×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Zelfdoding is niet om te lachen (2)

Zelfdoding is niet om te lachen (2)


Dat is wel gebleken uit de vele
 reacties

Die mijn artikel met tegen hangende titel, ''Is zelfdoding om te lachen?'' ,  opriep. Gelukkig maar! Ik werd overweldigd in positieve zin! Wat deden deze reacties mij goed. Zoals dat schokkende item, waar dit artikel op was gebaseerd, me deed huiveren, zo warm werd ik van binnen, van de begripvolle reacties die mijn artikel opriep. Zelfdoding is zeker niet iets om te lachen. Voor mij al zo klaar als een klontje. Voor anderen blijkbaar niet. Want de reacties die de onwetende vlogger opriep met zijn vlog, logen er niet om. Er waren volgers die hem prezen en die er ook de humor van in zagen, zo hoorde ik via de media. Dat is misschien nog wel schokkender en angstaanjagender dan die hele vlog. Die beelden en de reacties heb ik zelf niet bekeken en dat ga ik ook niet doen.

Inmiddels ben ik wel weer bekomen van de schrik en ben ik op zo’n moment blij dat ik zoveel kwijt kan in schrijven en me daardoor dan echt getroost kan voelen. Wat fijn dat ik op deze wijze toch nog uiting kan geven aan mijn onmacht. Dat kan ik met recht een zegen noemen. Ik kon het weer even van mij afzetten en het laten voor wat het was.

Waarom werd ik zo
aangegrepen? 

Op zesentwintig jarige leeftijd ben ik mijn moeder verloren aan zelfdoding. Alleen al het woord omvat talloze emoties voor mij. Ik noem het heel bewust ‘’zelfdoding’’ en gebruik niet die andere, nare, kille aanduiding. Al verandert dat niets aan de hardheid en de emotie die dit begrip voor mij omvat. Het verandert helemaal niets. Mijn moeder krijg ik er niet mee terug en de geschiedenis voorafgaande aan haar overlijden, wordt daardoor niet herschreven. Het klinkt slechts iets minder confronterend.

Voor mijn moeder is het te laat,
voor anderen misschien niet

Mijn moeder was een gevoelige vrouw en strubbelde mijn leven lang al met psychische problemen. Deze uitte zich bij haar vooral in psychoses en depressies. Ze belandde in een niet te doorbreken en uitzichtloze cirkel. Een welbekende cirkel voor veel mensen die kampen met dergelijke worstelingen. Een dodelijke cirkel. Net zo dodelijk als een ongeneselijke ziekte. Een ongeneselijke ziekte is echter vaak aantoonbaar. Soms is er zelfs een traject of een behandeling voor. Er is een naam voor, er is begrip voor en het is een erkend feit. Dit is anders wanneer men te maken heeft met psychische aandoeningen.

En daar zit nou net die stille sluipmoordenaar
 in verscholen!

Want dat aspect maakt het een schrijnende en eenzame strijd voor die personen die kampen met die dodelijke cirkel. Dit betreft namelijk een lastiger fenomeen om begrip voor op te brengen of om te erkennen. Het is vaak onbekend terrein. Onbekend terrein boezemt angst in en creëert afstand. Het lokt reacties uit als, dat de vlag er morgen vast weer anders bij hangt. Of die andere dooddoener; morgen schijnt de zon weer! Ik besef me terdege dat dit onwetendheid is. Want hoe moet je dan anders reageren?

 Maar je hebt geen reet aan die rot zon als je in de schaduw staat! Je kunt dan hooguit wat van die warme stralen aanschouwen, maar ze aanraken is dan onmogelijk. Hoe frustrerend is dat?! Mensen die kampen met depressie, psychische aandoeningen of een gebrek aan levensvreugde, die stappen niet zo makkelijk weg uit die schaduw. Zij hebben daar net zo goed die naam, erkenning en het begrip voor nodig. Dat zorgt namelijk voor toegankelijkheid en het maakt de drempel lager om te delen en zich gehoord en begrepen te voelen. Belangrijke aspecten om die schrijnende eenzaamheid te doorbreken!

Hoe kun je iets begrijpen
wat niet te begrijpen is?

Hoe kun je een luisterend oor zijn en begrip opbrengen voor iemand die jouw diepste angst als de ultieme verlossing ziet? Hoe kun je iemand begrijpen die verlangt naar het sterven, terwijl jij bruist van de levensenergie? Dat is misschien wel onmogelijk. Ik maakte het van heel dichtbij mee en dat verlangen blijft een moeilijk verteerbaar iets. Begrijpen doe ik het wel, maar het zo voelen niet. Ook niet een heel klein beetje. 

Iemand echt begrijpen is geen vereiste.
 Luisteren wel!

Ik denk ook niet dat het een vereiste is om iemand daadwerkelijk te begrijpen of te kunnen voelen wat iemand voelt. Ik denk dat juist dat luisterende oor en het erkennen van dat verlangen en het bijbehorende gevoel, dat begrip kan betekenen voor iemand die zo eenzaam strijdt en zo eenzaam lijdt. Als die elementen toereikend worden, dan is het niet meer nodig dat iemand eenzaam lijdt. Dan worden de scherpe randjes van het schrijnende misschien net wat milder en maakt het, het makkelijker om die verlangens te accepteren zoals zij zijn. Want gevoel, en daarmee verlangen, is het meest pure wat een mens bezit. Als dat wordt veroordeeld, dan wordt het meest kwetsbare in iemands ‘’zijn’’aangetast.
 Dat voor iemand kunnen doen en betekenen vergt natuurlijk best wel wat. Dat is niet iets wat je met alle gemak van de wereld doet. Dat maakt het ook zo moeilijk. Niet alleen voor diegene die worstelt met dat verlangen, maar ook voor de mensen om hem heen. Er ontstaat een cirkel in een cirkel. En dan begrijp je misschien hoe eenzaam het is als je met dergelijke verlangens en gevoelens kampt en hoe moeilijk dat te doorbreken is!

Help mee het taboe
te doorbreken!

En luister en praat. Al betekent dit dat jij geen snars van die ander begrijpt. Als dat is wat je voor een ander kunt betekenen en als dat een klein beetje van die tergende eenzaamheid wegneemt, dan blijkt dit uiteindelijk toch een kleinere moeite dan op voorhand gedacht. Wie weet maak jij dan net het verschil. Je helpt al mee door dit artikel te lezen. Laat je ook je stem horen? Je mening? Je gevoel? Van welke aard dit ook mag zijn, laat wat horen en help mee! 

Lijden in eenzaamheid, het zou verboden moeten worden! Helaas zijn er nog teveel mensen die dit wel in eenzaamheid doen en doorstaan. Of juist niet... 

Volg mij ook op

Facebook: 
Koppzorgen
en/ of op:
Judith-it

 

Mijn boek lezen?

deze is verkrijgbaar op:
www.boekenbestellen.nl
Maar ook op:
www.bol.com en op www.bruna.nl
En ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, 
met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien. 

 

Gerelateerde artikelen:

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Mamanita
vreselijk. geen woorden....
05-08-2018 21:36
05-08-2018 21:36 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
😢
06-08-2018 06:53
06-08-2018 06:53 • Reageer
Encaustichris
Ik luister en ik praat, maar ik kom niet meer aan.... de persoon in kwestie sluit zich af, en ondergaat een vreselijke behandeling, die zou moeten helpen, maar veel kapot maakt... knap dat je het opnieuw onder de aandacht brengt!
28-02-2018 15:46
28-02-2018 15:46 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Wat vreselijk om te lezen. Meer dan wat jij nu doet kun je niet doen. Dat doe je goed en is waardevol! Ik zal dit onderwerp onder de aandacht blijven brengen zolang als nodig is.
28-02-2018 18:51
28-02-2018 18:51 • Reageer
Vicky
Heel erg allemaal Ben mijn papa verloren op 17 december 2017 aan zelfdoding Wij konden hem niet helpen blijkbaar :-(
27-02-2018 23:21
27-02-2018 23:21 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Ach Vicky, wat afschuwelijk voor je! Wat een verdriet en wat een gemis. En ook nog zo kort. Heel veel sterkte!
28-02-2018 18:52
28-02-2018 18:52 • Reageer
Ik vertrouw jou
Super heftig... Ik ben net begonnen op Yoo.rs in de hoop mijn verhaal te kunnen delen. Hopelijk kan ik hier luisteren en gehoord worden
21-02-2018 01:31
21-02-2018 01:31 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dan heb je de juiste plek wel gevonden denk ik!
21-02-2018 08:48
21-02-2018 08:48 • Reageer
wakeupkitty
Ik deel je mening volledig. De dooddoeners als "morgen schijnt de zon" ken ik net als "aandachttrekkerij" en "egoistisch". Het verplicht moeten doorlijden omdat de omgeving er niet mee kan leven zal ik ook nooit begrijpen. Het knagende gevoel van eenzaamheid, verloren zijn, zal wellicht anders voelen bij een luisterend oor, maar de psychische nood en wens blijft. Dat sterven niet mag, zelfdoding al helemaal niet, heeft toch alles te maken met de religeuze grondslag van onze samenleving.
19-01-2018 00:23
19-01-2018 00:23 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Al blijven de psychische nood en de wens, als er over wordt gesproken, zal dit dan niet in die schrijnende eenzaamheid meer zijn. En dat lijkt mij zo waardevol! En wie weet, dat men in sommige gevallen door de bespreekbaarheid juist wel weer andere perspectieven op doet? Als het er maar ''gewoon'' mag zijn.
19-01-2018 08:20
19-01-2018 08:20 • 1 reactie • Reageer
DiaantjesLife
Met kippenvel gelezen en je weet dat ik het helemaal met je eens ben en ook waarom. Je voelt jouw emoties in het verhaal en ik hoop dat dit zeker meer en meer bespreekbaar wordt. Niemand moet eenzaam lijden of eenzaam sterven.............. eenzaam leven ook niet overigens........
15-01-2018 09:26
15-01-2018 09:26 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Eenzaamheid is, in welke context dan ook, iets vreselijks. Ik hoop ook dat het meer bespreekbaar wordt! Zeer binnenkort zal ik mijn bijdrage leveren bij een prachtig ''project''. Deze week zal ik eens proberen of ik er een blog aan kan wijden! Heb het nu lang genoeg voor mezelf gehouden. Heeft hiermee te maken: https://y.is/Exaxy :-D :-D :-D
15-01-2018 17:23
15-01-2018 17:23 • 1 reactie • Reageer
Blijvend anders
wow...klasse Judith. Je voelt dat dit vanuit je hart is geschreven.
14-01-2018 10:39
14-01-2018 10:39 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel! En idd vanuit het diepste van mijn hart geschreven.
14-01-2018 11:53
14-01-2018 11:53 • Reageer
De Studente
Heel erg mooi geschreven! Het is een onderwerp dat me ook erg nauw aan het hart ligt, en op een of andere manier doet een eerlijke post als deze soms deugd.
14-01-2018 09:51
14-01-2018 09:51 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel! Mij doet het dan weer deugd om te lezen dat mijn artikel wordt gewaardeerd. Want het is nogal een onderwerp. Wel een onderwerp die het verdient om bespreekbaar te maken, om te proberen dat eenzame lijden de kop in te drukken. Op mijn Facebookpagina; Koppzorgen , lees je nog meer interessante artikelen. Niet alleen van mij en niet allemaal zwaar beladen. Wellicht vind je dat ook interessant.
14-01-2018 09:59
14-01-2018 09:59 • Reageer
Ellie B
Heel goed geschreven en goed dat er over geschreven wordt. Heel erg dat je dit heb moeten meemaken. Het komt best vaak voor. Ook ik ken een aantal mensen die het leven niet meer zagen zitten. Heel triest vooral voor de nabestaande.
14-01-2018 09:06
14-01-2018 09:06 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Dank je wel Ellie! Het komt veel vaker voor dan mij lief is. Dat eenzame lijden vind ik altijd zo schrijnend en ik heb er dan ook mijn missie van gemaakt om dat te doorbreken. Alle kleine beetjes helpen! Heel verdrietig dat jij ook dierbaren aan zelfdoding moet missen.
14-01-2018 09:56
14-01-2018 09:56 • 1 reactie • Reageer
caro.sael Davinchy
Eenzaamheid is een probleem dat enkel groter wordt. Iedereen leeft achter z'n scherm (computer of gsm) ze komen niet meer buiten om met buren of vrienden echt te babbelen
13-01-2018 06:23
13-01-2018 06:23 • Reageer
Schorelaar
Moeilijk om hierop te reageren. Het lijden, vaak in stilte, de geschokte achterblijvers. Het is zo pijnlijk voor de betrokkenen.
12-01-2018 23:33
12-01-2018 23:33 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Klopt helemaal. Toch fijn dat je een reactie geeft, iedere reactie is een teken van betrokkenheid en erkenning, dus dank daarvoor!
12-01-2018 23:45
12-01-2018 23:45 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Een luisterend oor is zo belangrijk. Toch kun je niet altijd voorkomen dat iemand het toch doet... soms is iemand zo vastberaden...
12-01-2018 21:24
12-01-2018 21:24 • 1 reactie • Reageer
Judith Evelien
Een luisterend oor zal het misschien niet voorkomen, maar het voorkomt wel dat iemand in eenzaamheid lijdt en dit in eenzaamheid moet doorstaan. En dat is goud waard en daar wil ik mijn hand voor in het vuur steken en daarom is het zo belangrijk om het bespreekbaar te maken. Als ik daar op welke wijze dan ook, een bijdrage in kan leveren...dan ga ik daar voor.
12-01-2018 21:27
12-01-2018 21:27 • 1 reactie • Reageer