Meedogenloze eindbestemming

Meedogenloze eindbestemming


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Dit voorval is al de nodige jaren geleden. Maar mijn herinneringen kwamen weer tot leven na het lezen van de challenge van peterdenharder: Nederlandse Spoorwegen en Eindstation! Dit is mijn inzending. Doe jij ook mee? 

Een eenvoudig treinritje
liep even anders…

Al keuvelend namen mijn lief en ik de dag door. Ik vlijde me tegen zijn klamme lijf  aan en staarde uit het raam. Nog een paar minuten en dan zouden we weer bijna thuis zijn. Dat was zo’n beetje de laatste onbezorgde gedachte van deze dag. Even daarna remde de trein abrupt af. Het ging met een rotvaart en met ongekende kracht! De trein slingerde oncontroleerbaar hard heen en weer en maakte een oorverdovend geluid. Een geluid die ieder vezeltje in mijn lichaam en gedachte beroerde. Het was het meest angstaanjagende geluid wat ik tot dan toe in mijn leven had gehoord en ik kon me er niet voor afsluiten. Het leek wel een eeuwigheid voor de trein tot stilstand kwam. Hij leek zijn bestemming koste wat kost te willen voortzetten, terwijl er iets was wat dit duidelijk probeerde te saboteren. 

Dat geluid vergeet
ik nooit meer

Het indringende geluid ging onverstoorbaar door. Wat ik het beste kan omschrijven alsof je met een auto met 150 kilometer per uur door een dichtbegroeid bos heen racet. Die takken die dan tegen de flanken van de auto kletteren, zo klonk de noodrem van de trein ook. Even abrupt als het remmen zijn intrede nam, net zo abrupt stond de trein met een laatste piep stil.

De passagiers keken beduusd en verschrikt om zich heen. Nog geen idee wat er zojuist nou daadwerkelijk was gebeurd. Het eerste wat ik dacht was dat een stel kwajongens iets van een flink stuk hout op de rails hadden gelegd. Waarom ging die trein anders alle kanten op? Het ging met zo’n rotgang dat die trein voor mijn gevoel zo om kon vallen. Er kwam een ongekende kracht vrij die me vreselijk bang maakte.

Wat ging die man
nou doen?!

Na luttele seconden liep er, buiten, verdwaasd een conducteur langs met een ehbo-koffertje bij zich. Ik wees naar buiten en vroeg gekscherend waar die man nou met dat koffertje heen ging? Als er al iemand onder de trein was gekomen, dan had deze persoon dat zeer, zeker, met geen mogelijkheid overleefd. Dus wat ging die man in ’s hemelsnaam met dat koffertje doen? Het lichaam aan elkaar plakken met pleisters? Verschrikt keken mijn lief en ik elkaar aan. Langzaam drong door dat we niet met een stel kwajongens te maken hadden, maar dat er waarschijnlijk echt een aanrijding plaats had gevonden!
Ik schrok van mijn eerdere, naïeve opmerking. Het bleef lang stil en niemand die iets wist of ons wat kon vertellen. Het enige wat er om werd geroepen is dat niemand de trein mocht verlaten. Hierdoor werd het al gauw erg warm in de trein, want de zon was ongenadig op deze dag en na deze gebeurtenis. Alsof er niets was gebeurd, bleef de zon met haar warme stralen strooien. Zelfs de warme en fijne stralen van de zon, had deze persoon niet tegen kunnen houden van zijn daad. Heel even voelde ik de wanhoop en eenzaamheid van deze persoon en stond de wereld even stil. Heel even was ik onderdeel van de uitzichtloosheid van deze persoon. Het maakte diepe indruk op me.

Soms is het leven meedogenloos
en kei hard!

Na verloop van tijd kwam iemand ons vertellen dat er zich een aanrijding met een persoon voor had gedaan en werd ons meegedeeld dat voorlopig niemand de trein uit mocht. Pas nadat de brandweer het spoor vrij had gemaakt, kon de trein zijn bestemming weer vervolgen. De bestemming, die hier voor die onbekende persoon, met veel geweld ten einde kwam.
Niet veel later was daar dan die brandweer, vergezeld met de politie. Zij ruimden secuur ieder spoortje op. Geen ambulance of deftige lijkwagen. Papieren zakken met transparant middenstuk werden hiervoor gebruikt. Zodat de passagiers precies konden zien wat er in die zakken zat. Kei hard. Nooit meer zal ik het vergeten. Heel even kon ik voelen hoe uitzichtloosheid en ultieme eenzaamheid voelt. Heel even kon ik voelen hoe kei hard en meedogenloos het leven kan zijn.

Nadat de sporen van de eindbestemming van deze persoon secuur uit waren gewist, kon mijn eindbestemming zich weer vervolgen. Ik kon me straks in de armen van mijn vader en diens vrouw storten en me laten troosten. Terwijl de familie van de betreffende persoon te horen zouden krijgen dat ze een dierbare moesten missen. Kei hard! 



Volg mij ook op 
Instagram: @judithevelien
en op 
Facebook: www.facebook.com/Koppzorgen/

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Heel heftig zo'n ervaring.
| 18:01 |
Wat een verschrikkelijke ervaring.
| 18:00 |
Gelukkig is het al heel lang geleden
| 19:09 |
Dat moet een hele nare ervaring zijn geweest, zoiets raak je nooit helemaal meer kwijt denk ik.
| 14:58 |
Het is al heel wat jaren gelden, maar idd...denk dat ik het nooit zal vergeten.
| 16:38 |
Dat moet heel raar geweest zijn.
| 13:03 |
Heftig, ja ook dat zijn treinreizen. Helaas hebben wij zelf net dit weekeind gehoord van een ongeval, waarbij een jonge man het leven heeft gelaten. Zijn ouders 'kennen' wij...
| 12:54 |
Jemig, wat heftig! Het gebeurt helaas veel vaker dan ons lief is, zowel ongevallen met treinen als dat iemand dit moedwillig doet. Vreselijk. Gecondoleerd!
| 12:56 |
Tja, inderdaad heftig en dan komt deze blog dichtbij. 'Het zij zo', hoe moeilijk soms ook. Ik heb je blog ook gedeeld op mijn FB-pagina www.facebook.com/Gaatjegeenmoeraan-545285769157273/
| 12:59 |
Thnx! Zo help jij ook mee tot meer bespreekbaarheid...mooi.
| 13:01 |
Zeker, graag gedaan!
| 13:02 |
Jeetje wat heftig lijkt me dat om mee te maken. Ik schrik een beetje van de papieren zakken waar je doorheen kon kijken.. dat is toch extra traumatisch voor omstanders..
| 11:34 |
Ook wij schrokken daarvan. Zal vast een reden voor zijn geweest. Ik heb er destijds niet teveel de focus op gelegd, ze zullen waarschijnlijk allerlei dingen/ overblijfselen/ resten hebben verzameld in die zakken. Het is ook al jaaaaren geleden, misschien gaat dit inmiddels ook wel anders. De trein kwam tot stilstand op een soort van verhoogd stuk die door weilanden ging. In dat weiland lag een berg met hooibalen. Daar ging gezellig een gezin met kinderen zitten kijken hoe politie en brandweer daar aan het werk waren. Saillant detail, omdat zij op het verlaagde stuk zaten, konden ze precies zien wat er allemaal onder en rond die trein afspeelde. Daar ben ik nu nog steeds verbaasd over!
| 11:55 |
Zo.............. dat lijkt me dus echt verschrikkelijk om mee te moeten maken, vanuit welke kant gezien dan ook! Mijn verhaal zal ook een eigen verhaal zijn, maar gelukkig niet zo heftig als dit.............
| 11:20 |
Het is me altijd bijgebleven! Ik ben er nadien nog de nodige tijd, flink van slag van geweest. In het verleden veel met de trein gereisd en ook heel leuke en luchtige dingen meegemaakt. De liefde van mijn leven zag ik bijvoorbeeld voor het eerst op een treinstation haha :-)
| 11:26 |
Dat geloof ik goed, wel apart dat je juist de liefde van je leven daar ontmoet hebt haha. Mijn zoon heeft het ooit zien gebeuren en hij vond het klinken als een zak water die uit elkaar klapt. Hij heeft zijn hoofd wel omgedraaid, dus niet letterlijk het gezien. Hij praat er eigenlijk nooit meer over en is inmiddels zo'n 7 jaar geleden. Hij reed net brommer en is nu 23.
| 11:32 |
Jeetje, wat was hij toen jong! Ook op hem zal dit ongetwijfeld indruk hebben gemaakt. Of je nu in de trein zit of buiten, dat geluid is oorverdovend. Beiden totaal verschillend, als ik op jouw verhaal af moet gaan, maar oorverdovend op hun eigen wijze.
| 11:51 |
Ja nog heel jong, heb er nog regelmatig met hem over gesproken, maar hij wilde niet echt en ik heb het dus wel goed in de gaten gehouden. Hij heeft autisme en adhd, dus is toch net anders ook weer, vooral het autisme. Wellicht heeft hij het een soort van geblokt? Emotioneel gezien dan. Blijft gewoon verschrikkelijk en hij kon ook meteen weg, jullie moesten in de trein blijven en afwachten..................... bah
| 11:55 |
Wat goed van je dat er regelmatig over bent blijven praten. Al wil hij dit niet en al is het lastig voor hem vanwege zijn autisme en adhd, hij weet wel dat jij het niet bent vergeten en dat jij weet dat het moeilijk voor hem is. Dat is denk ik heel veel waard! Blijft inderdaad verschrikkelijk.
| 12:00 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen