Muziek is niet alleen maar muziek


Ieder liedje herbergt
een herinnering

Na het horen van die eerste beats, raken onze blikken elkaar meteen. Zonder na te denken, ‘hummen’ en bounzen, we lekker mee met dit swingende nummer. Binnen luttele seconden worden we even twintig jaar terug de tijd in gesmeten. Onze dochters op de achterbank begrijpen er weinig van. Gezellig vinden ze het wel en ze swingen lekker mee op de beats van Zombie Nation van Kernkraft 400. In die periode een uiterst hippe plaat, waar we graag onze drankjes op dronken in de kroeg en ongegeneerd de dansvloer op onveilig maakte. Leuke herinneringen! Het zou mij niet verbazen als mijn meiden na vandaag ook een leuke herinnering over houden aan dit nummer. Maar dan in een geheel andere context!

Hoe stoffig dit nummer ook mag zijn,
de herinneringen die het oproept zijn dit niet!

Als we even later in de supermarkt lopen, schalt daar die stoffige kerstplaat van Chris Rea uit de boxen. Herinneringen uit verscheidene kerstperiodes doemen nu op. Diezelfde, stoffige kerstplaat hoor ik iedere kerst weer tijdens ons jaarlijkse familie onderonsje. Onze kinderen zullen hier ook mee opgroeien. Dit nummer gaat al generaties lang mee. Wij zullen vast niet de enige zijn die hier herinneringen aan verbinden.

De vakantieliefde,
daar is ‘ie weer hoor!

Het is dit jaar reeds twintig jaar geleden dat de verfilming van Titanic een grote hit was. Celine Dion met haar, Heart will go on, verzorgde de song van deze memorabele film. Ik zag hem in de bioscoop, samen met mijn nicht. Dit was in 1997. Zestien jaar was ik. Even daarvoor had ik een brief van mijn vakantieliefde gekregen waarin hij me schreef hoe hij telkens aan mij moest denken na het liedje van Celine Dion. Een zangeres die ik normaliter altijd hekelde. Maar na zijn verwittiging, smolt mijn hart iedere keer nadat ik dit nummer op de radio hoorde. Tot op de dag van vandaag doet me dat liedje nog steeds daar aan denken.

 Eerlijkheid gebiedt mij op te biechten dat dit liedje me ook doet denken aan mijn uitgelopen mascara toen we uit de bioscoop kwamen. Niet omdat ik gehuild had, maar omdat ik in mijn ogen had zitten wrijven. Ik was namelijk niet gewend om mascara op te hebben. Voor deze gelegenheid had mijn nicht me mooi opgemaakt. 

Over liefde gesproken…

Kalverliefde passeerde ook de revue in mijn leven. Daar doen the Fugees met Killing me softly me aan denken. Wat een toepasselijke titel. Opgetogen had ik een cassettebandje met de liedjes van zijn favoriete band voorzien en hem ermee verrast. Geen idee meer wat hij er van vond. Kort daarop was het over met de liefde, dus al teveel indruk zal het niet hebben gemaakt!

Paul Mccartney raakt een stukje
jeugdsentiment aan

Tijdens het avondeten doemt ineens Silly love songs van Paul Mccartney op, uit de boxen van de radio. Dit nummer voert mij weer terug naar mijn jeugd. Het tijdperk van de cassettebandjes, het medium waar dit nummer destijds veelvuldig door mijn vader op werd afgespeeld. In de auto op weg naar familiebezoek of op vakantie naar Frankrijk. Luidkeels zongen we dan mee. Ik vind het een prachtnummer en moet onherroepelijk aan mijn vader denken wanneer ik dit liedje hoor. Eigenlijk wel bij iedere willekeurige song van The Beatles of Paul Mccartney. Ik word helemaal warm van binnen als ik dit liedje hoor en er popt een oncontroleerbare drang op om luid mee te zingen! I just love it!

Opgebiecht: zelfs K3
raakt me…

Die drang om lekker luid mee te zingen, popt eveneens op bij het zangtrio van K3! Tien jaar geleden deed deze meiden band me werkelijk niets. Ze waren niets meer en niets minder dan een vervelende meiden band waar ik jeuk van kreeg. Altijd blij, opgewekt en veel te blij gekleed. Niets aan! Dat is nu helemaal anders. Zij doen me nu vooral denken aan mijn eigen K3. Mijn eigen drie meiden die bruisend op hun platen de huiskamer door stuiteren. In hun eigen interpretaties zingen zij de liedjes vol overgave mee. Dan heb je me! Daar kan ik de hele dag wel naar kijken en van genieten.

I’ve saved the best
for last…

Iedereen die mij iets beter kent dan vandaag of vaker blogs van mij heeft gelezen, die zal ongetwijfeld op de hoogte zijn van mijn voorliefde voor George Michael. Deze genie weet mij op vele vlakken te raken. Hij kan me laten huilen van vreugde maar ook van herkenning, ontroering, verdriet en van blijdschap. Tijdens mijn zwangerschappen huilde ik tranen met tuiten bij het horen van ‘Let her down easy’. Nog steeds houd ik het niet droog bij het horen van dit pareltje. En ik kan niet eens uitleggen waarom dit nu precies is. Het roept zoveel bij me op. Wat ik wel weet is, dat het echt prachtig is. Tranen met tuiten huilde ik ook bij het nummer ‘I can’t make you love me’. Mijn laatste eer aan mijn moeder tijdens haar uitvaart. Deze zanger roept alles bij mij op wat ik bij voorgaande nummers allemaal omschreef. Bijna ieder nummer van hem laat me wel meevoeren naar een of ander moment of een gevoel.

Hoe dan ook…

Muziek verbindt, inspireert en raakt. Muziek laat voelen en opent soms luikjes die je van te voren niet kunt voorzien. Het meest waardevolle is de toegang tot tijdreizen. De hele dag door! Er zijn vele liedjes die je mee voeren naar dat ene moment, dat ene tijdperk, dat ene gevoel of die ene persoon. Daarnaast heeft het er voor gezorgd dat ik een blog van drie A4tjes schreef…. 

Ook een leuk artikel over 'muziek' geschreven of inspiratie om hier over te schrijven? Doe dan mee aan de schrijfuitdaging van Hans van Gemert en klik hier!

Volg mij ook op
Instagram: @judithevelien

           en op               
Facebook

 

Mijn boek lezen?

deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 

Word lid en beloon de maker en jezelf!