×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Onverwoestbaar! Of toch niet...

Onverwoestbaar! Of toch niet...


Mijn elementen zijn
geen 
onuitputtelijke bronnen

Onaangekondigd besloten mijn geduld, mijn humeur, mijn geheugen, de zin, de empathie en mijn weerstand er tussen uit te knijpen. Ze waren boos, zo vertelden zij. Boos omdat ik hen negeer en doe of ik almachtig en onverwoestbaar ben. Al tijden ga ik ver over hun grenzen heen en behandel ik hen alsof zij onuitputtelijke bronnen zijn. Zij zouden mij wel even laten zien hoe de vork nou echt in de steel zat en dat ik zonder hen helemaal niets of niemand ben. Pas als ik dat nou eindelijk eens zou erkennen, gingen zij er over nadenken of ze ooit nog bij mij terug wilden komen. Oh, en daarnaast werd ik bestempeld als verraadster. Excuse me? Al enige tijd stond er een figuur vanuit de verte naar me te zwaaien en mijn elementen konden de manier waarop ik daarmee flirtte, echt niet uitstaan. In hun ogen betrof het nou niet een fijne toevoeging in onze balans en trok die figuur, dit aardig overhoop. Geen idee waar ze het over hadden. Er werd me toegesneerd of ik mijn hoofd alsjeblieft uit het zand wilde halen. Ik werd nu wat boos. Ik bepaal toch verdorie zelf wel met wie ik mij in laat en met wie niet? Laat staan met wie ik wel of niet flirt! Waar ging dit over?

Pas op voor de
wolf in schaapskleding

Toen werden ze eindelijk wat concreter. In hun ogen liet ik die wolf in schaapskleren veel te dichtbij komen. Zo schattig als die zogenaamde schaap er ook uit mocht zien, ik moest vooral niet vergeten dat het in werkelijkheid een venijnige wolf was. Die gaat ooit toeslaan. Er werd me op mijn hart gedrukt toch alsjeblieft goed alert te blijven en niet in zijn mooie praatjes te trappen. Dat verrekte beest zou de hele balans ten gronde richten. Dat kreng ging mijn sores echt niet oplossen, het zou de sores slechts groter maken en er voor zorgen dat die donkere waas nog meer bezit van me zou nemen. Het was hem al een aardig eind gelukt om onze ooit zo solide basis en balans om zeep te helpen. Mijn elementen smeekten me! Ik was al een grens over, vertelden zij me.

Wat is het eng om
kennis te maken met de
tegenpolen van mijn karakter


Nou oké, daar zat ik dan. Ik wist dat ze gelijk hadden. En ik wist ook dat ik nu moest handelen. Langer wachten kon niet meer, daarvoor had ik al te lang aangemodderd. Als ik nog langer zou wachten, zou die rot wolf bezit van me nemen en dan was het hek echt van de dam! Daar zat ik dan, met niets wat ik nog als mezelf herkende. Wat is het eng om kennis te maken met de tegenpolen van mijn karaktereigenschappen en al bij het opstaan gespannen en geprikkeld te zijn. Wat is het naar wanneer ik mijn weerstand niet meer kan bedwingen met aspirine en ik om de haverklap ziek ben. Wat is het eng te constateren dat ik niets ben zonder een gezonde balans en hoezeer ik dat de afgelopen periode heb verwaarloosd. Wat confronterend dat ik zo met vuur heb gespeeld. Al wist ik best wel dat ooit de maat vol zou zijn. Hoewel ik er ergens toch ook wel van overtuigd was dat ik alles aan zou kunnen. Ik was er nog even wat beduusd van. Het kwam zo onverwacht en toch ook weer niet. Ik herkende wel wat mijn vertrouwde elementen me probeerden duidelijk te maken, maar erkennen deed ik het niet. Daar wringt de schoen dan ook. Als je iets erkent, dan is iets er ook echt. Dan krijgt het ruchtbaarheid en nodigt dit uit om het concreet te maken. Dat waren aspecten die ik enger vond dat aanvaarden dat ik roofbouw aan het plegen was.

Hoe krijg ik mijn balans
weer terug?


Schoorvoetend moest ik het wel toe gaan geven en schoorvoetend moest ik die erkenning wel aan gaan. Zonder die belangrijke elementen kon ik niet functioneren. Ja, ik kon functioneren als een persoon die ik niet kende en ook niet wilde zijn. Dat was voor mij geen optie. De koek was op. Slechts een aantal kruimels waren er nog over. Die kruimels herinnerde mij weer aan die balans. Hoe kreeg ik dat weer terug? Mijn elementen hadden echt woord bij daad gevoegd. De signalen waren er al lang. Ze hadden gelijk, ik deed net of ik onverwoestbaar was. En nu? Nu zat ik hier beduusd te wezen van wat me zojuist overkomen was. Heel even leverde dat paniek op. Want nu liet ik los wat mij altijd overeind hield. Dus paniek! Die paniek liet me nog even goed doorschemeren dat ik het echt te bont had gemaakt. Anders zou ik geen paniek ondervinden. Tja…er zat niets anders op dan mezelf een hele harde schop onder mijn kont te geven en weer ruimte te creëren voor mijn gevluchte elementen en ze weer een warm welkom te heten. Want ik was niets zonder hen, ik was niet mezelf.

Ik mis mezelf!
Ik wil mezelf weer terug!

Ik miste mij! Mijn humor, mijn sprankel, mijn geduld, mijn geheugen, mijn betrokkenheid, de energie en de zin van- en in alles. Alles wat ik ooit zo belangrijk vond en wat ooit ‘’mij’’ vormde, ik miste het en ik wilde het terug!! Soms moet je diep gaan of te ver gaan om te beseffen wie je bent en waar je voor staat. Soms moet je daarvoor denken dat je onverwoestbaar bent om vervolgens tot de ontdekking te komen dat niets minder waar is. Met ieder vezeltje in mijn lijf kon ik daardoor nu voelen dat dat waard was om voor te vechten. Dat was het waard om te aanvaarden dat het niet goed ging met mij. Het was het waard om dat te erkennen en het was het waard om er voor te zorgen dat de balans weer zou worden hersteld. Die rot wolf kon de hik krijgen. Ik zwaaide niet meer terug en hief mijn middelvinger. Het maakte hem boos en hij spartelde nog wat tegen. Ik was er niet meer van onder de indruk en ik liet me niet meer meeslepen. Ik vertikte het om mijn vertrouwde elementen te verruilen voor overspannenheid! Ging niet gebeuren. Klaar. Hoofdstuk afgesloten.

Gerelateerde artikelen:

Volg mij ook op:

 




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties