×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Meedogenloze eindbestemming

Meedogenloze eindbestemming


Dit voorval is al de nodige jaren geleden. Maar mijn herinneringen kwamen weer tot leven na het lezen van de challenge van peterdenharder: Nederlandse Spoorwegen en Eindstation! Dit is mijn inzending. Doe jij ook mee? 

Een eenvoudig treinritje
liep even anders…

Al keuvelend namen mijn lief en ik de dag door. Ik vlijde me tegen zijn klamme lijf  aan en staarde uit het raam. Nog een paar minuten en dan zouden we weer bijna thuis zijn. Dat was zo’n beetje de laatste onbezorgde gedachte van deze dag. Even daarna remde de trein abrupt af. Het ging met een rotvaart en met ongekende kracht! De trein slingerde oncontroleerbaar hard heen en weer en maakte een oorverdovend geluid. Een geluid die ieder vezeltje in mijn lichaam en gedachte beroerde. Het was het meest angstaanjagende geluid wat ik tot dan toe in mijn leven had gehoord en ik kon me er niet voor afsluiten. Het leek wel een eeuwigheid voor de trein tot stilstand kwam. Hij leek zijn bestemming koste wat kost te willen voortzetten, terwijl er iets was wat dit duidelijk probeerde te saboteren. 

Dat geluid vergeet
ik nooit meer

Het indringende geluid ging onverstoorbaar door. Wat ik het beste kan omschrijven alsof je met een auto met 150 kilometer per uur door een dichtbegroeid bos heen racet. Die takken die dan tegen de flanken van de auto kletteren, zo klonk de noodrem van de trein ook. Even abrupt als het remmen zijn intrede nam, net zo abrupt stond de trein met een laatste piep stil.

De passagiers keken beduusd en verschrikt om zich heen. Nog geen idee wat er zojuist nou daadwerkelijk was gebeurd. Het eerste wat ik dacht was dat een stel kwajongens iets van een flink stuk hout op de rails hadden gelegd. Waarom ging die trein anders alle kanten op? Het ging met zo’n rotgang dat die trein voor mijn gevoel zo om kon vallen. Er kwam een ongekende kracht vrij die me vreselijk bang maakte.

Wat ging die man
nou doen?!

Na luttele seconden liep er, buiten, verdwaasd een conducteur langs met een ehbo-koffertje bij zich. Ik wees naar buiten en vroeg gekscherend waar die man nou met dat koffertje heen ging? Als er al iemand onder de trein was gekomen, dan had deze persoon dat zeer, zeker, met geen mogelijkheid overleefd. Dus wat ging die man in ’s hemelsnaam met dat koffertje doen? Het lichaam aan elkaar plakken met pleisters? Verschrikt keken mijn lief en ik elkaar aan. Langzaam drong door dat we niet met een stel kwajongens te maken hadden, maar dat er waarschijnlijk echt een aanrijding plaats had gevonden!
Ik schrok van mijn eerdere, naïeve opmerking. Het bleef lang stil en niemand die iets wist of ons wat kon vertellen. Het enige wat er om werd geroepen is dat niemand de trein mocht verlaten. Hierdoor werd het al gauw erg warm in de trein, want de zon was ongenadig op deze dag en na deze gebeurtenis. Alsof er niets was gebeurd, bleef de zon met haar warme stralen strooien. Zelfs de warme en fijne stralen van de zon, had deze persoon niet tegen kunnen houden van zijn daad. Heel even voelde ik de wanhoop en eenzaamheid van deze persoon en stond de wereld even stil. Heel even was ik onderdeel van de uitzichtloosheid van deze persoon. Het maakte diepe indruk op me.

Soms is het leven meedogenloos
en kei hard!

Na verloop van tijd kwam iemand ons vertellen dat er zich een aanrijding met een persoon voor had gedaan en werd ons meegedeeld dat voorlopig niemand de trein uit mocht. Pas nadat de brandweer het spoor vrij had gemaakt, kon de trein zijn bestemming weer vervolgen. De bestemming, die hier voor die onbekende persoon, met veel geweld ten einde kwam.
Niet veel later was daar dan die brandweer, vergezeld met de politie. Zij ruimden secuur ieder spoortje op. Geen ambulance of deftige lijkwagen. Papieren zakken met transparant middenstuk werden hiervoor gebruikt. Zodat de passagiers precies konden zien wat er in die zakken zat. Kei hard. Nooit meer zal ik het vergeten. Heel even kon ik voelen hoe uitzichtloosheid en ultieme eenzaamheid voelt. Heel even kon ik voelen hoe kei hard en meedogenloos het leven kan zijn.

Nadat de sporen van de eindbestemming van deze persoon secuur uit waren gewist, kon mijn eindbestemming zich weer vervolgen. Ik kon me straks in de armen van mijn vader en diens vrouw storten en me laten troosten. Terwijl de familie van de betreffende persoon te horen zouden krijgen dat ze een dierbare moesten missen. Kei hard! 



Volg mij ook op 
Instagram: @judithevelien
en op 
Facebook: www.facebook.com/Koppzorgen/

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Ingrid Tips en meer
Heel heftig zo'n ervaring.
11-01-2018 18:01
11-01-2018 18:01
Soberana
Wat een verschrikkelijke ervaring.
09-01-2018 18:00
09-01-2018 18:00
Hans van Gemert
Dat moet een hele nare ervaring zijn geweest, zoiets raak je nooit helemaal meer kwijt denk ik.
09-01-2018 14:58
09-01-2018 14:58
Bodycoach
Dat moet heel raar geweest zijn.
09-01-2018 13:03
09-01-2018 13:03
peterdenharder
Heftig, ja ook dat zijn treinreizen. Helaas hebben wij zelf net dit weekeind gehoord van een ongeval, waarbij een jonge man het leven heeft gelaten. Zijn ouders 'kennen' wij...
09-01-2018 12:54
09-01-2018 12:54
LivingThaGoodLife
Jeetje wat heftig lijkt me dat om mee te maken. Ik schrik een beetje van de papieren zakken waar je doorheen kon kijken.. dat is toch extra traumatisch voor omstanders..
09-01-2018 11:34
09-01-2018 11:34
DiaantjesLife
Zo.............. dat lijkt me dus echt verschrikkelijk om mee te moeten maken, vanuit welke kant gezien dan ook! Mijn verhaal zal ook een eigen verhaal zijn, maar gelukkig niet zo heftig als dit.............
09-01-2018 11:20
09-01-2018 11:20