×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Lijden in eenzaamheid, het zou verboden moeten worden!

Lijden in eenzaamheid, het zou verboden moeten worden!


Je bent niet de enige mama,
weet je dat wel?


Mama? Weet je dat jij niet de enige was? En weet je dat je nog steeds niet de enige bent? Er zijn nog veel meer mensen die worstelen met gevoelens die volgens de maatstaven van de maatschappij niet door de beugel kunnen. Gevoelens die niemand begrijpt en gevoelens die beangstigend zijn. Ooit was dit voor mij ook zo en kon en wilde ik daar ook niet over nadenken. Terwijl jij zo dapper was om hier open in te zijn. Niet dat je het heel subtiel bracht. Het werd ons meer opgelegd. Je smeet het bij ons op ons bordje en dat was het dan. Toch heb ik er bewondering voor hoe je hier voor bleef staan en hoe jij nooit een geheim hebt gemaakt van je verlangen. Je verlangen om te sterven. Jouw verlangen om te sterven ging niet samen met mijn verlangen om jou in mijn leven te houden. Wat had ik jou nog nodig en wat heb ik jou vaak moeten missen de afgelopen jaren. Wat kan me dat kwaad maken en wat vervloek ik dat rot verlangen wat jij had dan! Dat verlangen wat jou er toe dreef om er aan toe te geven en je verlangen werkelijkheid te laten worden. Dat rot verlangen wat mij mijn moeder ontnam. Dat rot verlangen wat jou je dochter ontnam!

Het verlangen om te sterven is
een allesoverheersend gevoel


Dat verlangen is net zo dodelijk als een ongeneeslijke ziekte. Net zo bedorven en net zo verwerpelijk. Net zo slopend en net zo destructief. Dat is meteen de reden dat men vreselijk terug deinst wanneer men openlijk spreekt over het verlangen tot sterven. Het verlangen tot sterven is niet verenigbaar met het leven en valt niet te rijmen met iemand die nog bruist van de levensenergie. Het inlevingsvermogen daalt tot het nulpunt als het hier op aan komt. Dat moet veranderen! Het verlangen tot sterven is net zo’n legitiem gevoel als het verlangen tot overleven en leven en ieder ander gevoel wat iemand ervaart. Een gevoel die je niet weg kunt stoppen. Een allesoverheersend gevoel.
 En weet je mama? Jij was niet de enige die dit zo voelde. En weet je mama? Je bent nog steeds niet de enige die dit zo voelt. Jij kunt het niet meer uitdragen en jij kunt het niet meer uitleggen. Met jou sterven, stierf jouw stem met jou. Die stem wil ik nu laten horen. Jouw gevoel mocht er zijn mama! Al was het niet te vatten en al was het laatste wat ik wilde, jou missen. Weet je wat ik ook niet wilde mama? Jou tegen jou zin in bij me houden. Jou ongelukkig zien. Jou je eeuwige worsteling zien strijden. In deze situatie waren er alleen maar verliezers. Onze verlangens druisten tegen elkaar in. We konden elkaar niet tegemoet komen. Als ik jou tegemoet zou komen, werd ik verscheurd van verdriet en kwam jij mij tegemoet, dan ging jouw hartverscheurende worsteling, strijd en lijden onverminderd door.

Je bent niet alleen,
al voelt dat vaak wel zo!


Voor iedereen die kampt met deze gevoelens en deze verlangens: je bent niet alleen! Jij verdient het om gehoord te worden en jij verdient het om niet in eenzaamheid te lijden. Jij verdient warmte en jij verdient begrip. Hoe moeilijk dit ook is voor de mensen die van jou houden. Jij verdient een goed gesprek waarin jij precies kwijt kunt wat jij voelt. Zonder vooroordelen, zonder weerstand. Gewoon een luisterend oor. Niet meer en niet minder! Kon ik dat destijds maar voor mijn moeder betekenen. Niemand zou in eenzaamheid moeten lijden of in eenzaamheid moeten sterven. 

Worstel jij met…
een gebrek aan levensvreugde of

Misschien ben je al jaren keihard aan het werk met jezelf. Misschien heb je al verschillende vormen van therapie gevolgd, begeleiding gehad, misschien ben je ooit opgenomen geweest. Stel dat je dat allemaal hebt gedaan maar voor je gevoel ben je er niet echt veel mee opgeschoten, voor je gevoel blijf je toch elke keer weer terugvallen in dezelfde angst, pijn, afwijzing, moeite, verslaving, problemen en/of gedragingen? En daarbij besef je ook dat er toch iets moet veranderen alleen weet je niet hoe je dat kunt realiseren,  zonder je weer in één of andere therapie te storten….

Dan is dit het juiste moment om je te verdiepen in- en misschien zelfs deel te nemen aan wat Blijvend Anders te bieden heeft. Neem vrijblijvend een kijkje en wie weet...

Blijvend anders zit ook op Yoors!

Volg mij ook op

 

Mijn boek lezen?

deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en opwww.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 

 

Gerelateerde artikelen:

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.



Gerrit112ph
Mooi beschreven .Respect
08-08-2018 20:30
08-08-2018 20:30 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel Gerrit
08-08-2018 20:31
08-08-2018 20:31 • Reageer
Schorelaar
Wat een mooie blog. Complimenten 
22-04-2018 20:30
22-04-2018 20:30 • Reageer
Karin van der Straaten
Goed omschreven werkelijkheid voor velen en jullie Heel heftig het verschil en haast geen doen ze naast elkaar te hebben al 12 jaar  ben ik een opvang type voor een meisje die dit ook zo heeft en nu gaande het proces van delen steeds beter hiermee overweg kan, al blijft het sluimerend aanwezig bij enkele momenten. stap voor stap  buigt nu haar werkelijkheid richting de mijne dankbaar ,, maar w at een verschil en wat een zware weg ook
15-04-2018 13:48
15-04-2018 13:48 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dat is zeker een hele zware weg! Wat ontzettend goed te lezen dat ze in begint te zien dat er ook n andere werkelijkheid is 😊
15-04-2018 16:29
15-04-2018 16:29 • 1 reactie • Reageer
peterdenharder
Zeer mooi en openhartig geschreven! Respect!!!
15-04-2018 11:23
15-04-2018 11:23 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel Peter!
15-04-2018 16:30
15-04-2018 16:30 • Reageer
Yneke
Intens en heel goed verwoord.
02-02-2018 03:33
02-02-2018 03:33 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel Yneke!
02-02-2018 07:59
02-02-2018 07:59 • Reageer
Diana-01
Ja, mooi verwoord vorig jaar zou ik bijna dood gaan aan een gat in mijn maag. Mijn lichaam deed zo'n pijn dat ik vaak weg viel en dacht vaak dat ik dood zou gaan. Mijn man wil er niks van horen, maar het voelde zo fijn. Toen de dokter me zei: dat ik geopereerd ging worden. Vond ik dat goed want ik was bijna zo ver om de wereld te verlaten. De gedachten aan niks is er nog maar ben wel blij dat ik er nog ben. Bedankt voor je mooie blog en je bent een mooi mens.
21-01-2018 10:07
21-01-2018 10:07 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Wat zal dat een impact op je hebben gehad. Gelukkig is het goed afgelopen en ben je er nog! Dank voor je lieve woorden!
21-01-2018 10:32
21-01-2018 10:32 • 1 reactie • Reageer
DiaantjesLife
Ben hier even helemaal stil van en moest ook even denken wat ik zou gaan zeggen............. heb zelf op dit punt gestaan en komt dan zeker nu toch ook weer even naar boven. Toch ben ik blijkbaar nooit echt zeker geweest, want ik ben er nog en oh wat ben ik daar nu blij mee. Als ik dit dus lees, dan besef ik toch ook wat ik mijn dierbaren had aan kunnen doen, maar toch weet ik ook dat ze het begrepen hadden op dat moment. Heel dubbel en schrijf dus ook even voor mijn gevoel nu verwarrend, maar je hebt het heel mooi verwoord en wat heeft jouw moeder een prachtige dochter op de wereld gezet!
07-01-2018 17:52
07-01-2018 17:52 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Och DiaantjesLife, je reactie raakt me! Wat moet het dan inderdaad moeilijk voor je zijn om op een artikel als deze te stuiten. Erg confronterend. Wat een geluk dat je er nog bent en een nog grotere zegen dat jij dat zelf ook zo voelt. Hoe pijnlijk ook, ook mooi hoe je inziet wat je je dierbaren aan zou doen wanneer je wel tot deze daad was gekomen. Ze zouden er kapot van zijn geweest, al voelde jij dat toen waarschijnlijk heel anders. Je bent geliefd en dat weet je nu gelukkig wel. Je hebt het allerminst verwarrend beschreven, ik weet exact wat je bedoelt hoor. Wat een lief compliment, in die laatste regel. Zo voelt het namelijk niet altijd voor mij. Hoe ik daarbij kom , daar zit een lange geschiedenis achter. Dank voor je reactie, hij komt binnen!
07-01-2018 20:03
07-01-2018 20:03 • 1 reactie • Reageer
IcBucketlist2happinezz
Wat een goed artikel!
04-12-2017 00:03
04-12-2017 00:03 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel IceBucketlist2happinezz!
04-12-2017 07:00
04-12-2017 07:00 • Reageer
Creaci
Mijn beide ouders waren afgelopen juni klaar met hun strijd. Goed dat erover geschreven wordt, ik zou dat zelf niet zo goed kunnen.
03-12-2017 12:29
03-12-2017 12:29 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Wat verdrietig dat jij jouw ouders moet missen aan zoiets ongrijpbaars! Twee dierbaren in eens, is wel heel erg heftig hoor. Begrijpelijk dat je hier niet zomaar over kunt schrijven. Ik verloor mijn moeder reeds tien jaar geleden. Er is in die jaren na haar verlies heel wat gebeurd en er ging heel wat aan vooraf, voordat ik bij de berusting kwam die ik nu gevonden heb. Veel sterkte voor jou. Hopelijk heb je lieve mensen om je heen waar je bij terecht kunt. Knuffel!
03-12-2017 15:57
03-12-2017 15:57 • 1 reactie • Reageer
The Original Enrique
Heel indrukwekkend, ik heb de tranen in mijn ogen staan... Ook, misschien wel juíst door herkenning...
29-11-2017 02:30
29-11-2017 02:30 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Ik hoop dat je die herkenning fijn vond en je je eventjes niet meer zo alleen hebt gevoeld. Knuffel!
29-11-2017 20:45
29-11-2017 20:45 • 1 reactie • Reageer
Vera van Doren
Heel mooi verwoord. Je voelt het "willen geven "maar ook heel intens de pijn. Hartverscheurend
14-11-2017 12:58
14-11-2017 12:58 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel Vera! Het is precies zoal jij omschrijft
14-11-2017 13:29
14-11-2017 13:29 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Ik herken hier wat in. Goed verwoord!
07-11-2017 23:43
07-11-2017 23:43 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Fijn dat je herkenning vindt, al hoop ik wel op positieve wijze. En dank voor je compliment!
08-11-2017 08:12
08-11-2017 08:12 • 1 reactie • Reageer