×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Ode aan mijn vader

Ode aan mijn vader


Over mijn moeder heb ik al
 menigmaal geschreven

Maar heb ik dit al eens over mijn vader gedaan? De man met wie ik vier handen op één buik ben en de man die mijn grote voorbeeld in mijn leven is? De man die staat als een huis en het leven viert? De man die er altijd voor me is en die er altijd voor me is geweest. Zelfs toen dit door hartverscheurende omstandigheden even niet toereikend was, was hij er toch. Ondanks de invloeden van mijn moeder, zo klein als ik was, voelde ik in mijn hart heel sterk aan, dat  dit verre van de werkelijkheid was. Mijn vader was altijd mijn held en daar kwam niets of niemand tussen. Wat de omstandigheden ook waren en wat er ook over hem werd gezegd! 

Ik kreeg alle ruimte

Over de moeilijkste dingen kon gesproken worden, al deed hem dit misschien wel het meeste pijn. Altijd stond de deur open, zelfs toen deze bij mij als koppige en eigenwijze tiener dicht was. Hij vond altijd wel een manier om toch een kier te creëren. Zijn volhardendheid, maar ook zijn manier van loslaten, hebben mij geholpen om toch wat toegankelijker te worden. De perfecte balans voor een eigenwijze dame als ik. Want eigenwijs was (ben) ik! Ik was ook zeker niet altijd de fijnste persoonlijkheid, er waren tijden dat ik onwijs in mezelf gekeerd was, tijden dat ik alleen maar defensief kon reageren en om het minste, geringste onredelijk kon zijn.
Die ruimte om dat te zijn kreeg ik, die ruimte was er. En ik heb een tijd gretig gebruik gemaakt van deze ruimte. Niet omdat ik het wilde, maar omdat ik even niet anders kon. Juist door deze ruimte kreeg ik de kans om ook dat lieve meisje af en toe eens te laten zien. Daar wilde ik meer van proeven en meer van ontdekken. Maar wat eng! Hoe ik als peuter en kleuter was, dat weet ik niet meer. Dat is maar beter ook, denk ik. Als ik naar mijn eigen peuter dochters kijk, dan is dat niet mals! Ik kan me zo voorstellen dat hier ook zeker wel wat eigenschappen van hun moeder in zitten.

Een losbandige puber was ik niet,

maar ik was zeker niet de makkelijkste…

Een losbandige puber ben ik nooit geweest. De dreiging van ontsporing was er niet. Ik was meer een meisje die waarde hechtte aan haar eigen cocon. De losbandigheid heb ik later wel een keertje ingehaald. Gelukkig toen de verantwoordelijkheid al een tijdje niet meer bij mijn vader lag. Dat is hem bespaard gebleven, anders zou de arme, zorgzame stakker compleet gek worden van de zenuwen! Dat de losbandigheid hem bespaard is gebleven, wil zeker niet zeggen dat ik een makkelijk kind was.

Als ik er zo op terug kijk, vermoed ik dat hij toch vaak kniezend op de bank heeft gezeten, met zijn handen in zijn haar en zich schuldig voelend over mijn worsteling. Hoewel ik het destijds niet als worsteling kon bestempelen, zal hij beter hebben geweten. Ik nu ook. Hij liet het me uitzoeken, maar wel rotsvast aan de zijlijn en telkens weer liet hij me weten en voelen dat hij er altijd voor me zou zijn. Ondanks de snauwen en de sneren die hij daar af en toe als antwoord op kreeg, bleef hij volhardend. Ik kan niets anders zeggen dan dat ik daar zo’n diepe bewondering voor heb! Dat moet geen makkelijke opgave zijn geweest. Altijd was hij liefdevol en toegankelijk. Dat mag je met recht een held noemen en dat zal hij voor mij altijd blijven! 

Volg mij ook op
Instagram: @judithevelien
en op 
Facebook: www.facebook.com/Judith-it
 

Mijn boek lezen?
 deze is verkrijgbaar op:

www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!

Gerelateerde artikelen: