Wat ik zo moeilijk vind van mezelf


Dat is het volgende

Weet je wat ik zo moeilijk vind van mezelf? Ik zijn vanuit zachtheid. Stapelgek ben ik op mijn meiden en door hen lukt het mij om mijn zachte kant te laten zegevieren. Door hen wordt dat steeds makkelijker, echter zit dit er niet van ‘nature’ in bij mij. Ik heb dit heel bewust moeten leren. Heel bewust moet ik die kant toestaan. Nog steeds!

Want nog steeds sta ik vaak paraat om in de aanval te gaan en nog steeds sta ik paraat om groot en sterk te zijn en in de verdediging te schieten. En jahaaaah, ik weet wel dat dit niet meer nodig is, maar een basiselement is hardnekkig en daar kom je niet zomaar meer vanaf. Misschien wel helemaal nooit meer. Het is een onderdeel waar ik de rest van mijn leven heel bewust mee om dien te gaan. Verdrietig genoeg gaat dit niet vanzelf bij mij! Verzetten doe ik inmiddels niet meer, ik heb me erbij neergelegd dat dit zo is, een erfenisje vanuit mijn jeugd. Echter moet ik nog wel een manier zien te vinden, die het voor mij acceptabel maakt. Het fundament van mijn basis bestaat uit hardheid. Al heb ik dat fundament allang al niet meer nodig, en heeft het zijn functie jaren geleden al verloren, het zit er nog. En het zit er nog in al zijn hardheid.

Wat zou ik graag…

Wat benijd ik die moeders die in een handomdraai de zachtheid zelve zijn en wat benijd ik het eeuwige geduld wat zij hebben. Dat heb ik ook, alleen gaat het niet vanzelf. Ik moet hier kei hard mijn best voor doen. Dankzij mijn meiden lukt dit me ook en ontmoet ik die zachte, lieverd die ik ook ben. De zachtheid wint het nu vaker dan mijn hardheid. Dat is mooi, dat is fijn. Maar het feit dat het niet vanzelf gaat, dat zorgt er bij mij voor dat ik continu opgeslokt wordt door een onverteerbaar schuldgevoel. Voor mijn gevoel doe ik het nooit goed!

Waarom ben ik boos?

Het onderscheid tussen wanneer ik gegrond uit mijn slof schiet of juist vanuit dat oude basiselement, dat voel ik niet altijd aan, en dat vind ik zo ontzettend moeilijk. Daardoor vind ik het echt lastig om mezelf toe te staan af en toe eens boos te zijn. Was ik nou boos omdat het gegrond was? Of was ik boos vanuit dat kleine meisje uit mijn jeugd, die altijd groot en sterk moest zijn en zich niet kon permitteren om haar kwetsbaarheid te mogen laten zijn en kind te mogen zijn? De ene keer weet ik het antwoord, de andere keer blijft dat in het midden. 

Dit kan ik heel goed!

Grenzen aangeven en consequent zijn is een vorm van liefde. Dat hebben kinderen net zo hard nodig als onbevangen kind zijn. Zij hebben het nodig dat ik de ruimte tot ontdekken afbaken. Dat doe ik dan weer zonder aarzelen en zonder moeite. Dat is onderdeel van het groot en sterk zijn en dat kan ik zonder moeite en zonder schuldgevoel inzetten. Een kracht uit een zwakte. 

Mijn moeder was het
 uiterste van mij

Mijn moeder was de zachtheid zelve. Dat vertellen mijn herinneringen mij me. Als je het mij vraagt, was ze soms zelfs weer iets te soft. Ik wist het menigmaal te presteren om vierkant over haar heen te walsen. Ik kan je vertellen, dat lukt mijn kinderen niet hoor! Haar zachtheid deed haar uiteindelijk de das om. Ze was zo gevoelig, dat ze er uiteindelijk niet meer mee uit de voeten kon. Dus eigenlijk was mijn moeder het uiterste van mij. Bij mij is het precies het omgekeerde. Ik word af en toe gek van dat groot en sterk zijn, waardoor mijn zachte kant wordt vertroebeld. Ik weet wel dat die twee uitersten, ontstaan door hetzelfde: gevoeligheid. Het waarborgen en beschermen van dat kleine kwetsbare persoontje die we in werkelijkheid zijn. Twee dezelfde elementen, die zich contra uiten.

Zie daar maar eens de juiste balans in te vinden. Ik kan met recht zeggen dat ik dat het aller moeilijkste vindt van mama zijn en van mezelf leren kennen en accepteren. 

Volg mij ook op:
 

Mijn boek lezen?

 deze is verkrijgbaar op:

www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 
 

Gerelateerde artikelen: