer
jolandemooij
Heel goed en moedig dat je dit deelt!

13-10-2018 10:25
13-10-2018 10:25 • Reageer
Judith Evelien
Els Vergaerde : Jouw reactie raakt mij weer. Het was best eng dit blog te plaatsen, dus dit is dan echt een fijne reactie. Dank je wel!
13-10-2018 10:02
13-10-2018 10:02 • Reageer
Els Vergaerde
Ik vind het knap, moedig en leerzaam hoe je jouw valkuilen herkent en er opstapjes van hebt gemaakt.  Het heeft je gemaakt tot wie je nu bent. In mijn ogen een fantastische vrouw en moeder. Je blog raakt me enorm. 
12-10-2018 06:57
12-10-2018 06:57 • Reageer
Judith Evelien
1960-1980 : ik hoop dat ik de juiste heb getagd, je reactie raakt me diep. Dank daarvoor!
@angel in the dark: Wat intens wat je schrijft, dank voor het delen en knuffel!

11-10-2018 20:41
11-10-2018 20:41 • Reageer
Judith Evelien
Yoors World Redactie : Dank voor het mooie compliment en fijn dat je het hebt gedeeld. Hopelijk bereikt het iemand die er iets aan heeft 
bonnie_scout : dank je wel voor je warme reactie

11-10-2018 20:36
11-10-2018 20:36 • Reageer
Judith Evelien
Encaustichris : Dank je wel lieverd! Zou mooi zijn als je iemand kunt helpen met mij
Filosoofje : Dank je wel voor je prachtige compliment!
Ingrid Tips en meer : Dat is geheel wederzijds! Knuffel terug
11-10-2018 20:33
11-10-2018 20:33 • Reageer
FrutselenindeMarge
Bewondering en kracht proef ik
Wat laat je ons dichtbij 
11-10-2018 17:03
11-10-2018 17:03 • Reageer
angel in the dark
Respect ! Dat is wat ik voel als ik dit lees. Mijn moeder was zo'n kind. Ik was het kind van zo'n kind. Ook nooit tekort aan liefde ervaren, wel tekort aan gevoelens mogen tonen. Gevoelens werden afgeblokt.
11-10-2018 09:47
11-10-2018 09:47 • Reageer
1960-1980
 Wat een ongelooflijke impact heeft het toch op kinderen. En wat ontzettend knap van je hoe je hiermee omgaat en jezelf probeert te helen. Ik heb er groot respect voor. Je bent een fantastische moeder 😘
11-10-2018 09:27
11-10-2018 09:27 • Reageer
bonnie_scout
mooi geschreven. Heel veel sterkte met alles
11-10-2018 09:20
11-10-2018 09:20 • Reageer
Yoors World
Prachtig geschreven, en heel herkenbaar. Super dat je dit deelt.
Ik deel het op de pagina gezondheid onder de loep
11-10-2018 09:05
11-10-2018 09:05 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Ook ik heb diep respect voor jou. Knufff!!
11-10-2018 08:41
11-10-2018 08:41 • Reageer
Filosoofje
Judith Evelien  Heel knap van je. Goed geschreven en voorbeeld voor anderen. Een wegwijzer! 🌻
11-10-2018 08:32
11-10-2018 08:32 • Reageer
Encaustichris
Met ingehouden adem gelezen. Ik kan niet anders dan je een hele dikke knuffel sturen, en ik bewaar je blog, voor iemand die hem kan gebruiken.
11-10-2018 08:18
11-10-2018 08:18 • Reageer
Judith Evelien
Wat een warme en bemoedigende reacties van iedereen! Ik wilde middels @ iedereen persoonlijk een reactie geven, maar dat valt nog niet mee, het systeem pakt nog niet iedereen. Maar dank jullie wel, was best een moeilijk stuk om te publiceren
11-10-2018 07:05
11-10-2018 07:05 • Reageer
Schorelaar
Prachtig, wat een mooie blog, je beschrijft  de emoties die je hebt mooi en duidelijk. Je kinderen zullen zich ook een betrokken moeder herinneren, moeders zijn geen heilige (dat ben ik ook nooit geweest) Je bent een kanjer!!
11-10-2018 00:51
11-10-2018 00:51 • Reageer
Hans van Gemert
Daar word je toch eventjes stil van! Vol bewondering gelezen, respect!
11-10-2018 00:28
11-10-2018 00:28 • Reageer
Madeleine
In één ruk je blog uitgelezen.....wat een krachtige vrouw ben je...diepe bewondering hoe je in het leven staat! 
10-10-2018 23:21
10-10-2018 23:21 • Reageer
peterdenharder
Interessant artikel, mooi om te lezen.
10-10-2018 22:34
10-10-2018 22:34 • Reageer