×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Morgen is het feest


En zo voelt het nu niet…

Het is de avond voor mijn verjaardag. Morgen moet een feestelijke aangelegenheid zijn, maar waarom ben ik nu dan zo weemoedig? Jij bent er niet. 37 jaar geleden zette jij mij op deze grote, boze wereld. Je had een lief, klein baby’tje om voor te zorgen en groot te brengen. Je noemde het kleine meisje Judith. Een naam die je met veel zorg uit had gekozen. Zo denk ik.
 Net zoals ik de namen van mijn meiden met zorg uit koos. Al ging er best wel wat gekibbel aan vooraf met mijn lief. Had jij dat ook met papa? Vast wel. Jullie zaten vast niet met alles op één lijn en vonden het vast ook heel erg eng om ineens de ouders te zijn van zo’n klein en fragiel baby’tje. Dat fragiele baby’tje wordt morgen 37 jaar en dat vier ik zonder jou. Zo fragiel als ik toen was, zo fragiel ben ik nu allerminst. Inmiddels een vrouw en mama van drie meiden. Een leven waar jij fysiek, geen onderdeel meer van uitmaakt en een leven waarvan jij niet weet dat deze er hedendaags zo uit ziet.

Ik word overstelpt
door onmacht

Dat maakt mij weemoedig en verdrietig. Hardop uit ik mijn gemis en hardop uit ik mijn verlangen dat ik het zo graag anders had willen doen. Jouw eenzame worsteling gaat mij zo intens aan het hart. Had ik maar iets kunnen doen om dat te verlichten. Was ik maar bij machte dat ik dat had gekund destijds. Was ik toen maar zo ver in mijn vorming geweest, dat ik de ontwikkeling die ik nodig had om te komen waar ik nu ben, al door had kunnen maken. Dan had ik dat opzij kunnen schuiven en jou kunnen benaderen vanuit een stuk meer empathie, dan had ik jou meer kunnen begrijpen. Dan was je misschien niet zo eenzaam geweest in je lijden?

Ik weet het niet. Misschien ook niet. Welke kant het ook uit wijst, dat is een bijzonder pijnlijk stuk. Een stuk die ik mezelf, of nee, het 'universum' misschien nooit zal kunnen vergeven. Het liefste verstop ik mezelf nu in een winterslaap en hoef ik die snerpende pijn niet te voelen. Die snerpende pijn die op momenten als deze, keihard toeslaat. Die snerpende pijn die ondoorgrondelijk is, maar niet altijd toegankelijk. Soms steekt het ineens de kop op, om weer net zo  snel te verdwijnen. Kortstondig huist mama dan in alle intensiteit in heel mijn wezen. Morgen is het feest. Dan vier ik dat jij mij op de wereld zette. Hoe doe ik dat zonder jou? 

Als het morgen is...

Dan is die snerpende pijn weer met de noorderzon vertrokken en wordt verruild door de liefde van mijn lief en het enthousiasme van drie prachtige meisjes, waarvan ik de mama ben en die blij zijn dat hun mama 37 jaar geleden is geboren! Hun kusjes en lieve cadeautjes zijn krachtiger dan welke snerpende pijn dan ook.  Verder mag ik me in mijn handjes knijpen met mijn liefhebbende vader en diens vrouw. Deze mensen maken deze dag toch ieder jaar weer tot een feestje!

Volg mij ook op
Instagram: @judithevelien
en op 
Facebook: www.facebook.com/Judith-it
 

Mijn boek lezen?
 deze is verkrijgbaar op:

www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts